Ads 468x60px

Παρασκευή, Νοεμβρίου 09, 2007

ΟΙ ΕΠΙΖΗΣΑΝΤΕΣ - ALIVE

Συνοπτική περίληψη του έργου:
Οι επιζήσαντες ενός αεροπορικοί δυστυχήματος στις χιονισμένες Άνδεις προσπαθούν να μείνουν ζωντανοί μέχρι τα σωστικά συνεργεία να τους εντοπίσουν.
Όταν μαθαίνουν ότι οι έρευνες σταμάτησαν, αποφασίζουν να κάνουν ότι χρειαστεί προκειμένου να μην πεθάνουν εκεί.
Μέχρι που τρεις απ’ αυτούς σε μια απέλπιδα προσπάθεια, αποφάσισαν να πάρουν τη ζωή τη δικιά τους και των υπολοίπων στα χέρια τους.

Προσωπική άποψη:
Πρέπει να ήμουν γύρω στα 13 όταν είδαν πρώτη φορά αυτή την ταινία. Από τότε και μέσα στα 10 χρόνια που μεσολάβησαν δεν θυμάμαι πόσες φορές ακόμα την είδα. Σίγουρα όμως ήταν πολλές! Έτσι και πριν μερικές μέρες! Κι αναρωτιέμαι... με ενθουσίασε και με συγκλόνισε εξαιτίας του ότι είναι μια πολύ ωραία ταινία ή εξαιτίας του ότι είναι πραγματική ιστορία;

Ήταν 13 Οκτώβρη του 1972 όταν το αεροπλάνο που μετέφερε τους παίχτες της εθνικής ομάδας ράγκμπι της Ουρουγουάης έπεσε πάνω στις Άνδεις. Κάποιοι επιβάτες πέθαναν με την πτώση, όμως κάποιοι άλλοι επέζησαν. Κι αναγκασμένοι για να συνεχίσουν να επιβιώνουν επί βδομάδες σε θερμοκρασία υπό του μηδενός, άντεξαν το αδιανόητο κάνοντας το αδύνατο δυνατό. Κάνοντας κάτι που δεν είχαν φανταστεί ούτε στον χειρότερο εφιάλτη τους.

Κανιβαλισμός και διλήμματα επιβίωσης! Μια ιστορία που συντάραξε την κοινή γνώμη της εποχής όταν έγινε γνωστό πως κατάφεραν να επιζήσαντες, κατάφεραν αν επιβιώσουν τρώγοντας τους νεκρούς συνεπιβάτες τους. Κι όχι άδικα! Το να το βλέπεις σε μια ταινία ίσως δεν προκαλεί καμία αίσθηση φρίκης. Αν όμως αναλογιστείς ότι αυτό το περιστατικό έχει συμβεί στην πραγματικότητα, ότι άνθρωποι αναγκάστηκαν να φάνε ομοίους τους για να επιβιώσουν, ότι ξέχασαν το στοιχείο αυτό της φύσης που μας διαχωρίζει απ’ τα ζώα προκειμένου να μην πεθάνουν και να μπορέσουν να γυρίσουν πίσω, στον κόσμο, ότι ανέπτυξαν το ένστικτο της αυτοσυντήρησης τόσο ώστε να κάνουν το αδιανόητο, τότε μόνο μπορείς να καταλάβεις το μεγαλείο, το ανατριχιαστικό μεγαλείο αυτής της ιστορίας και κατά συνέπεια αυτής της ταινίας.

Η σκηνοθεσία άρτια κι ιδιαίτερα έξυπνη, βοηθάει στην όσο δυνατόν καλύτερη αναβίωση του περιστατικού. Παρά τη νοσηρότητα του θέματος, ο Frank Marshall καταφέρνει να κάνει μια συναρπαστική περιπέτεια που κόβει την ανάσα με τα αποσβωλοτικά πλάνα των ψυχρών Άνδεων, των τρομοκρατημένων επιζησάντων, την αναβίωση των αντίξοων καιρικών συνθηκών. Μπορεί να φαντάζει αργή –ίσως να είναι κι ελάχιστα μεγαλύτερη απ’ όσο θα έπρεπε-, όταν όμως τα τετραγωνικά μέτρα μέσα στα οποία μπορείς να κινηθείς κι οι εξελίξεις μηδαμινές αυτό είναι αναμενόμενο και φαντάζει πταίσμα.

Η αναπαράσταση του ψυχρού περιβάλλοντος των Άνδεων είναι πειστικότατη και το κλίμα αισθάνεσαι ότι μεταφέρεται σ’ όλο σου το κορμί κάνοντάς το να παγώνει. Η σκηνή της συντριβής του αεροπλάνου όπου κόπηκε στη μέση αλλά παρ’ όλα ταύτα το μπροστινό μέρος συνέχισε να πετάει για μερικά χιλιόμετρα είναι εντυπωσιακή και πειστική, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς τα οπτικοακουστικά μέσα αναπαραγωγής οπτικών εφέ που υπήρχαν εκείνη την εποχή.

Κι όπως είναι λογικό, σε μια τέτοια ταινία δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσει κανείς πρωταγωνιστικούς και δευτερεύοντες ρόλους. Όλοι μοιράζονται το ίδιο φορτίο και την ίδια αναγνώριση, είτε είναι δημοφιλέστεροι, είτε όχι. Δεν μου λέει τίποτα το ότι έπαιζαν οι αμούστακοι ακόμα Ethan Hawke, Vincent Spano και Josh Hamilton. Τόσο στα μάτια αυτών όσο και στων υπολοίπων, κατάφερα να δω την απόγνωση και τον τρόμο, έτσι όπως πρέπει να τον ένιωσαν κι εκείνη που πραγματικά το βίωσαν. Κι όταν έχουμε να κάνουμε με μια ταινία όπου βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, αυτό είναι πολύ σημαντικό.

Αν κάποιος το δει απλά σαν μία περιπέτεια, με βάση τα σύγχρονα δεδομένα, μπορεί να του φανεί έως αδιάφορη. Αν όμως κάποιος την δει σαν αυτό που είναι, σαν μια αναπαράσταση δηλαδή ενός πραγματικού γεγονότος, τότε θα βγει κερδισμένος. Κι αυτό γιατί θα καταφέρει να διεισδύσει σ’ ένα έργο που πέραν της καλής σκηνοθεσίας και των σπαρακτικών σε ορισμένα σημεία ερμηνειών, έχει να περάσει και μηνύματα ζωής. Να αποδείξει ότι δεν υπάρχουν όρια κι όταν παίζεται η ζωή σου, όταν αυτή κρέμεται από μια κλωστή, καμία πράξη δεν είναι υπερβολική για να μπορέσεις να την σώσεις. Γιατί η ζωή είναι όμορφη κι ακριβώς γι’ αυτό δεν πρέπει να παραιτείσαι εύκολα. Απ’ τα κινηματογραφικά αριστουργήματα του 20ου αιώνα. Όχι γιατί είναι η καλύτερη ταινία που έχω δει ποτέ, αλλά σίγουρα είναι απ’ τις πιο συγκλονιστικές.
Βαθμολογία 9/10

Ταυτότητα ταινίας:
Ελλ. τίτλος: Οι Επιζήσαντες
Είδος: Περιπέτεια
Σκηνοθέτης: Frank Marshall
Πρωταγωνιστές: Ethan Hawke, Vincent Spano, Josh Hamilton, Bruce Ramsay, John Newton
Παραγωγή: 1993
Διάρκεια: 120’

Σχετικά sites που αξίζουν τον κόπο:
http://en.wikipedia.org/wiki/Alive_(1993_film)
http://www.imbd.com/title/tt0106246/

7 Σχόλια:

Max είπε...

Giwtoula bravo!Allh mia poly wraia kritiki gia mia poly wraia kai klassiki pleon tainia!Einai pragmatika anatrixiastiko ki ofeielei na prokalei deos to ti anagkastikan na kanoyn aytoi oi antrwpoi.Kalogurismeno kai me sevasmo sta pragamtika proswpa.

Ιορδάνης είπε...

Την είχα δει κι εγώ πριν από 10 χρόνια, μικρός τότε. Δεν έχω ξεχάσει την αίσθηση που μου είχε αφήσει. Πραγματικά ο σκηνοθέτης είχε να χειριστεί ένα αβανταδόρικο, ταυτόχρονα όμως, και πολύ πολύ λεπτό θέμα. Θυμάμαι (ελπίζω σωστά!)πως το χειρίστηκε με μαεστρία και δεν έπεσε σε παγίδες, καταφέρνοντας τελικά να τιμήσει την μνήμη αυτών των ανθρώπων. Σ' ευχαριστώ που μου θύμισες αυτή την πολύ ωραία ταινία.

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Max στο είχα υποσχεθεί ότι θα κάνω κάποιες αναφορές σε παλιές ταινίες, έστω κι αν αυτή δεν έχει την παλαιότητα του "Δαιμονισμένου Άγγελου". Περίμενε πάντως γιατί έρχονται κι άλλα.

@ Ιορδάνη χαίρομαι που τα ξαναλέμε και χαίρομαι που χάρηκες μ' αυτό το Post! Η αλήθεια είναι πως όταν έχεις να κάνεις με αληθινές ιστορίες ανθρώπων, είναι πολύ λεπτή η γραμμή που σε κρατάει να μην πέσεις σε παγίδες. Πόσο μάλλον όταν έχεις να κάνεις με μια ιστορία σαν αυτή, μια ιστορία που σημάδεψε τους ίδιους τους εμπλεκόμενους για μια ολόκληρη ζωή κάνοντάς του να συντηρούνται απ' αόριστον με ψυχοφάρμακα (έχω δει σχετικό ντοκιμαντέρ και τα ξέρω). Νομίζω πως ο σκηνοθέτης τους σεβάστηκε κι αν μπορούμε να το πούμε έτσι, τους δικαιολόγησε σε ότι έχει να κάνει με την τρόπο δράσης τους προκειμένου να επιβιώσουν (βέβαια εγώ τους έχω δικαιολογήσει η ίδια μέσα μου).
Με μεγάλη μαεστρία όπως λες, όχι μόνο τίμησε αυτούς τους ανθρώπους, αλλά πέρασε κι ένα μήνυμα ζωής.

Σωκράτης είπε...

Συγκλονιστική ταινία, που εμβαθύνει στους χαρακτήρες, με καλά πλάνα κα εικόνες, σοκαριστική και πολύ συγκινητική!

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Και το γεγονός Σωκράτη ότι πρόκειται για αληθινή ιστορία την κάνει ακόμα πιο συγκλόνιστική.

Ανώνυμος είπε...

pragmatika kou arese tromera i tainia...katapliktikos o hawk

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Τι να λέμε... απλά και μόνο το ότι είναι αληθινή ιστορία, το κάνει συγκλονιστικό.