Ο ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙΩΝ: Η ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΤΟΥ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙΟΥ - THE LORD OF THE RINGS: THE FELLOWSHIP OF THE RING

Συνοπτική περίληψη του έργου:
Σε μια άλλη εποχή και σε ένα τόπο που λέγεται Μέση Γη ένας σκοτεινός λόρδος, ο λόρδος Sauron, έχει βάλει σκοπό να κατακτήσει την γη και να υποδουλώσει όλους τους υπάρχοντες πολιτισμούς, σκορπίζοντας το σκοτάδι.
Για να τα καταφέρει όμως χρειάζεται να αποκτήσει ένα δαχτυλίδι που έχει μαγικές δυνάμεις και που έχει χαθεί για αιώνες.

Η απόκτηση αυτού του δαχτυλιδιού δεν θα είναι τόσο εύκολη υπόθεση καθώς η μοίρα το έφερε στα χέρια ενός νέου χόμπιτ, του Frodo που μαζί με τους φίλους του - πολεμιστές και του καλού μάγου Gandalf θα κάνουν τα πάντα για να εμποδίσουν το κακό.

Προσωπική άποψη:
“Ο Άρχοντας Των Δαχτυλιδιών” αποτέλεσε μια υπερπαραγωγή του είδους. Μια υπερπαραγωγή που ο κόσμος κι ειδικά οι μυημένοι στα βιβλία του Tolkien περίμεναν πως και πως πριν από 6 χρόνια. Προσωπικά δεν είχα ιδέα για την ύπαρξη των βιβλίων, ούτε για την προετοιμασία αυτής της κολοσσιαίας παραγωγής. Όχι τουλάχιστον μέχρι μερικούς μήνες πριν το πρώτο μέρος της τριλογίας βγει στις κινηματογραφικές αίθουσες.

Τα βιβλία αν και τα αγόρασα πρόσφατα, δεν έχω βρει ακόμα το χρόνο να τα διαβάσω, έτσι δεν μπορώ να εκφέρω άποψη σχετικά με το πόσο ακριβής ήταν η μεταφορά τους στη μεγάλη οθόνη. Απ’ ότι έχω όμως ακούσει το τελικό αποτέλεσμα ήταν πολύ κοντά σ’ αυτό που ο κόσμος περίμενε. Ίσως όχι τόσο στην πρώτη ταινία, όσο στις επόμενες.

Το πρώτο μέρος ουσιαστικά αποτελεί μια εισαγωγή στον μαγικό κόσμο του Tolkien. Είναι η πρώτη μας γνωριμία με τους ήρωες που θα κατέληγαν να μας απασχολήσουν για τα επόμενα 3 χρόνια. Μπορεί η δράση να μην κυμαίνεται στα επίπεδα των 2 επόμενων ταινιών, αλλά όπου αυτή υπάρχει οι στιγμές είναι πραγματικά πολύ έντονες. Κι η μειωμένη αυτή ύπαρξη δράσης είναι εν μέρη λογική καθώς ο Jackson εστίασε περισσότερο στο να μας συστήσει τους ήρωες και να μας βοηθήσει να καταλάβουμε τους λόγους όπου ο καθένας χωριστά εμπλέκεται τελικά σ’ αυτή την ιστορία, έτσι ώστε να μπορούμε να εξηγήσουμε καλύτερα κάποια πράγματα που θα βλέπαμε στην πορεία. Έτσι, όσοι περίμεναν μια ατελείωτη μάχη, ίσως ν’ απογοητεύτηκαν λιγάκι. Εγώ που πήγα πολύ προσγειωμένη κι ελαφρώς ανενημέρωτη θα έλεγα, είδα κάτι που μετά από πολλά χρόνια τάραξε τις αισθήσεις μου.

Η ταινία ακολουθεί το βασικό σενάριο του βιβλίου και παρά την υπερβολικά μεγάλη της διάρκεια δεν κουράζει τον θεατή αφού κυλάει γρήγορα και καταφέρνει να τον κρατάει σε συνεχή εγρήγορση. Καλοδουλεμένη συνολικά κι η σκληρή δουλειά που κατέβαλαν όλα αυτά τα χρόνια όλοι οι συντελεστές είναι φανερή σε κάθε πλάνο.

Μέσα όμως από αυτή την μυθοπλαστική ιστορία, περνάνε μηνύματα πολύ πιο ουσιώδη. Μηνύματα που έχουν να κάνουν με την πορεία της κοινωνίας, με τις ανθρώπινες σχέσεις, με το πόσο αυτοκαταστροφικοί έχουμε γίνει εμείς οι άνθρωποι στην προσπάθειά μας ν’ αποκτήσουμε όλο και περισσότερα. Στην προσπάθειά μας να μεγαλώσουμε τη δύναμη και την αυτοκυριαρχία μας χωρίς να υπολογίζουμε τίποτα. Ούτε το περιβάλλον, ούτε τον κόσμο μας, ούτε καν την ανθρώπινη ζωή, πλάθοντας έτσι ένα μέλλον δυσοίωνο.

Η σκηνοθεσία είναι κάτι παραπάνω από έξυπνη. Είναι ευφυέστατη! Ο Jackson πήρε ένα παραμύθι κι έπλασε έναν πραγματικό κόσμο. Έναν κόσμο όπου όλα είναι δυνατά, έναν κόσμο που το κάθε τι είναι μαγικό. Μέχρι την ολοκλήρωση της ταινίας ζούσε μ’ αυτό και μόνο το σκοπό κι όταν αγαπάς κάτι πολύ και πιστεύεις σ’ αυτό, καταφέρνεις και να το εξωτερικεύσεις.

Ταινίες φανταστικών κόσμων κάνουν σπάνια την εμφάνισή τους στη μεγάλη οθόνη. Κι είναι πραγματικά λίγες οι φορές που καταφέρνουν ν’ αφήσουν τον θεατή με το στόμα ανοιχτό. Κι αυτή η παραγωγή ευτυχώς ανήκει σ’ αυτή την κατηγορία. Τα εφέ σε συνδυασμό με την αριστοτεχνική φωτογραφία δημιουργούν ένα αποτέλεσμα κάτι παραπάνω από εξαιρετικό. Ο μαγικός κόσμος του Tolkien δεν είναι πλέον φαντασία, αλλά μια πραγματικότητα. Τα χρώματα χορεύουν σ’ έναν ξέφρενο ρυθμό πανδαισίας, τα βουνά, τα ποτάμια, τα κάστρα, όλα μοιάζουν σα να είναι υπαρκτά, ικανοποιώντας τη φαντασία ακόμα και του πιο απαιτητικού αναγνώστη. Αν όχι η υπόθεση, το υπέρλαμπρο εικαστικό θέαμα του οποίου γίνεσαι θεατής, αρκεί από μόνο του για να σε κρατήσει για τις τρεις, ακόμα και παραπάνω αν χρειαζόταν, ώρες στη θέση σου.

Το μακιγιάζ και τα κοστούμια είναι επίσης υπερβολικά προσεγμένα. Οι διαφορετικές κουλτούρες και συνυπάρχουν σ’ αυτό τον φανταστικό κόσμο, εύκολα αναγνωρίζονται, αφού η κάθε μία απ’ αυτές έχει τα δικά της χαρακτηριστικά. Έτσι ο κάθε ένας από τους πρωταγωνιστές, λόγω της διαφορετικότητάς του, μπορεί να καθορίσει τον προσωπικό του στόχο, ν’ αφήσει το δικό του στίγμα.

Όσο για τη μουσική που συνοδεύει σχεδόν κάθε σκηνή του έργου τα λόγια είναι περιττά. Είναι χωρίς υπερβολές αριστουργηματική, πομπώδης, μεγαλειώδης. Κάθε μελωδία δένει άψογα με την εικόνα. Αν όχι όλες, οι περισσότερες μελωδίες εύκολα θα είναι αναγνωρίσιμες και στο μέλλον ακόμα και για τους μη μυημένους στο χώρο των scores.

Καθώς το cast είναι ιδιαίτερα μεγάλο και ταυτόχρονα υπέρλαμπρο, είναι δύσκολο να πεις την γνώμη σου για τον κάθε ένα χωριστά. Ευτυχώς δηλαδή που δεν χρειάζεται να κάνει κανείς κάτι τέτοιο. Κι αυτό οφείλεται στο γεγονός, ότι ο καθένας, στο ρόλο που καλέστηκε να υποστηρίξει, φαντάζει η καλύτερη δυνατή επιλογή. Με μία λέξη, είναι όλοι τους εξαιρετικοί.

Με λίγα λόγια, η ταινία αυτή είναι από τις λίγες που άξιζαν την αναμονή και τις προσδοκίες των θεατών κι έκλεισε τα στόματα εκείνων (σαν εμένα καλή ώρα) που ήταν καχύποπτοι. Μιλάμε για μια ταινία η οποία αξίζει και πολύ μάλιστα. Επειδή αμφιβάλλω ότι μπορεί να υπάρχει κάποιος που να μην την έχει δει, θα σας πω να την ξαναδείτε. Για τις εξαιρετικές της ερμηνείες, για τα σκηνικά και τα εφέ που κόβουν την ανάσα, για τις υπέροχες, ταξιδιάρικες μελωδίες της. Απλά ξαναδείτε την, γιατί ένα τόσο όμορφα παραμυθένιος κόσμος δύσκολα να ξαναέρθει στις οθόνες μας.

Βαθμολογία 9/10

Ταυτότητα ταινίας:
Ελλ. τίτλος: Ο Άρχοντας Των Δαχτυλιδιών: Η Συντροφιά Του Δαχτυλιδιού
Είδος: Περιπέτεια Φαντασίας
Σκηνοθέτης: Peter Jackson
Πρωταγωνιστές: Elijah Wood, Ian McKellen, Sean Bean, Viggo Mortensen, Cate Blanchett, Liv Tayler, Orlando Bloom, Christopher Lee, Ian Holm, Billy Boyd, Dominic Monaghan
Παραγωγή: 2001
Διάρκεια: 165’

Επίσημο site:
http://www.lordoftherings.net/

Ο ΧΑΡΙ ΠΟΤΕΡ ΚΑΙ Ο ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΣ ΤΟΥ ΑΖΚΑΜΠΑΝ - HARRY POTTER AND THE PRISONER OF AZKABAN

Συνοπτική περίληψη του έργου:
Ο Harry, 13 χρονών πλέον, ζει ακόμα με τους θείους του στην οδό Privet. Έπειτα από ένα συμβάν, όπου κατά λάθος μεταμορφώνει τη θεία του Martz σε μπαλόνι, φεύγει για να πάει στο Hogwarts.
Ένας δραπέτης όμως από τη φυλακή των μάγων Azkaban, ο περιβόητος Sirius Black, κυνηγάει τον Harry για να τον σκοτώσει.
Πέραν αυτού, το σχολείο έχει γεμίζει από Παράφρονες που παραφυλούν σε κάθε γωνία κι οι οποίοι δρουν σαν κρυπτονίτης για τον μικρό Harry.
Μαζί με τον Ron και την Hermione, καλούνται να βρουν τον Black πριν τους βρει εκείνος και ν’ ανακαλύψουν τα κίνητρά του.

Προσωπική άποψη:
Κατά πολλούς το τρίτο βιβλίο της Rowling αποτελεί και το καλύτερό της κι ίσως μετά την ανάγνωση των πέντε πρώτων να συμφωνώ κι εγώ. Όσον αφορά την ταινία οι απόψεις είναι αντιφατικές. Άλλοι ξετρελάθηκαν κι άλλοι όχι! Και βασικό ρόλο σ’ αυτό έπαιξε η διαφορετική σκηνοθετική προσέγγιση του Cuaron. Προσωπικά ανήκω σ’ αυτούς που το αποτέλεσμα τους ικανοποίησε πλήρως.

Η τρίτη συνέχεια της ταινίας κινείται σ’ ένα κλίμα πιο σκοτεινό, όπως δεν το έχουμε ξαναδεί, αλλά όπως προστάζει η ιστορία της Rowling. Αυτό που εντυπωσιάζει τον θεατή είναι ότι ο μαγικός αυτός κόσμος πλέον φαντάζει τρομακτικός, όχι προκαλώντας φόβο, αλλά ένα αγχωτικό συναίσθημα. Η παιδικότητα κι η ανεμελιά έχουν χαθεί, τα έντονα χρώματα έχουν αντικατασταθεί κυρίως από γκρίζους τόνους και παντού βρίσκονται κρυμμένα μυστικά που είναι έτοιμα να σηματοδοτήσουν μία καινούργια αρχή. Όσο περνάει η ώρα το κουβάρι του μυστηρίου περιπλέκεται ακόμα περισσότερο κι ειδικά το ανυποψίαστο κοινό εντυπωσιάζεται κι εκπλήσσεται από τις συνεχής ανατροπές κι εκπλήξεις που διαδέχονται η μία την άλλη.

Ο σκελετός της υπόθεσης είναι μεν ο ίδιος, αλλά πλέον δεν είναι μια παιδική ταινία, αλλά ένα σκοτεινό κι ώριμο παραμύθι. Μπορεί σαν μεταφορά του βιβλίου να μην είναι απόλυτα ακριβής (πιο είναι άλλωστε), να μην δίνεται έμφαση σε λεπτομέρειες που οι αναγνώστες του βιβλίου να θεωρούν σημαντικές και κάποια γεγονότα να παρουσιάζονται μεταχρονολογημένα, όπως η σημαντικότητα της παρουσίας του γάτου της Hermione ή κόντρα της με τον Ron, αλλά καλώς ή κακώς αυτά είναι αναμενόμενα όταν ο κινηματογραφικός χρόνος είναι περιορισμένος κι όταν η έμπνευση του έργου βασίζεται σ’ ένα βιβλίο.

Υπάρχουν σκηνές όπου τα ειδικά εφέ, που σε τέτοιες παραγωγές παίζουν καταλυτικό ρόλο, σε συνδυασμό με την εξαιρετική φωτογραφία σε αφήνουν άναυδο. Λυρισμός και μεγαλείο! Ακόμα και σ’ αυτό το σημείο οι διαφορές με το βιβλίο μπορεί να είναι αισθητές, όπως π.χ. η παρουσία των Παραφρόνων, το αισθητικό αποτέλεσμα όμως, δεν σε αφήνει να γίνεις αυστηρός κριτής.Η μουσική έμπνευση του John Williams έδεσε πολύ όμορφα με την εικόνα και πολλές φορές αναρωτιόσουν αν γράφτηκε η μουσική βασιζόμενη στις σκηνές, οι σκηνές βασισμένες στη μουσική.

Τα σκηνοθετικά ηνία από τον Chris Columbus πήρε ο μεξικανός Alfonso Cuaron, ο οποίος κι έδωσε έναν εντελώς διαφορετικό αέρα στην ταινία, κάτι που επηρέασε κατά πολύ και τις επόμενες. Απόλυτα ευρηματικός, καταφέρνει ν’ αφήσει το προσωπικό του στίγμα, από τους τίτλους αρχής μέχρι τους πανέμορφους τίτλους τέλους. Οι αλλαγές στο Hogwarts είναι εμφανείς, κάτι που σίγουρα δυσαρέστησε αρκετούς fan της σειράς και του Columbus. Τόσο η καλύβα του Hagrid, όσο κι η ιτιά που δέρνει είναι σε διαφορετικό σημείο. Αλλά δεν θέλω να μείνω εκεί, γιατί παρά που οι αλλαγές αυτές μπορεί να ξενίζουν το μάτι του θεατή που είχε συνηθίσει τον κόσμο του Hogwarts όπως τον έπλασε ο Columbus, δεν παύουν να εντυπωσιάζουν. Ο ρυθμός που ακολουθεί είναι αργός αλλά σταθερός, κρατώντας τον κόσμο που παρουσιάζει γειωμένο κι απογειώνοντάς τον μόνο εκεί που πραγματικά χρειάζεται. Αν κάτι όμως δημιουργεί μια απίστευτη αίσθηση, είναι η χρήση της hand-held camera που όπως και να το κάνουμε δίνει άλλο αέρα, καθώς και οι άψογα γυρισμένες σκηνές δράσης (π.χ. το παιχνίδι Quiddich εν μέσω καταιγίδας, κόβει την ανάσα). Η κάμερα μοιάζει να αιωρείται θεωρώντας το περιβάλλον άϋλο.

Για πρώτη φορά έως τότε οι μικροί πρωταγωνιστές έδειξαν να είναι άνετοι με τους ρόλους τους και να έχουν εντρυφήσει σ’ αυτούς. Άλλωστε έχουν αφήσει πίσω τους την παιδικότητα με το πέρασμα στην εφηβεία κι ένας κόσμος πιο συναισθηματικός με μεγαλύτερες διαστάσεις έχει ανοιχτεί μπροστά τους.Ο Daniel Radcliffe ξεκίνησε χαριτωμένα μεν, δειλά δε να ενσαρκώνει τον μεγαλύτερο και πιο αγαπημένο λογοτεχνικό ήρωα μικρών και μεγάλων τα τελευταία χρόνια. Μεγάλος βάρος για τις πλάτες ενός μικρού παιδιού! Κι εδώ ίσως για πρώτη φορά να έδειξε ότι έχει αρχίσει να παίρνει τον αέρα, καθώς πλέον είναι έφηβος, με φοβίες κι αδυναμίες που πρέπει ν’ αντιμετωπίσει πιο ώριμα και με πιο συγκροτημένη σκέψη. Και για πρώτη φορά έχει τόσες σκηνές χωρίς την παρουσία των φίλων του, δείχνοντας καθαρά ότι η ιστορία αφορά εκείνον, μια ευαίσθητη πληγή, ένα ταξίδι στα προσωπικά του αισθήματα. Η Emma Watson αν και πολύ καλή και δυναμικότερη απ’ ότι στις προηγούμενες ταινίες, δεν έχει ακόμα καταφέρει να πιάσει την ξερόλα Hermione των βιβλίων.

Πέραν όμως των μικρών πρωταγωνιστών είναι αρκετοί και οι δευτερεύοντες ρόλοι που παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον, αλλά λόγο του μικρού τους κινηματογραφικού χρόνου δεν προλαβαίνουμε να τους χορτάσουμε με εξαίρεση τον David Thewlis στο ρόλο του καθηγητή Lupin που με τη λεπτή του ερμηνεία θα τολμούσα να πω πως κλέβει τις εντυπώσεις. Ο Gary Oldman στο ρόλο του Sirius Black είναι ερμηνευτικά εξαιρετικός και μαγεύει, η Emma Thompson ως καθηγήτρια Trelawney εντυπωσιάζει. Όσο για τον Michael Gambon που αντικατέστησε τον αποθανόντα Richard Harris, έναν κορυφαίο ηθοποιό, στο ρόλο του Dumbledore, μπορεί να μην αποπνέει τη σοφία του δεύτερου, προσδίδει όμως στον χαρακτήρα μια ζωντάνια και μια παιδικότητα, έστω κι αν δεν καταφέρνει να κερδίσει τον σεβασμό που είχαμε για τον Harris.

Και το θέμα τελικά είναι “Πρόκειται για μια ταινία που αξίζει;”. Κι αν θα έπρεπε ν’ απαντήσω με μία λέξη θα έλεγα “Αξίζει!”. Πιο σκοτεινό, πιο μεγαλειώδες και πιο κλειστοφοβικό από ποτέ. Η σκηνοθεσία του Cuaron αν και διαφορετική εντυπωσιάζει. Η προσέγγιση του για πρώτη φορά δίνει την αίσθηση ότι ίσως να μην είναι όλα τόσο παραμυθένια όσο φαίνονται. Οι πρωταγωνιστές πιο ώριμοι και πιο συγκροτημένοι καλούνται να μεγαλώσουν είτε το θέλουν, είτε όχι. Τα παιδιά μεγαλώνουν και μαζί τους και οι κίνδυνοι. Οι δευτερεύοντες ρόλοι υποστηρίζονται από ένα εξαιρετικό cast που χαρίζει εξαιρετικές ερμηνείες. Ένα συναρπαστικό μαγικό ταξίδι από τα καλύτερα των τελευταίων χρόνων.

Βαθμολογία 9,5/10

Ταυτότητα ταινίας:
Ελλ. τίτλος: Ο Χάρι Πότερ Και Ο Αιχμάλωτος Του Αζκαμπάν
Είδος: Φαντασίας
Σκηνοθέτης: Alfonso Cuaron
Πρωταγωνιστές: Daniel Radcliffe, Emma Watson, Rupert Grint, Gary Oldman, David Thewlis, Emma Thomson, Robbie Coltrane, Alan Rickman, Tom Felton, Michael Gambon, David Bradley
Μουσική: John Williams
Παραγωγή: 2004
Διάρκεια: 139’

Επίσημα sites:
http://harrypotter.warnerbros.co.uk/main/homepage/home.html
http://harrypotter.warnerbros.com/

Ο ΤΣΑΡΛΙ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΣΟΚΟΛΑΤΑΣ - CHARLIE AND THE CHOCOLATE FACTORY

Συνοπτική περίληψη του έργου:
Ο Wily Wonka, εκκεντρικός ιδιοκτήτης του μεγαλύτερου εργοστασίου σοκολάτας στον κόσμο, του οποίου οι πόρτες μένουν κλειστές εδώ και πολλά χρόνια, ανακοινώνει πως κρύβει 5 χρυσά εισιτήρια σε ισάριθμες σοκολάτες.
Κάθε εισιτήριο αποτελεί για τον τυχερό ευρέθη την μοναδική ευκαιρία να μπει στο εργοστάσιο σοκολάτας και ν’ απολαύσει μια ολοήμερη ξενάγηση.
Μεγάλος λάτρης της σοκολάτας και μέλος μια πολύ φτωχικής οικογένειας είναι ο Charlie, ο οποίος τελικά είναι ένας από τους 5 τυχερούς.

Προσωπική άποψη:
Σε πρώτη φάση, πρέπει ν’ αναγνωρίσω ότι ο Tim Burton αποτελεί σίγουρα τον μεγαλύτερο παραμυθά της εποχής μας. Όχι πως δεν υπάρχουν άλλοι εξίσου καλοί στον κινηματογραφικό τομέα, απλά ο συγκεκριμένος άνθρωπος, δεν εκμεταλλεύεται τα λεφτά της εκάστοτε εταιρίας παραγωγής, αλλά φροντίζει να τ’ αξιοποιήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, έτσι ώστε τα όνειρα κι οι εφιάλτες του να πάρουν σάρκα κι οστά. Η αποφυγή βέβαια της μεγαλομανίας δεν σημαίνει πως συγκινεί όλο τον κόσμο, καθώς υπάρχουν αυτοί που τον λατρεύουν κι αυτοί που τον μισούν. Κι αυτό σε κάνει πραγματικά σπουδαίο καλλιτέχνη. Γιατί αν όλοι σε λατρεύουν ή αν όλοι σε μισούν, τότε κάτι βρωμάει το πράγμα.

Η υπόθεση της ταινίας προέρχεται από το ομώνυμο βιβλίο του Roald Dahl, πετυχημένου συγγραφέα πολλών παιδικών βιβλίων και τη μεταφορά του σε μορφή σεναρίου επιμελήθηκε ο John August. Βέβαια το βιβλίο είχε ξαναμεταφερθεί στον κινηματογράφο το 1971. Και δώστε βάση πόσο έξυπνα χειρίζεται τους ήρωες ο συγγραφέας. Κάθε παιδί που βρίσκει το τυχερό εισιτήριο αποτελεί τρανό παράδειγμα και μιας μάστιγας της εποχής. Θα μπορούσε να πει κανείς πως το καθένα απ’ αυτά φέρει πάνω του κι ένα απ’ τα θανάσιμα αμαρτήματα. Συχνό φαινόμενο των καιρών που αξιοποιείται άψογα. Η Violet Beauregarde, ένα άτομο που θέλει να κερδίζει πάντα και να κλέβει τις εντυπώσεις όποιο κι αν είναι το κόστος. Η Veruca Salt, ξινή, γόνος μεγαλοαστικής οικογένειας που θεωρεί ότι πρέπει να έχει τα πάντα κι ας της είναι εντελώς άχρηστα. Ο Augustus Gloop, λαίμαργος, θύμα του junky food που θα έτρωγε και τον Wonka αν μπορούσε. Ο Mike Teavee, κολλημένος με την τεχνολογία και τα gadgets, φιλόδοξος μεν, ανίκανος να καταλάβει που πρέπει να σταματάμε δε. Και για το τέλος άφησα τον Charlie Bucket, τον μικρό μας ήρωα που ανήκει στο κατώτατο κοινωνικό στρώμα, αλλά που παρά τις δυσκολίες της ζωής, προχωράει κάνοντας αυτό που λέει η καρδιά του, χάνοντας έτσι το κοινωνικό παιχνίδι, κερδίζοντας όμως τη ζωή.

Ο Burton, από τους τίτλους αρχής κι όλας, μας βάζει στο νόημα. Καταφέρνει να μας βυθίσει στον παραμυθένια κόσμο του εργοστασίου του Wonka. Ο κόσμος του συγγραφέα αναπλάθεται στη μεγάλη οθόνη με σεβασμό, ακρίβεια και πάνω απ’ όλα, πολύ εμπνευσμένα. Ποτάμια σοκολάτας, θάμνοι από καραμέλες, ζαχαρένια δέντρα, που μπορεί να μην έχουν επουδενή τη διαστρεμμένη νότα που συνηθίζει, αλλά μιλάμε για ένα αμιγώς παιδικό παραμύθι, οπότε δεν θα μπορούσαμε εκ των πραγμάτων να είχαμε κάτι τέτοιο.

Πέραν όμως του εικαστικού του πράγματος, αν κάτι είναι άψογο, εξιτάρει και καταφέρνει να παρασύρει τον θεατή στους δικούς του ρυθμούς, είναι η μουσική του Danny Elfan. Η συνεργασία του με τον Burton άλλωστε για μια ακόμα φορά, δεν αποτελεί έκπληξη. Ένα μουσικό πανδαιμόνιο κι ένα διάχυτο πανηγύρι επί της οθόνης, που αποτελούν μια χορογραφική απόλαυση.

Ο Burton και ο Depp, απολαμβάνουν τη συνεργασία τους. Προφανώς γι’ αυτό ξανασυνεργάζονται έπειτα από τον “Ψαλιδοχέρι”, τον “Ακέφαλο Καβαλάρη” και το “Ed Wood”. Ο Depp μας έχει συνηθίσει στην επιλογή ρόλων με ιδιαιτερότητες. Αυτό άλλωστε είναι κι ένας λόγος για τον οποίο θαυμάζουμε το υποκριτικό του ταλέντο και τον έχουμε πολύ ψηλά στη λίστα των ηθοποιών της νέας γενιάς. Μπορεί η ερμηνεία του να μην είναι για Oscar, σίγουρα όμως είναι για χειροκρότημα. Και σίγουρα μόνο αυτός θα μπορούσε να υποδυθεί τον συγκεκριμένο ρόλο. Και πιστέψτε με, δεν είναι καθόλου εύκολο να δώσεις υπόσταση σ’ έναν άνθρωπο παθιασμένο με τη δουλειά του, διασκεδαστικό μεν, που αδιαφορεί για τα ανθρώπινα συναισθήματα δε. Ανοργασμικός κι ανέραστος! Αυτές είναι οι πρώτες λέξεις που μου ήρθαν στο μυαλό όταν θέλησα να του δώσω μια περιγραφή. Ένας ακόμα ιδιόρρυθμος ρόλος λοιπόν για τον Depp, που παρά τη λεπτή φωνή του και το συνεχές, τρομακτικό εν μέρη θα μπορούσα να πω, χαμόγελό του, δεν γίνεται ενοχλητικός ούτε λεπτό.

Βέβαια κι ο μικρός Freddie Highmore φαντάζει η ιδανική επιλογή για το ρόλο του Charlie, καθώς καταφέρνει μ’ έναν όχι και τόσο συνηθισμένο τρόπο για παιδί που ασχολείται με την ηθοποιία, να εξωτερικεύει άνετα όλα του τα συναισθήματα. Είτε αυτό είναι λύπη, είτε ενθουσιασμός, είτε αποφασιστικότητα.

Απολαυστικός όμως είναι κι ο Deep Roy, ο οποίος υποδύεται όλους τους χαρακτήρες Oompa-Loompa. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο που όλοι αυτοί οι χαρακτήρες απεικονίζονται στο πρόσωπο ενός και μόνο ηθοποιού. Όσο όμορφο κι αν είναι σαν εικόνα, κρύβει από πίσω την τάση της σύγχρονης βιομηχανικής κοινωνίας. Να ομαδοποιεί τη μάζα!

Όμως το σημαντικότερο σ’ αυτή την ταινία είναι τα μηνύματα που θέλει να περάσει. Γι’ αυτό και τ’ άφησα για το τέλος. Μπορεί σε κάποια σημεία να φαντάζουν ελαφρώς ηθικοπλαστικά, όμως αν τα κρίνουμε με ώριμη σκέψη, θα διαπιστώσουμε ότι είναι σωστά. Επίκαιρα, διδακτικά, μα πάνω απ’ όλα καυστικά! Και δεν απευθύνονται τόσο στα παιδιά που ίσως και να μην είναι ακόμα σε θέση να κατανοήσουν την αμήχανη κοινωνία στην οποία ζούνε, όσο σε ‘μας τους μεγαλύτερους. Ή για να γίνω πιο σαφής, απευθύνονται στη σύγχρονη, ενήλικη κοινωνία, η οποία βαδίζοντας σε λάθος στερεότυπα, οδηγεί, όχι μόνο τον ίδιο της τον εαυτό, αλλά και τα παιδιά της στον υπερκαταναλωτισμό και στην υπερβολή, ξεφεύγοντας από τα πλάνα της σωστής ανατροφής. Τέτοιου είδους μηνύματα σπανίζουν στον σύγχρονο κινηματογράφο και μόνο και μόνο γι’ αυτό αξίζει τα συγχαρητήρια όλων. Ούτε λίγο, ούτε πολύ, αλλά σε σωστές δόσεις και με το σωστό timing ο Burton, καταφέρνει να περάσει αυτό που ήθελε.

Άλλη μια όμορφη κι εμπνευσμένη ιστορία από τον Burton. Άλλος ένας στυλιζαρισμένος και φανταστικός κόσμος, με σεβασμό στο πρωτότυπο υλικό, παρά τις όποιες προσθήκες. Αιχμηρά μηνύματα και εικαστική ομορφιά γεμάτη τραγούδι και χρώμα, συνθέτουν το σχεδόν τέλειο αποτέλεσμα. Αν κι οι μαγικοί κόσμοι του Burton μαγεύουν περισσότερο στη μεγάλη οθόνη, αν δεν έχετε δει την ταινία στο σινεμά, κάντε το τουλάχιστον στο σπίτι σας.

Βαθμολογία 8,5/10

Ταυτότητα ταινίας:
Ελλ. τίτλος: Ο Τσάρλι Και Το Εργοστάσιο Σοκολάτας
Είδος: Φαντασίας
Σκηνοθέτης: Tim Burton
Πρωταγωνιστές: Johnny Depp, Freddie Highmore, David Kelly, Anna Sophia Robb, Julia Winter, Jordan Fry, Philip Wiegratz
Μουσική: Danny Elfan
Παραγωγή: 2005
Διάρκεια: 115’

Επίσημο site:
http://chocolatefactorymovie.warnerbros.com/

ΠΩΣ ΝΑ ΧΩΡΙΣΕΤΕ ΣΕ 10 ΜΕΡΕΣ - HOW TO LOSE A GUY IN 10 DAYS

Συνοπτική περίληψη του έργου:
Η Andy Anderson είναι συντάκτρια στο γυναικείο περιοδικό Composure και γράφει για τη στήλη “How-To” δίνοντας κάθε είδους συμβουλές στις αναγνώστριες.
Κάποια στιγμή αναλαμβάνει να γράψει ένα κείμενο που θα περιγράφει όλα εκείνα τα πράγματα που κάνουν οι γυναίκες και διώχνουν έναν άντρα από κοντά τους. Για το σκοπό αυτό, πρέπει να γνωρίσει έναν άντρα, να τον κάνει να την ερωτευτεί και μετά να την χωρίσει μέσα σε δέκα μέρες.
Στο στόχαστρό της βάζει τον Benjamin Barry, ο οποίος είναι διαφημιστής κι έχει βάλει ένα στοίχημα με το αφεντικό του προκειμένου ν’ αναλάβει μια μεγάλη διαφημιστική καμπάνια. Να κάνει μια οποιαδήποτε γυναίκα να τον ερωτευτεί μέσα σε δέκα μέρες.
Το αποτέλεσμα της συνάντησής του θα είναι πολύ ενδιαφέρον, αφού εκείνη προσπαθεί απεγνωσμένα να τον κάνει να την χωρίσει κι εκείνος προσπαθεί με νύχια και με δόντια να την κρατήσει κοντά του.

Προσωπική άποψη:
Το “How To Lose A Guy In 10 Days” ανήκει σε μια πιο ανάλαφρη κατηγορία ταινιών. Αυτή των ρομαντικών κομεντί. Είναι μια κατηγορία την οποία μπορεί ν’ απολαμβάνω ένα Κυριακάτικο μεσημέρι, σίγουρα όμως δεν ανήκει σ’ αυτές που θέλω απεγνωσμένα να προλάβω στο σινεμά. Κι αν τελικά πήγα να το δω ευθύνεται η επιμονή του φίλου μου του Μάρκου. Και τελικά, μετά το πέρας της προβολής τον ευχαριστούσα, γιατί είχα πολύ καιρό να περάσω ένα τόσο ευχάριστο δίωρο στο σινεμά.

Αναμφίβολα το κοινό στο οποίο απευθύνονται τέτοιου είδους ταινίες είναι συγκεκριμένο. Δηλαδή δεν έχει πολλές απαιτήσεις, αφού χαρακτηρίζονται από αρκετή προβλεψιμότητα. Όμως εδώ έχουμε κάτι διαφορετικό! Εν αντιθέσει με τις περισσότερες ταινίες του είδους, το κωμικό στοιχείο είναι αυτό που επικρατεί κι όχι το ρομαντικό. Κάτι που το κάνει πιο ευχάριστο και σαφώς πιο απολαυστικό. Το χιούμορ είναι πηγαίο και αστείρευτο και η μία κωμική σκηνή διαδέχεται την άλλη, καταφέρνοντας να μην σε αφήνει αδιάφορο ούτε για ένα λεπτό.

Παρά που είμαι γυναίκα, διασκέδασα το σατιρισμό ως προς τη συμπεριφορά του γυναικείου φύλου στις ερωτικές του σχέσεις. Όχι επειδή μιλάω για ‘μένα, αλλά προσωπικά σε τέτοιου είδους λάθη, σαν αυτά που παρουσιάζονται εδώ, δεν έχω πέσει ποτέ. Όχι γιατί είναι τραβηγμένα, αντιθέτως συμβαίνουν κατά κόρον, απλά δεν ταιριάζουν στη φύση μου. Έχω γνωρίσει όμως γυναίκες που τα έχουν κάνει και πραγματικά δεν ξέρεις αν πρέπει να τις συμπονάς ή να γελάς. Θεωρώ, ότι όσο εύκολα μπορεί μια γυναίκα να κάνει έναν άντρα να τρέχει από πίσω της, αν δεν προσέξει, τόσο εύκολα μπορεί να τον χάσει. Κι όσο καλή διάθεση κι αν έχει ένας άντρας να μείνει σε μια σχέση, τόσο εύκολο είναι ν’ αλλάξει γνώμη και να την κοπανήσει. Είναι όλα θέμα χημείας. Και βλέποντας εδώ αυτή τη σύγκρουση, είδα μέσα από μια διαφορετική ματιά, πως είναι να συγκρούονται δύο χημείες, φαινομενικά τουλάχιστον
διαφορετικές.

Το μήνυμα που θέλει να περάσει η ταινία, απλοϊκό και βγαλμένο μέσα απ’ τη ζωή. Καμία στρατηγική δεν αποτελεί εγγύηση στις ανθρώπινες σχέσεις. Πόσο μάλλον στον έρωτα! Άλλωστε η εποχή μας έχει παραγίνει κυνική για να ζούμε με τέτοιου είδους αυταπάτες. Ο λαός μας λέει ότι στον έρωτα και στον πόλεμο όλα επιτρέπονται. Κι εδώ έχουμε έναν πόλεμο, κάτω απ’ τον οποίο υποβόσκει ο έρωτας. Ενδιαφέρον ακούγεται, έτσι;

Για την σκηνοθεσία δεν έχω να πω κάτι ιδιαίτερο, αφού ποτέ δεν υπάρχει κάτι το ιδιαίτερο σε τέτοιες παραγωγές για να σχολιάσεις. Αν κάποιος το κάνει είναι μάλλον μόνο για να γεμίσει γραμμές με ανούσια σχόλια. Το μόνο που θα ήθελα να σημειώσω είναι πολύ όμορφη χρήση χρωμάτων που έκανε ο σκηνοθέτης, πράγμα που φωτίζει το όλο σκηνικό.

Η χημεία μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών είναι πάρα πολύ καλή, κάτι που είναι λειτουργικό και βοηθάει την ταινία να κυλήσει ακόμα πιο άνετα. Δύο όμορφοι νέοι, που αδιαμφισβήτητα έχουν ταλέντο, έστω κι αν τέτοιες ταινίες συνήθως δεν προσφέρονται για να το εξωτερικεύσει κάποιος. Ειδικά η Kate Hudson, είναι σκέτη απόλαυση κι αποδεικνύει περισσότερο από ποτέ έχει κληρονομήσει την αστείρευτη κωμική φλέβα της μητέρας της, Goldie Hawn.

Θέλετε να περάσετε ένα ανάλαφρο κι ευχάριστο δίωρο; Θέλετε να διασκεδάσετε με πραγματικά έξυπνο, καλαίσθητο κι ωραία δοσμένο χιούμορ; Τότε πρέπει οπωσδήποτε να δείτε αυτή την ταινία. Αφήστε τον κουλτουριάκο εαυτό σας που κρύβετε μέσα σας για λίγο στην άκρη κι απολαύστε κάτι που μπορεί να φαντάζει ελαφρώς κοινότυπο, αλλά πραγματικά αξίζει.

Βαθμολογία 8,5/10

Ταυτότητα ταινίας:
Ελλ. τίτλος: Πως Να Χωρίσετε Σε 10 Μέρες
Είδος: Αισθηματική Κομεντί
Σκηνοθέτης: Donald Petrie
Πρωταγωνιστές: Kate Hudson, Matthew McConaughey, Adam Golberg, Thomas Lennon, Michael Michele
Παραγωγή: 2003
Διάρκεια: 110’

Επίσημο site:
http://www.howtoloseaguymovie.com/

ΤΟ ΠΟΛΙΚΟ ΕΞΠΡΕΣ - THE POLAR EXPRESS

Συνοπτική περίληψη του έργου:
Ένα νεαρό αγόρι, μεγαλώνοντας αρχίζει να μην πιστεύει στον Άγιο Βασίλη.
Τη βραδιά της παραμονής των Χριστουγέννων, δέχεται επίσκεψη από το Polar Express, το οποίο έχει σκοπό να τον οδηγήσει στο Βόρειο Πόλο και να συναντήσει από κοντά τον Άγιο.

Προσωπική άποψη:
Τελικά αν κάτι σου καθίσει στραβά από την αρχή, το θέμα είναι τελειωμένο. Δεν νομίζω πάντως να φταίει το γεγονός ότι ποτέ δεν πίστεψα στον Άγιο Βασίλη (δεν είχα και λόγο άλλωστε να πιστεύω σ’ ένα αμερικάνικο προϊόν), μιας και λατρεύω τα Χριστούγεννα ως γιορτή και μου αρέσουν διάφορες Χριστουγεννιάτικες ιστορίες των ημερών. Όταν πρωτοβγήκε στους κινηματογράφους το “Polar Express”, σίγουρα ο κόσμος είχε , μεγάλες αξιώσεις. Λόγω του εξελιγμένου φαινομενικά animation, λόγω του cast, λόγω του ονόματος του σκηνοθέτη. Το δύσκολο βέβαια σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι οι προσδοκίες αυτές να βρουν αντίκρισμα. Να είναι αντάξιες του αποτελέσματος. Κι αν οι υπεύθυνοι παραγωγής είχαν βάλει στοίχημα, θα το είχαν χάσει από χέρι.

Η συγκεκριμένη ταινία αποτελεί μεταφορά του βιβλίου του Chris Van Allsburg. Για την μεταφορά αυτή υπεύθυνοι ήταν οι Zemeckis και Broyles. Αν κι είχαν συνεργαστεί ξανά μαζί στο παρελθόν στο “Cast Away”, η εμπειρία αυτή δε φάνηκε ν’ αποδίδει λειτουργικά και να βοηθάει το αποτέλεσμα. Και σίγουρα η θεματολογία της απευθύνεται κατά κόρον σε πολύ, πολύ μικρές ηλικίες. Αλλά ας δούμε τα αρνητικά αναλυτικότερα ένα προς ένα.

Και πρώτα απ’ όλα το σενάριο, το οποίο είναι απίστευτα περιορισμένο. Το ταξίδι για τον Βόρειο Πόλο, σε καμία περίπτωση δεν είναι σαν το ταξίδι της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων. Δεν είναι ένα ταξίδι που βοηθάει τον ήρωα να ωριμάσει και τον οδηγεί σε κάποια ουσιαστικά για τη ζωή του συμπεράσματα. Το μόνο που παρακολουθούμε κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού είναι ορισμένες ανούσιες κι αφελέστατες θα τολμούσα να πω σκηνές δράσης, οι οποίες ωστόσο δεν έχουν καμία συνοχή μεταξύ τους. Και φτάνοντας στον προορισμό τι αντικρίζουμε; Έναν φανταχτερό κόσμο που τα ειδικά εφέ βγάζουν μάτι αλλά στερούνται φαντασίας. Και πέραν όλων αυτών, προσπαθώντας να φτιάξουν μια ταινία στα σύγχρονα πρότυπα, ο Άγιος Βασίλης παρουσιάζεται εμφανώς αδυνατισμένος (λες και θα κάνει πασαρέλα), ο χρόνος 5 λεπτά πριν τα μεσάνυχτα έχει κολλήσει -εκνευριστικά- έτσι ώστε να διευθετηθούν οι τελευταίες λεπτομέρειες κι ο σάκος με τα δώρα τεράστιος για να χωρά άπειρα πακέτα και τη μεγαλομανία του καταναλωτισμού.

Σε ότι έχει να κάνει τώρα με το animation, έχουν χρησιμοποιηθεί οι τεχνικές του performance & motion capture. Σε σχέση με τον χαρακτήρα του εισπράκτορα που υποδύεται ο Tom Hanks η δουλειά που έχει γίνει είναι μελετημένη και προσεγμένη, κάτι που κάνει το αποτέλεσμα εξαιρετικό. Οι κινήσεις κι οι εκφράσεις του ηθοποιού αποδίδονται μοναδικά, τόσο που κάποιες στιγμές παρασύρεσαι και ξεχνάς ότι βλέπεις ένα κινούμενο σχέδιο. Πολύ καλό είναι και το αποτέλεσμα όσον αφορά τα ρούχα και τις κινήσεις τους και τη σκίαση. Αλλά... Είναι φανερό πως δεν έχει γίνει η ίδια δουλειά και στους υπόλοιπους χαρακτήρες (έστω κι αν κι άλλους τους υποδύεται και πάλι ο Tom Hanks) που φαντάζουν ιδιαίτερα ψεύτικοι και οι κινήσεις τους πολύ σφιχτές κι αφύσικες. Το αποτέλεσμα είναι να χάνεται κάθε ρεαλισμός.

Πάντως ο Zemeckis στο θέμα της σκηνοθεσίας έχει κάνει πολύ καλή δουλειά. Μπορεί γενικά να είναι ένας καλός σκηνοθέτης, αλλά το να αναλαμβάνεις τη σκηνοθεσία μιας ταινίας κινουμένων σχεδίων είναι σαφώς κάτι εντελώς διαφορετικό. Κι αυτό ακριβώς έρχεται να κάνει εδώ ο Zemeckis. Ν’ αποδείξει πόσο σημαντική είναι η παρουσία ενός έμπειρου σκηνοθέτη σ’ ένα τέτοιο εγχείρημα. Η φαντασία του μοιάζει απελευθερωμένη και δημιουργεί σκηνές όπου με τα συμβατικά μέσα δε θα μπορούσε.

Καλώς ή κακώς, τα σύγχρονα παιδιά είναι περισσότερο έξυπνα απ’ ότι παλιά. Και λογικό είναι λόγω της εμπορευματοποίησης του Άγιου Βασίλη στις μέρες μας, αν όχι να μην πιστεύουν, να τους δημιουργείται σύγχυση γύρω απ’ την εικόνα του. Ο μύθος αδυνατεί ν’ αναβιώσει και δύσκολα θα καταφέρει ν’ αποτυπωθεί στη μνήμη ενός παιδιού όπως άλλες κλασσικές ταινίες κινουμένων σχεδίων. Κι όσο κι αν έχεις την καλή διάθεση να πιστέψεις, δεν τα καταφέρνεις.

Το μήνυμα της ταινίας είναι πίστευε και μη ερεύνα. Αυτό τουλάχιστον θα ήθελε να είναι. Ξανατονίζω ότι απευθύνεται σε πολύ μικρές ηλικίες. Οι προϋποθέσεις μπορεί να υπήρχαν, όμως το παιδί που κρύβω μέσα μου, για 96’ ολόκληρα λεπτά, όσο κράτησε η ταινία δηλαδή, έμεινε όχι απλά κοιμισμένο, αλλά σε χειμερία νάρκη. Ο δείκτης των κινουμένων σχεδίων είναι πλέον πολύ υψηλός, ο ανταγωνισμός μεγάλος, η σύγκριση ακόμα μεγαλύτερη κι αυτή η παραγωγή δεν χάνει απλά στα σημεία. Μπορεί οι μέρες να είναι άγιες και το θέμα επίκαιρο, αλλά φαίνεται πως το πνεύμα των Χριστουγέννων δεν με έχει αγγίξει. Ναι λοιπόν, είμαι μια σκύλα κι ένα μόνο πράγμα έχω να σας πω. Μπορεί αισθητικά το αποτέλεσμα να είναι κάτι όμορφο, αλλά αν έχετε λίγο ελεύθερο χρόνο αυτές τις μέρες και θέλετε να ζήσετε τη μαγεία, αναζητήστε την καλύτερα σε άλλες σύγχρονες ιστορίες. Καλές γιορτές!

Βαθμολογία 4,5/10

Ταυτότητα ταινίας:
Ελλ. τίτλος: Το Πολικό Εξπρές
Είδος: Κινούμενα Σχέδια
Σκηνοθέτης: Robert Zemeckis
Πρωταγωνιστές: Tom Hanks, Leslie Zemeckis, Eddie Deezen, Nona Gaye, Peter Scolari
Παραγωγή: 2004
Διάρκεια: 96’

Επίσημο site:
http://polarexpressmovie.warnerbros.com/