Ads 468x60px

Πέμπτη, Απριλίου 24, 2008

ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ - THE PASSION OF THE CHRIST

Συνοπτική περίληψη του έργου:
12 ώρες! Οι τελευταίες του Χριστού στη γη!
Από τη σύλληψή του στον κήπο της Γεσθημανής στη δίκη που τον οδήγησε στη σταύρωση κι από ‘κει στο θάνατο.
Για πρώτη φορά στον κινηματογράφο η αναπαράσταση των παθών του θεανθρώπου όπως δεν έγινε ποτέ ξανά.

Προσωπική άποψη:
“Τα Πάθη Του Χριστού” αποτελούν την τρίτη κατά σειρά σκηνοθετική δουλειά του Mel Gibson κι ίσως είναι η πιο πολύκροτη και συζητημένη. Το ιδιόρρυθμο της ταινίας είναι τόσο ότι εστιάζει σ’ ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα της ζωής του θεανθρώπου όπως καμία άλλη ταινία μέχρι εκείνη τη στιγμή και το γεγονός ότι οι διάλογοι είναι στα Αραμαικά και τα Λατινικά. Το τελευταίο μάλιστα ήταν αυτό που αρχικά τουλάχιστον έξαψε περισσότερο απ’ όλα την περιέργεια του κοινού.

Αν κάτι στην ταινία είναι εξαιρετικό είναι τόσο η φωτογραφία όσο και το μοντάζ. Η χρωματική παλέτα θυμίζει κάτι από παλιές ταινίες όπου επικρατεί μια κατάσταση αποχρωματισμού έτσι ώστε να ξεχωρίζουν τα χρώματα της μέρας και της νύχτας, όπως και να τονίζεται το κόκκινο που αντιπροσωπεύει τόσο τους ρωμαϊκούς χιτώνες όσο και το αίμα.

Ωστόσο και η σκηνοθεσία του Gibson είναι ομολογουμένως αξιόλογη. Εμπνευσμένη κι αν κάτι μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν ο χειρισμός του slow motion. Συνήθως κάτι τέτοιο κουράζει, πόσο μάλλον σε τόσο μεγάλο βαθμό όπως την προκειμένη περίπτωση, όμως εδώ ο σκηνοθέτης καταφέρνει να το χειριστεί απολύτως περίτεχνα. Και για αν είμαι ειλικρινής αρκετές είναι εκείνες οι σκηνές που αποκτούν καλλιτεχνική αξία χάρη και μόνο στην μαεστρία του Mel. Καλλιτεχνικά τουλάχιστον είναι εντυπωσιακό!

Και κάπου εδώ τα καλά τελειώνουν... Πραγματικά δε θυμάμαι αν ποτέ ξανά είχα κλείσει τα μάτια μου σε ταινία. Είχα ακούσει για ανθρώπους που έπαθαν κρίση κατά τη διάρκεια της προβολής και δεν το πίστευα μέχρι που συνέβη στην αίθουσα που το είδα κι εγώ. Έχω δει κι έχω δει σκληρές σκηνές σε ταινίες αλλά αυτό ήταν το κάτι άλλο. Σίγουρα επηρεάζει και το θρησκευτικό στοιχείο που βρίσκεται στη μέση, αλλά τόση βία, ακόμα κι αν αποτύπωναν την πραγματικότητα, σε ‘μένα τουλάχιστον φάνηκε ανούσια και προκλητική. Δεν λέω πως δεν αυτή δεν ήταν η πραγματική φύση των πραγμάτων, όμως ο Χριστός μας δίδαξε ν’ αγαπάμε τους γύρω μας κι όλη αυτή η οργή κι η βία μόνο φανατισμό κι αντιδράσεις μπορούσε να προκαλέσει.

Ο Gibson δεν έκρυψε ποτέ τις διαθέσεις του! Δεν ήθελε να κάνει απλά μια ταινία, αλλά μια ρεαλιστική αναπαράσταση. Και το πέτυχε, αλλά τελικά τι εξυπηρέτησε όλο αυτό; Επί 2 ώρες παρακολουθούμε έναν άνθρωπο να βασανίζεται επί της οθόνης και δεν ξέρω... δεν ξέρω αν με σόκαρε περισσότερο το θέμα ή το θέαμα. “Ο Ιησούς Από Τη Ναζαρέτ” προκάλεσε τη θλίψη μου, τον θρησκευτικό μου προβληματισμό. Απ’ την άλλη τα πάθη προκάλεσαν την οργή και το σοκάρισμα μου. Αυτό δε μου άρεσε... Γιατί τα πάθη υπήρξαν για να ξυπνήσουν μέσα μας την αγάπη και τη συγχώρεση. Αυτή η ταινία εξυμνεί αυτές τις αρχές; Μάλλον όχι! Εξαρτάται βέβαια κι απ’ το πως νιώθει ο καθένας την πίστη μέσα του.

Ο James Caviezel ως Ιησούς στέκεται αξιοπρεπώς κι υποστηρίζει αυτόν τον ριψοκίνδυνο ρόλο με συνέπεια. Οι απαιτήσεις είναι σίγουρα μεγάλες και μπορεί να μην έχει την “αγιότητα” του Powell του οποίου η ερμηνεία είναι πέρα για πέρα συγκλονιστική κι αξεπέραστη, δεν είναι όμως αδιάφορη. Πάντως με τόσο ξύλο, τον λυπήθηκε πραγματικά η ψυχή μου!

Η ταινία αποτελεί ένα στοίχημα στη ζωή του Gibson. Είναι η έκφραση της ατομικής του πίστης. Χειρίζεται την κάμερα χωρίς συμβιβασμούς παρουσιάζοντας μας την εικόνα μιας κατάστασης που παρά του ότι μπορεί να πιστεύουμε ότι ισχύει, άλλους θα τους συγκλονίσει και θα τους βάλει σε μια στοχαστική κατάσταση, ενώ άλλους θα τους ενοχλήσει. Δεν υπάρχουν περιορισμοί, πολύ περισσότερο στη βία! Από ‘κει κι έπειτα είναι καθαρά προσωπική επιλογή για τον καθένα μας πως θα επιλέξει να το δει. Ξεπερνά τα όρια; Μπορεί! Εξαρτάται απ’ το αν υπάρχει κάποιος που να μπορεί να καθορίσει ποια είναι αυτά και η τέχνη λένε δεν έχει όρια. Καθηλωτικό; Αναμφίβολα! Ότι συναισθήματα κι αν προκαλεί το μόνο σίγουρο είναι πως θα συγκλονίσει, είτε θετικά, είτε αρνητικά, όποιον το δει ή το έχει ήδη δει. Προσωπικά, δεν αντέχω να το ξαναδώ!
Βαθμολογία 7/10

Ταυτότητα ταινίας:
Ελλ. τίτλος: Τα Πάθη Του Χριστού
Είδος: Ιστορική
Σκηνοθέτης: Mel Gibson
Πρωταγωνιστές: Jim Caviezel, Monica Belluci, Maia Morgenstern, Francesco De Vito, Hristo Jivkov, Luca Lionello, Hristo Shopov, Rosalinda Celentano
Παραγωγή: 2004
Διάρκεια: 126’

Επίσημο site:
http://www.thepassionofthechrist.com/splash.htm

11 Σχόλια:

Zenia είπε...

Δε μου αρεσε πολυ βρε Γιωτα!Πολυ βια και δεν νομιζω οτι ειχε καποιο νοημα!

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Zenia μου το πρωί που πόσταρα έβλεπα τις εικόνες κι όλο αυτό που έζησα ζωντάνεψε μέσα μου κι ανατρίχιασα!

kioy είπε...

Δεν θα μπορούσα με τίποτα να καταλογίσω μαεστρία σε αυτή τη σκηνοθεσία του Mel. Την θεωρώ αντιθέτως πολύ στυλιζαρισμένη και πως βάση αυτόυ έχει μια μοναδική ικανότητα να κατευθύνει τον θεατή εκεί που θέλει. Άλλοστε έχει εξασφαλισμένο ένα μεγάλο θρησκόληπτο κοινό, το οποίο αποδεδειγμένα στερείται κρίσεως και διοράσεως στο να εντοπίζει τις παγίδες! Ωστόσο δεν μπορώ να αμφισβητήσω αυτά που λες για φωτογραφία και για χρωματισμούς στα κάδρα, που σε συνδυασμό με την υπέρμετρη χρήση των ήχων και του αργού τέμπο επιτυγχάνει μια έντονη, ψυχοφοβική και αιματηρή ατμόσφαιρα. Τώρα σχετικά με όσα λες για την ρεαλιστικότητα της ταινίας και την συμφωνία της με την πραγματικότητα θα διαφωνήσω καθέτως. Η μόνη ταινία με θέμα την ζωή του Ιησού που με έκανε να νιώσω κοντά στην πραγματικότητα είναι Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον του Pasolini(δεν ξέρω αν το έχεις δει) το οποίο κρατάει χαμηλούς τόνους και είναι και λυρικότατο! Αν και μάλλον είναι άκυρο και άκαιρο να μιλάμε για την πραγματική έκφραση των γεγονότων απέχωντας χρονικά σχεδόν 2000 χρόνια!
Σου αφήνω την καλησπέρα μου και τα συγχαρητήρια μου για την αναρτησή σου! Πολλά χαιρετίσματα και πολλές ευχές αγαπητή μου Γιώτα!

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Φίλε Kioy κι εδώ απαντάω με καθυστέρηση... Έλειπα βλέπεις και μου έκατσε βαρύ το φαγοπότι!
Εν μέρη δεν θα διαφωνήσω σ' αυτά που λες! Μπορεί η σκηνοθεσία να είναι στυλιζαρισμένη όπως λες, παρ' όλα ταύτα εμένα με ικανοποίησε!
Την ταινία που μου λες δε νομίζω ότι την έχω δει αλλά θα το ψάξω και θα σου πω... :)
Σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια και πάλι Χρόνια σου πολλά και καλά (και για τη γιορτή σου)!!!

Σωκράτης είπε...

Η ταινία αυτή είναι αληθινή και άψογα σκηνοθετημένη. Αν σε κάποιους δεν άρεσε η βία, ε, τότε να δουν κάτι άλλο, όπως μια αισθηματική κομεντί. 10άρι

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Σωκράτη για 10άρι δεν είναι! Σε πολλά σημεία ήταν αρκετά επιτηδευμένη η παρουσίαση της βίας!

Σωκράτης είπε...

ίσως...

Geoscrm είπε...

uperoxh tainia kai apsoga skhnh9ethmenh o Gibson aksizei sugxarhthria an kai anatrixiasa otan thn evlepa giati enta3ei exoun sumvei auta ta gegonota tuxainei na eimai kai polu 9rhskos hahahaha

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Geoscrm αυτή είναι μια ταινία που προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα. Είτε θα αρέσει, είτε όχι.

Ανώνυμος είπε...

γεια σας κ συνχαρητηρια για το μπλογκ...sorry για την παρεμβολη μου αλλα θελω να σας απασχολησω για το θεμα της βιας που αναφερετε κ να σας πω πως αυτη η ταινια του gibson ειναι η μονη που αγκιζει τα πραγματικα γεγονοτα που συνεβησαν τοτε σε σχεση με ολες τις αλλες που εχουν βγει...ισως για αυτο κ δεν σας αρεσε η βια,διοτι εμεις μπορει να ξερουμε το τι συνεβη θεωρητικα βλεποντας το ομως καταννοουμε το ποσο ασχημο ειναι τελικα...

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Καλημέρα και συγνώμη για την καθυστερημένη απάντηση.
Σ' ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Να 'σαι καλά!
Το θέμα της βίας στην προκειμένη περίπτωση είναι ιδιαίτερο. Όλοι το ξέρουμε αλλά λίγοι μπορούμε να το δεχτούμε οπτικοποιημένο. Είναι το θέμα πίστη στη μέση και νομίζω ότι αυτό επηρρεάζει κάπως.