Ads 468x60px

Παρασκευή, Μαΐου 16, 2008

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΟΠΕΡΑΣ - THE PHANTOM OF THE OPERA

Συνοπτική περίληψη του έργου:
Στην Όπερα του Παρισιού ψιθυρίζονται ιστορίες για το Φάντασμα της Όπερας, το οποίο τρομοκρατεί τους διευθυντές της Όπερας αποσπώντας μεγάλα ποσά και το καλύτερο θεωρείο.
Εκεί ζει υπό την κηδεμονία της Madame Giry η Christine, ένα κορίτσι που έμεινε ορφανό σε παιδική ηλικία και εργάζεται ως χορεύτρια ενώ παράλληλα δέχεται μαθήματα φωνητικής από τον “Άγγελο της Μουσικής” όπως τον αποκαλεί.
Με τη βοήθειά του, γίνεται το νέο αστέρι της Όπερας. Τα πάντα όμως θ’ αλλάξουν όταν ερωτευτεί τον Raul, κάτι που θα προκαλέσει την οργή του Αγγέλου της, πίσω απ’ τον οποίο δεν κρύβεται άλλος από το Φάντασμα.

Προσωπική άποψη:
Ο Joel Schumacher εδώ και χρόνια ονειρευόταν μαζί με τον Webber να γυρίσουν “Το Φάντασμα Της Όπερας” μέσω της δικής τους οπτικής ματιάς. Το διαζύγιο όμως του Webber (η γυναίκα του κρατούσε το ρόλο της Christine στη θεατρική παράσταση) τον τράβηξε πίσω κι αυτό το όνειρο έμεινε απλά μια σκέψη για πολλά χρόνια, μέχρι το 2004. Τότε ήταν που αποφάσισαν να μεταφέρουν στη μεγάλη οθόνη το φάντασμα, έτσι όπως ο Webber διασκεύασε και μετέφερε στο θεατρικό σανίδι.

Σε ότι έχει να κάνει σχέση με το σενάριο, το μεγαλύτερο μέρος της υπόθεσης εστιάζει στο αισθηματικό κομμάτι. Όχι πως στο βιβλίο ή στην θεατρική παράσταση δεν καταλαμβάνει μεγάλο μέρος, όμως το σκοτεινό και συνάμα γοτθικό κομμάτι έχει υποβαθμιστεί, λαμβάνοντας δε υπ’ όψιν μας πως η κινηματογράφηση από μόνη της αφήνει περιθώρια ανάπτυξης που όμως δεν αξιοποιήθηκαν σωστά. Στο μυθιστόρημα του Leroux ο τρόμος κι ο αισθησιασμός έχουν τον πρώτο ρόλο. Εδώ αφήνονται σε δεύτερη μοίρα και το σκοτεινό αυτό παραμύθι κάπου χάνει την αξία του.

Ήταν άραγε ο Schumacher η καλύτερη επιλογή; Η σκηνοθεσία του μοιάζει εγκλωβισμένη, παγιδευμένη στη θεατρική προσέγγιση του Webber. Δεν θυμίζει ταινία για τον κινηματογράφο, αλλά φιλμαρισμένη θεατρική παράσταση. Κατά συνέπεια, τόσο τα σκηνικά, όσο και οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές δεν έχουν τον απαραίτητο χώρο ν’ αναπνεύσουν. Η κάμερα μοιάζει στατική, ενώ η λυρική ενσωμάτωση σαν κάπου να σκαλώνει. Πρέπει ωστόσο να ομολογήσω πως οι σκηνές στην κατακόμβα του φαντάσματος, στο νεκροταφείο και της μασκαρέτας έχουν υψηλή αισθητική.

Πόντους στην ταινία βέβαια η δίνει η, υψηλής ποιότητας, σκηνογραφία. Το γοτθικό στυλ της όπερας του Παρισιού αποδίδεται αρκετά ρεαλιστικά και το σκοτεινό αυτό αισθησιακό παραμύθι πείθει ως προς τον χρόνο και τον τόπο. Ενδιαφέρον έχει και ο φωτισμός της ταινίας που προσδίδει ρομαντισμό κι ερωτισμό, ενώ αδιάφορα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν τα κοστούμια.

Η μουσική αξία της ταινίας είναι αδιαμφισβήτητη. Ποιος έχει ακούσει τις μελωδίες της και δεν έχει μαγευτεί; Φαντάζομαι κανείς! Ο Webber είναι μεγάλος και ιδιοφυής συνθέτης κι αυτό δε μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς. Για λόγους μεταμοντερνισμού βέβαια η ενορχήστρωση διαφοροποιείται κάπως σε σχέση μ’ αυτήν του 1986, κάτι που ίσως ξένισε κάποιους. Οι ενορχηστρώσεις είναι πιο πομπώδεις, πιο επιβλητικές, με μεγαλύτερη δυναμική. Κάτι τέτοιο στο θεατρικό σανίδι μπορεί να μην ήταν ωραίο, κινηματογραφικά όμως δεν ενοχλεί. Το “Journey To The Cemetery” απλό και μελαγχολικό, καταφέρνει να ταξιδέψει και να συγκινήσει. Το “Don Juan” είναι ένα απ’ τα κομμάτια που λατρεύω και το δίχως άλλο, συμβάλει στην πιο αισθησιακή σκηνή της ταινίας. Για τα ομότιτλα με την ταινία κομμάτια δεν γίνεται λόγος γιατί είναι απλά μοναδικά, ενώ αρκετά όμορφα είναι και τα νέα κομμάτια που συνέθεσε ο Webber για τις ανάγκες των σκηνών δράσης.

Πολλοί ήταν εκείνοι που προσπάθησαν να πείσουν τον Webber να χρησιμοποιήσει τους αρχικούς πρωταγωνιστές της θεατρικής παράστασης. Ποιος άλλωστε είχε απολαύσει την ερμηνεία του Crawford στο ρόλο του φαντάσματος και δεν είχε εκστασιαστεί; Όμως ο δημιουργός θεώρησε πως τα χρόνια είχαν πλέον περάσει κι ένα μεσόκοπο ζευγάρι δεν θα συγκινούσε. Δεν είχε κι άδικο, όσο κι αν εκτιμώ το ταλέντο των παλαιότερων πρωταγωνιστών. Ξεκίνησε λοιπόν έναν αγώνα δρόμου ώστε να βρει αυτό που έψαχνε. Νεαρό cast, όχι καμένα χαρτιά, με μια διάθεση διαφορετικής προσέγγισης, πιο ροκ και λιγότερο οπερετική.

Στο ρόλο του φαντάσματος είδαμε λοιπόν τον Gerard Butler. Τότε ήταν που τον πρωτοείδα κι αναρωτήθηκα που κόλλησε η Christine και δε μπορούσε ν’ αποφασίσει ανάμεσα στον θεό (έστω και με την καούκα στη μούρη) και στο φλώρο. Φωνητικά μπορεί να μην απέδωσε τα μέγιστα, δε νομίζω πως το περίμενε άλλωστε κανείς, αλλά ερμηνευτικά, όσο κι αν κάποιοι τον θεώρησαν υπερβολικό, προσωπικά μου άρεσε και τον βρήκα πολύ εκφραστικό και δυναμικό. Βέβαια η συμπάθειά μου στο πρόσωπό του είναι πλέον γνωστή, οπότε δεν ξέρω κατά πόσο είμαι αντικειμενική. Οι θεατράλε πάντως ρόλοι του πηγαίνουν πολύ!

Στην αντίπερα όχθη βρίσκεται ο Patrick Wilson, που είναι τόσο αρρενωπός όσο ο γάτος μου. Τι θέλω να πω μ’ αυτό; Ότι παρά την καλή ερμηνευτική του ικανότητα, δε μπορεί σε καμία περίπτωση να πείσει ως Raul. Το παλικάρι νιώθει άβολα μπροστά στην κάμερα, αλλά εν μέρει είναι λογικό απ’ τη στιγμή που δεν είναι ηθοποιός.

Όσο για τη μικρή μας Emmy Rossum, μπορεί να είναι μια πάρα πολύ καλή σοπράνο, αλλά ως νεαρή που βρίσκεται ανάμεσα στον αγνό έρωτα και τον ερωτικό της πόθο που την εξουσιάζει, δεν θα με έπειθε με το χαμένο ύφος της ούτε στον ύπνο μου. Ο ρόλος της θα έπρεπε να είναι γεμάτος πάθος, διλήμματα και σαγήνη παρά την αθωότητά της. Αυτά δεν τα είδα ποτέ!

Η πραγματική μαγεία της κλασσικής λογοτεχνίας είναι ότι όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν ξεφτίζει ποτέ η ομορφιά της! Της ταινίας όμως αυτής θα ξεφτίσει! Παρά τη σκηνοθετική ασφυξία και την αμηχανία μεταξύ των πρωταγωνιστών, δε μπορεί να περάσει απαρατήρητη η ενδιαφέρουσα σκηνογραφία κι ο ερωτισμός που αποπνέει. Δεν είναι όμως αρκετό! Ούτε η μαγευτική μουσική του Webber αρκεί για να κρατήσει τη σκοτεινή, αισθησιακή και συνάμα τρομακτική διάθεση. Αν δεν είχε βασιστεί τόσο πολύ στην θεατρική παράσταση, η ταινία θ’ ανέπνεε καλύτερα και θα μπορούσε ν’ αναπτυχθεί περισσότερο. Αν δεν είσαστε φίλοι των blockbusters θα σας πρότεινα κάτι παλαιότερης κυκλοφορίας (βλ. 1989).
Βαθμολογία 7,5/10

Ταυτότητα ταινίας:
Ελλ. τίτλος: Το Φάντασμα Της Όπερας
Είδος: Μιούζικαλ
Σκηνοθέτης: Joel Schumacher
Πρωταγωνιστές: Gerard Butler, Emmy Rossum, Patrick Wilson, Miranda Richardson, Minnie Driver, Simon Callow, Ciarán Hinds, Jennifer Ellison
Μουσική: Andrew Lloyd-Webber
Παραγωγή: 2004
Διάρκεια: 143’

Επίσημο site:
http://phantomthemovie.warnerbros.com/

Σχετικά sites που αξίζουν τον κόπο:
http://www.thephantomoftheopera.com/poto/home.php
http://en.wikipedia.org/wiki/The_Phantom_of_the_Opera

25 Σχόλια:

Zenia είπε...

Εμενα μου αρεσε η ταινια αλλα για να λεω τα πραγματα ως εχουν δεν εχω δει καμια αλλη ουτε εχω διαβασει το βιβλιο.Μονο σκηνες απο την παρασταση εχω δει κι αυτες σκορπιες.

George είπε...

Δε νομίζω πως θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο.Θαρρώ πως με το κείμενό σου με κάλυψες.Εντελώς θεατρική ματιά, λάθος προσέγγιση για κινηματογραφικό έργο.Δεν σε αφήνει να παρατηρήσεις όλο το χώρο.Το μάτι του θαετή δεσμεύεται.Μεγάλη βαθμολογία έβαλες πάντως παρά που δεν ήσουν πολύ θετική.

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Zenia ούτε εγώ έχω δει πολλές, αλλά όσες έχω δει έχουν πολύ διαφορετική προσέγγιση η μία απ' την άλλη. Η παράσταση είναι τυο κάτι άλλο όπως και το βιβλίο το οποίο αν πέσει ποτέ στα χέρια σου σου συστήνω να το διαβάσεις ανεπιφύλακτα.

@ George χαίρομαι που σε κάλυψα.
Ο λόγος που πήρε 7,5 κι όχι λιγότερο είναι η καλή αισθητική παρουσία της συνολικής εικόνας, η μουσική (κλασσικά) και για τον Butler. :p

Max είπε...

MH ME STENAXWREIS!!!WRAIA EINAI H KOPELITSA!HAHAHA!TO ERGAKI SYMPATHITIKO.OXI KATI TO IDIAITERO!

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Max άμα σου αρέσουν οι ξενέρωτες, μουρόχαυλες, τότε ναι, καλή είναι! Χα, χα, χα... :p

Ανώνυμος είπε...

Συγνώμη ρε παιδιά, αλλά καμία γυναίκα δεν μπορεί να είναι... τενόρος!!!
Ανδρες σοπράνο έχουμε δει, τους καστράτο, αλλά γυναίκα τενόρο δεν μπορούμε να έχουμε ούτε με εγχείρηση!!! Έλεος! Και κάνουμε και κριτική σε μιούζικαλ...

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Καλά βρε Ανώνυμε, μην βαράς!
Σοπράνο εννοούσαμε!
Όταν γράφεις ή λες κάτι μπορεί και να σου ξεφύγει, άλλο να θες και άλλο τελικά να πεις!

Ανώνυμος είπε...

Εγώ έχω διαβάσει το βιβλίο 2 φορές και έχω ενθουσιαστεί... μου άρεσε πάρα πολύ. Και το τραγούδι είναι υπέροχο. Θα ψάξω και την ταινία.

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Το βιβλίο φίλε Ανώνυμε είναι από τα ωραιότερα που έχω διαβάσει ποτέ. Έχω και σχετικά post, τόσο για το βιβλίο, όσο και για το cd.
Η μουσική εξίσου υπέροχη με το βιβλίο.
Η ταινία μπορεί να μην είναι αριστούργημα όμως, αξίζει τον κόπο νομίζω να την δεις. :)

M είπε...

Εχεις υπόψη το Love Never Dies?

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Μ δεν μου λέει κάτι! :(
Μπορείς να με βοηθήσεις για να το έχω στα υπ' όψιν;

Μ είπε...

Δεν ειναι ταινια, ειναι το νεο μιουζικαλ του Andrew Lloyd Webber, το οποιο ειναι κατι σε σικουελ του Φαντασματος. Ειχα πρωτομάθει περσι το Μαρτιο γι'αυτο (οταν και πρωτοβγήκε) και αρχικα το απεριψα χωρις να ξερω υποθεση κτλ, απλως η ιδεα ενος σικουελ δε μου αρεσε καθόλου. Τις προάλες κάπου στο youtube ακουσα γι'αυτο και ειπα "θα κατεβάσω το cd και θα το ακουσωμε ανοιχτο μυαλό". Δε λέω υπάρχουν 4 τραγουδια που μου αρεσαν πολύ (1 εκ των οποιων ανηκει πλεον στα αγαπημενα μου) αλλά σε αφηνω να το ψαξεις λιγο μόνη σου για την υποθεση, αν δεν το δεις βεβαια ολοκληρωμένη αποψη δεν μπορεις να εχεις, αλλά τελος παντων. Αν και αφου σου αρεσει πολύ η υπόθεση και οι χαρακτηρες του βιβλιου, δε νομιζω οτι θα ενθουσιαστεις με την τροπή που παιρνουν τα πραγματα...
:-))

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Μ sorry για την καθυστερημένη απάντηση! :)
Κοίτα... μιλάμε για ένα μιούζικαλ που εμπνεύστηκε από ένα εκ των κορυφαίων συγγραφικών κειμένων όλων των εποχών... δεν μπορούμε να βγάζουμε δικές μας, αυθαίρετα sequels... :/
Αλήθεια... ποια υποτίθεται ότι είναι η εξέλιξη;

Μ είπε...

Αυτο λεω κι εγώ... Λοιπόν βρισκόμαστε 10 χρονια μετα στο Coney Island (απως ετσι) στην Αμερική οπου ο Ερικ εχει αγοράσει ενα μερος οπου γινονται παραστάσεις κατι σαν φρικ σοου και οπου πρωταγωνιστει...η Μεγκ Ζιρι τραγουδωντας κατι χαζοτράγουδα. Απο οτι μαθαινουμε τοτε που η Κριστιν εγκατελειψε τον Ερικ τον "εσωσαν" η Μανταμ Ζιρι και η κόρη της και για να γλιτωσουν εφυγαν για αμερικη. Εκει περα τελος παντον ο Ερικ δεν ειναι πια κατατρεγμένος αλλά αντιμετωπιζεται σαν εκκεντρικός ιδιοκτητης του μερους και γενικα τον εχουν σε εκτιμηση. Βεβαια απο τοτε πυ εχασε την Κριστιν τα εχει βαψει μαυρα και δεν συνθετει πλεον, παρα μονο τα χαζοτραγουδα της Μεγκ. η δε Μεγκ και η μανα της εχουν τον πονο τους που παρα την στηριξη που του προσφεραν αυτός δε λεει να γραψει κατι καλο για να αναδειχθει η Μεγκ (αυτο ειναι και το κυριο ζορι τους σ'ολη την παρασταση). Ο Ερικ κανονιζει να προσλάβει για μια ειδικη παρασταση την Κριστιν, η οποια καταφτάνει (χωρς να ξερει ποιος ακριβως την προσελαβε) με εναν Ραούλ που οπως μαθαινουμε συντομα, πινει χαρτοπαιζει και την κακοποιει περιστασιακά, και ενα γιο 10 ετων που αποδεικνυεται οτι ειναι του Ερικ απο μια και μοναδική βραδια πριν το γαμο της κριστιν. Λιγο-πολυ εχουν γινει μαλλια κουβαρια. Τελος παντων, στο τελος η Κριστίν τραγουδαει μια αρια και επιλεγει να μεινει με το Ερικ, τα σχεδια ομως τους τα χαλαει η νευριασμένη Μεγκ που κατα λάθος πάνω στο θυμο της πυροβολει και σκοτώνει την Κριστίν. Α, και για να μη ξεχναμε τον παλιο "καλο" Ερικ, βαζει μια φωτια στο νησι του και φευγει. Δε με ενοχλησε τοοοοσο το γεγονος οτι εγινε σικουελ, οσο οτι γινεται ο,τι να 'ναι με την πλοκη. Τραβουσα τα μαλλια μου με το ποσο οι πραξεις των ηρωων δεν κολανε με τους χαρακτηρες τους. ( Ο φλωρος ο Ραουλ δε θα καταντουσε ποτέ ετσι, χωρια που η γλυκυτατη Μεγκ ειναι πλεον μια πορνη-για να βρει λεφτα για το σοου του Ερικ και για να του κανουν οι πελατες της "διευκολύνσεις"). η απόλυτη παρακμή δηλαδή.
Μεσα σ'ολα τα στραβά πρεπει να ομολογήσω οτι υπάρχουνε καποια πολύ καλά κοματια (Το "Til I hear you sing" ειναι το καλύτερο τραγούδι, και ενα από τα αγαπημενα μου γενικότερα) αν και δεν πλησιαζουν κατα τη γνωμη μου το μεγαλειο του "Φαντασματος" σε καμια περιπτωση, όπως επίσης και οι πρωταγωνιστές ειναι αρκετά καλοί στους ρολους τους (βεβαια τι να το κανεις οταν η υπόθεση μπαζει από παντου). Α, παντως να σου πώ οτι ειναι βασισμένο σε ενα βιβλίο που εγραψε ενας Αμερικανος.
Πάντως το "κανονικο" Φαντασμα της Οπερας (στο σικουελ δεν υπαρχει καν οπερα) ειναι αξεπεραστο και αποπνεει μια αλλιωτικη ατμοσφαιρα.
Αυτά! :-))

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Χα, χα, χα...
Να 'σαι καλά ρε Μ, με έκανες και γέλασα μια μέρα που τα πάντα ήταν στραβά κι ανάποδα!
Ε μα... καλά να το φας το sequel στη μάπα αλλά δεν πρέπει να έχει και μια αληθοφάνεια;
Ο Ραούλ είναι το μέγα φλωρομπούκι, θα γινίταν ποτέ πότης, κόπανος χαρτοπαίκτης; Ήμαρτον δηλαδή!!!
Αμ ο Έρικ... θα γινόταν αρνάκι και θύμα της κάθε κότας;

Ανώνυμος είπε...

κοιταξτε οσο αφορα τη συνεχεια επειδη την εχω δει θελει να δειξει πως πρεπει να σκεφτομαστε τις συνεπειες των αποφασεων μας...και των πραξεων.οσο αφορα την ταινια μια χαρα ειναι αλλα το απολυτο ΜΕΓΑΛΕΙΟ ειναι το musical.εκλαιγα ωρες μετα την παραστασηστο Λονδινο...πρεπει οπωςδηποτε να τη δειτε..δν εχω δει πιο ομορφο και καταπληκτηκο θαμα..φοβεροι ηθοποιοι φωναρες σκηνικα τρομακτικαπιστευτα...

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Καλά... η παράσταση του Λονδίνου είναι άλλο πράγμα. Πάντως εξακολουθώ να πιστεύω ότι τέτοιες δουλείες πρέπει να τις αφήνεις στην ησυχία τους, χωρίς sequel και βλακείες.

gabriella είπε...

Διαβασα το βιβλιο πανω απο τεσσερισ φορεσ.. και οκ δεν ταυτιζεται η ταινια παρα πολυ ουτε εχει την ιδια ατμοσφαιρα, αλλα μπορω να πω οτι σε συγκριση με αλλες ηλιθιεσ μεταφορες του βιβλιου στην τηλεοραση,αυτη ειναι η πιο πιστη και πιο καλοφτιαγμενη. οσο για τουσ ηθοποιους,εξαιρετικοι ολοι(ειδικα ο ερικ και η κριστιν). Τα τραγουδια σου μενουν και σε καθηλωνουν.

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ gabriella το βιβλίο είναι απλά υπέροχο! Το έχω λατρέψει όσο λίγα! :)
Η μεταφορά αυτή είναι αρκετά αξιοπρεπής στα σημεία ωστόσο έχω ακούσει για μια αρκετά παλιά που όμως δεν την έχω δει, ότι είναι πάρα πολύ καλή!

M είπε...

γιωτα μου, αυτη η παλια που λες ειναι ασπρομαυρη και βουβη. Βεβαια αυτο που με ξενισε ειναι το ποσο κωμικες ηταν οι φατσες των πρωταγωνιστων. Η ερμηνειες θα ελεγα οτι ειναι καπως ξεπερασμενες. Κατα τα αλλα ειναι καλουτσικη

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Μ φαντάζομαι ότι μιλάς γι' αυτήν του 1925!
Καλά... πρέπει να δεις το Ιταλικό του Argento του 1998. Άλλα ντ' άλλα, της Παρασκευής το γάλα!

Μ είπε...

ναι είχα διαβάσει κάπου οτι εκτός από μάπα, δεν εχει καμία σχεση με το βιβλίο (σχεδόν). Ο,τι θελει ο καθένας κάνει στο Χολυγουντ μου φαινεται.

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Μ δεν είναι Hollywood και αυτό το κάνει ακόμα χειρότερο. Πήγε ο ιταλός μετρ του τρόμου να κάνει κάτι ανατρεπτικό και έκανε μια μαλακία και μισή.

VIVIAN FORTIS είπε...

Καλησπέρα σας, μόλις χθες βράδυ πληροφορήθηκα – με τον πιο ωραίο τρόπο- την ύπαρξη αυτού του blog και όλη την ημέρα μέσα στο τρέξιμο και τις υποχρεώσεις της καθημερινότητας προσπαθώ να ξεκλέψω λίγη ώρα να το μελετήσω. Λοιπόν, το ‘Φάντασμα της όπερας’ είναι ένα από τα πιο αγαπημένα μου βιβλία – μέσα στο top 10 σίγουρα- αλλά και η ταινία μού άρεσε πολύ. Το κομμάτι που τραγουδούν μαζί στο το Don Juan το θεωρώ μία από τις πιο ερωτικές σκηνές στο σινεμά και αλήθεια δεν κατάλαβα πως η Κριστίν άφησε τον Έρικ για τον φλώρο, δηλαδή απίστευτο … ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ έχω δει την ταινία τόσες φορές και πάντα τραβάω τα μαλλιά μου. Υπέροχη κριτική! Γιώτα, είσαι στο μυαλό μου.

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Καλησπέρα και σε 'σένα Βίβιαν!
Σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, για τον χρόνο που αφιερώνεις για να μελετήσεις το blog αλλά και για το ότι έγινες μέλος της παρέας μας.
Το "Φάντασμα" είναι ανάμεσα και στα δικά μου αγαπημένα βιβλία και κατέχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου.
Η συγκεκριμένη κινηματογραφική μεταφορά μπορεί να μην καταφέρνει να φτάσει το βιβλίο ωστόσο, την θεωρώ μια πολλή αξιόλογη προσέγγιση!
Αχ... το κομμάτι στο Don Juan είναι επίσης αγαπημένο και συμφωνώ απόλυτα μαζί σου, από τις πιο ερωτικές σκηνές που έχω δει ποτέ.
Χαίρομαι που συμφωνείς και δεν είμαι η μόνη που αναρωτιέται τι βρήκε στον φλώρο και εγκατέλειψε τον Έρικ, του οποίου τα συναισθήματα δεν συγκρίνονται.