Η ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ - CHANGELING

Συνοπτική περίληψη του έργου:
Ένα πρωινό Σαββάτου στο Los Angeles του 1928, η Christine Collins φεύγει για δουλειά κι αποχαιρετά το γιο της, Walter, χωρίς να φαντάζεται το δυσσάρεστο μέλλον.
Ο μικρός εξαφανίζεται και οι πολύμηνες έρευνες αποβαίνουν άκαρπες ως τη στιγμή που η αστυνομία φέρνει στην πόρτα της ένα αγοράκι το οποίο εκείνη, υπό την πίεση της στιγμής και του Τύπου, δέχεται πως είναι ο γιος της χωρίς να το πιστεύει.
Η επίμονη στάση της να εντοπιστούν τα ίχνη του μικρού εκθέτει τις Αρχές που την εμφανίζουν ως ψυχασθενή. Ο μόνος που στέκεται στο πλευρό της αναζητώντας την αλήθεια είναι ένας επίμονος πάστορας που έχει βάλει σκοπό της ζωής του να ξεμπροστιάζει τις ανομίες των Αρχών.

Προσωπική άποψη:
Ο Clint ξαναχτυπά με μια ακόμα ταινία που περιστρέφεται γύρω από τον άνθρωπο – ήρωα, γύρω από τον άνθρωπο που μέσα στη μοναχικότητά του παλεύει με χίμαιρες, ορθώνει το ανάστημά του και κολυμπώντας μέσα σ’ έναν βάλτο με κατακάθια, προσπαθεί να μείνει στην επιφάνεια, προσπαθεί να βγει νικητής. Όχι για τον ίδιο, αλλά για ένα κοινωνικό σύνολο που μπορεί να διστάζει, όμως κατά βάθος το μόνο που επιζητά είναι ν’ ακουστεί και γιατί όχι, αν ευνοήσουν οι συνθήκες να δικαιωθεί.

Ο Clint πλέον αποτελεί έναν από τους βετεράνους σκηνοθέτες του είδους. Από εκείνους που παίρνει τον απλό, καθημερινό άνθρωπο και τον εξυψώνει στα μάτια του κοινού και μιας ολόκληρης κοινωνίας. Δεν υπερφορτώνει τις ταινίες του με ιλουστρασιόν στολίδια, δεν τα έχουν άλλωστε ανάγκη. Αυτό που θέλει να περάσει σε όλους μας είναι το μήνυμα και όχι τον φτηνό εντυπωσιασμό της εικόνας, ακριβώς το σημείο εκείνο όπου συνήθως στραβοπατάνε αντίστοιχες ταινίες.

Με μεστό και ώριμο τρόπο και κυρίως με σεβασμό, καταφέρνει να προσεγγίσει μια ιστορία της οποίας η υπόθεση είναι αληθινή, σόκαρε και άλλαξε αρκετά δεδομένα όσον αφορά την αστυνομική εξουσία. Κατά συνέπεια η ταινία κινείται κάπου μεταξύ του κοινωνικού και αστυνομικού δράματος, ένας συνδυασμός που καθηλώνει από τα πρώτα κι όλας λεπτά. Το μεγαλύτερο προτέρημα ίσως όλων να είναι το γεγονός ότι δεν καταφεύγει σε φτηνούς μελοδραματισμούς για να συγκινήσει, αλλά εστιάζει στην αγωνία της μάνας, της μάνας εκείνης που θα οδηγηθεί σε αγώνα ενάντια ενός ολόκήρου συστήματος.

Και μπορεί τα 141’ της ταινίας να φαντάζουν ατελείωτα, αξιοποιούνται όμως κατά τέτοιον τρόπο που δύσκολα μπορούν να σε κουράσουν. Ο ρυθμός διατηρεί το ενδιαφέρον σταθερά σε υψηλά επίπεδα, ενώ η αμερικανίστικηη μεν, πειστική δε αναπαράσταση της εποχής, είναι εξαιρετική, γιατί εμένει στην ακρίβεια και όχι στην καρικατουρίστικη χαρτογράφηση που ίσως να γινόταν ενοχλητική.

Η Angelina Jolie, έπειτα από αρκετά χρόνια, μου έδωσε εκείνο το στοιχείο που μου θύμισε γιατί όλοι κάποτε την αποκαλούσαμε εξαιρετικό ταλέντο. Ίσως να είχα και από το “Girl Interrupted” να την δω σε έναν τόσο αξιόλογο, αλλά μην γελιόμαστε, αβανταδόρικο συνάμα ρόλο. Αν και αρχικά το παρουσιαστικό της δεν σε εμπνέει για τον χαρακτήρα της Christine, καταφέρνει τελικά ώρα με την ώρα να σε πείσει, καθώς τα εκφραστικά της μέσα τελικά αποδεικνύονται πολύ χρήσιμα. Άσχετα λοιπόν από τους ρόλους που κατά καιρούς έχει αναλάβει, παραμένει μια αρκετά αξιόλογη και ικανή ηθοποιός, χωρίς να πιστεύω ωστόσο ότι θα κατακτήσει το δεύτερό της χρυσό αγαλματάκι.

Εντύπωση όμως μου έκανε και ο John Malkovich στο ρόλο του πάστορα που στέκεται δίπλα στη νεαρή μητέρα ως εκδικητής ενός σάπιου κοινωνικά συστήματος. Μπορεί το κύριως μέρος της ταινίας να εστιάζει στην Jolie όμως, τόσο ο Malkovich, που εντύπωση μου κάνει να τον βλέπω σε ρόλους καλού, όσοι και οι λοιποί δευτερεύοντες χαρακτήρες, αποδίδουν τα μέγιστα.

Σίγουρα δεν πρόκειται για το μεγαλύτερο “κατηγορώ” του Eastwood! Σίγουρα δεν πρόκειται για την καλύτερη ταινία του 78χρονου σκηνοθέτη! Σίγουρα θα μπορούσε να ξαφνιάσει, δίνοντας μια πολύ πιο ισχυρή μπουνιά στο αμερικάνικο κατεστημένο! Όμως... δεν μπορούμε σε καμία περίπτωση να παραβλέψουμε ότι πρόκειται για ένα καλογυρισμένο δράμα, χωρίς φανταζί περιτύλιγμα, που καταφέρνει να εξισορροπήσει ανάμεσα στα διαφορετικά εκείνα στοιχεία όπου κάποιες άλλες αντίστοιχες παραγωγές, βούλιαξαν. Μπορεί λοιπόν να μην βροντοφωνάζει αυτό που θέλει να πει, συνολικά όμως είναι μια αξιόλογη και αξιοπρόσεκτη παραγωγή, με δυνατό cast και έντονα συναισθηματικό βάθος και προβληματισμό ταυτόχρονα για το μοντέλο της σύγχρονης κοινωνίας.
Βαθμολογία 8/10

Ταυτότητα ταινίας:
Ελλ. τίτλος: Η Ανταλλαγή
Είδος: Κοιωνωνική
Σκηνοθέτης: Clint Eastwood
Πρωταγωνιστές: Angelina Jolie, John Malkovich, Amy Ryan, Colm Feore, Michael Kelly, Jeffrey Donovan, Jason Butler Harner, Devon Gearhart
Παραγωγή: 2008
Διάρκεια: 141’

Επίσημο site:
http://www.changelingmovie.net/

Ο ΨΑΛΙΔΟΧΕΡΗΣ - EDWARD SCISSORHANDS

Συνοπτική περίληψη του έργου:
Ένας εφευρέτης ζει σε ένα κάστρο μαζί με το σημαντικότερο δημιούργημά του, τον Edward. Δεν τον έχει τελειοποιήσει ακόμη κι έτσι ο Edward, αντί για χέρια έχει κοφτερά ψαλίδια.
Όταν ο εφευρέτης πεθάνει ξαφνικά, ο Edward θα μείνει ημιτελής και μόνος, μέχρι τη μέρα που μια πλασιέ καλλυντικών θα τον βρει στο κάστρο.
Η καλή κυρία προθυμοποιείται να τον φιλοξενήσει στο σπίτι της, γεγονός που θα φέρει μεγάλη αναστάτωση στους κατοίκους της μικρής πόλης.

Προσωπική άποψη:
Ο Tim Burton ποτέ δεν έκρυψε την παιδική διάθεση που κρύβει μέσα στην ψυχή του. Πάντα έπαιζε με τα αισθήματα και τις ψευδαισθήσεις μας, με το υπαρκτό και το παραμυθένιο, που το ένα μέσα του κλείνει την αλήθεια και την μαγεία του άλλου, σαν ένα παζλ όπου τα κομμάτια του αλληλοσυμπληρώνονται. Οι ήρωές του, πάντα μοναχικοί και απόκοσμοι, με μια όψη που πολλές φορές άγγιξε την καρικατουρίστικη και όμως, τόσο τρυφερή παρά το απρόσιτο παρουσιαστικό που ίσως να μας κράταγε μακρυά τους. Όλοι έχουν την μαγευτική γοητεία του, την γοητεία εκείνη που περικλύει το σκοτάδι, το ίδιο και ο Ψαλιδοχέρης.

Ο Ψαλιδοχέρης δεν είναι ένα τέρας, αλλά ένα άτυχο πλάσμα, που μοίρα του έμελλε να κάνει τη νύχτα και το σκοτάδι συντρόφους του. Δεν ήταν εκείνος που επέλεξε την τύχη του, αλλά η ίδια η μοίρα, που πολλές φορές παίζει εις βάρος μας παράξενα παιχνίδια. Παιχνίδια που πολλές φορές μπορεί να μας αφήνουν να πορευόμαστε με μοναδικό σύμμαχο τη μοναξιά μας, όχι γιατί εμείς δεν αντέχουμε την διαφορετικότητά μας, αλλά οι άλλοι γύρω μας, που τρομάζουν και φοβούνται να μας προσεγγίσουν, να νιώσουν τι έχουμε μέσα μας. Ο Ψαλιδοχέρης έχει σάρκα, έχει αισθήματα και έχει και όνομα. Είναι ο Edward, που δεν ήθελε, αλλά για τον δικό μας κόσμο έμελλε να είναι παράξενος.

Ο Burton επιλέγει για τον ονειρικά πλασμένο μικρόκοσμό του, μια καρτουνίστικη αναπαράσταση, όπου επικρατεί απόλυτη συμμετρία κι έντονα χρώματα, κάτι το οποίο δεν είναι τυχαίο. Όλη αυτή η εικονική υπερβολή της αψεγάδιαστης εικόνας, είναι απλά το μέσον για να μας κάνει να αντιληφθούμε πόσο ευτελή κι εύθραυστα είναι όσα μας περιβάλλουν. Πως η καθημέρινότητά μας είναι πολύ πιο ευαίσθητη απ’ όσο θέλουν τα σύχρονα κοινωνικά στερεότυπα να μας κάνουν να πιστεύουμε. Όσο ωραίο και να ‘ναι το περιτύλιγμα, ποτέ μην είσαι σίγουρος για το τι κρύβεται από κάτω. Μπορεί τελικά να σε εκπλήξει!

Και όσο άδικο και αν φανεί σε κάποιους το τέλος, είναι από εκείνα που μας έχει συνηθίσει ο Burton, γιατί ακόμα και τα παραμύθια δεν έχουν πάντα happy end, όχι τουλάχιστον όπως θα το εννοούσαμε εμείς ως αφελείς θεατές. Γιατί άραγε η ευτυχία βρίσκεται στο τέλος ή στη διαδρομή του ταξιδιού; Δύσκολο, ειδικά αν έχεια μάθει να τα θες όλα. Όμως τελικά, το πιο σημαντικό είναι το ταξίδι και το γλυκόπικρο χαμόγελο που σου φέρνει στα χείλη ο λογισμός του. Γιατί ακόμα και αν δεν είσαι ο υπέρτατος νικητής, έχεις αποκομίσει το πιο σπουδαίο πράγμα. Μπορείς να αντιλαμβάνεσαι, να αισθάνεσαι, να κατανοείς, να συγχωρείς, να αγαπάς, να λες αντίο.

Ο λατρεμένος Johnny Depp στα πρώτα του βήματα και τελικά, ξαναβλέποντάς τον, μόνο ένα πράγμα μπορώ να σκεφτώ. Ότι όσα χρόνια και αν περάσουν και όσο και αν πλέον έχει προσανανατολιστεί σε πιο ώριμους και σκοτεινούς ρόλους, πάντα θα είναι ο Ψαλιδοχέρης των νιάτων μας. Πάντα θα είναι ο Edward με το θλιμένο βλέμμα, που συνήθιζε τέτοιες μέρες να μας κάνει σαν παιδιά να πιστεύουμε στο όνειρο, στο δικαίωμα στη διαφορετικότητα. Το τρυφερό εκείνο πλάσμα, που πίσω από το όχι τόσο κολακευτικό παρουσιαστικό του, και από τις κοφτερές λεπίδες στα χέρια του, έκρυβε τέτοια αγάπη και κατανόηση που δύσκολα μπορούμε να καταλάβουμε ή ακόμα και να αντέξουμε. Που μας έκανε να περιμένουμε να δούμε χιόνι για να πιστέψουμε κι εμείς πως είναι κάπου εκεί έξω ζωντανός, προσπαθώντας να ξεγελάσει τη θλίψη της μοναξιάς του.

Όμως και η Winona Ryder, δύο χρόνια μετά τον “Σκαθαροζούμη”, έρχεται στο ρόλο της επίγειας νεράιδας, εκείνης που μπορεί να δει καλύτερα απ’ τον καθένα πίσω από τα ψαλίδια του Edward, εκείνης που μπορεί να φωτίσει, έστω και για λίγο, την ζωή του περισσότερο από κάθε τι. Θυμίζει κάτι από Disney και “Beauty & The Beast” ε; Μπορεί να είναι κι έτσι! Άλλωστε μην ξεχνάμε πως ο Burton εργάστηκε στα studio Disney για αρκετά χρόνια. Όμως, όπως και να ‘χει, όπως και ο Depp, έτσι και αυτή η εικόνα της Winona, είναι εκείνη που θα ήθελε να κρατήσω για πάντα στο μυαλό που από εκείνη.

Η γραμμή μεταξύ λογικής και ακρότητας είναι πολύ λεπτή και αν την ξεπεράσεις, μπορεί να μην καταφέρεις να γυρίσεις πίσω. Δεν είναι όμως απαραίτητα κακό. Ίσως τελικά να είσαι πιο ευτυχισμένος στη μοναξιά του σκοταδιού σου συντροφιά με όμορφες αναμνήσεις και δυσσάρεστες εμπειρίες, παρά με την άγνοια καλαχτάρα του να τα βιώσεις. Υπάρχουν παραμύθια και παραμύθια και ο Burton εδώ και χρόνια, μας έχει κάνει να λατρεύουμε τα δικά του παράξενα και απόκοσμα και να δενόμαστε με τους ήρωές του όσο με λίγους. Γιατί ακόμα και μέσα στο πιο παράλογο και αλλοπρόσαλο, μπορεί να βρει κανείς μια λογική, τόσο πραγματική και μαγική που να τον ξαφνιάσει, τόσο για την ύπαρξή της, όσο και για την άγνοιά του.
Βαθμολογία 10/10

Ταυτότητα ταινίας:
Ελλ. τίτλος: Ο Ψαλιδοχέρης
Είδος: Φαντασίας
Σκηνοθέτης: Tim Burton
Πρωταγωνιστές: Johnny Depp, Winona Ryder, Dianne Wiest, Anthony Michael Hall, Kathy Baker, Caroline Aaron
Παραγωγή: 1990
Διάρκεια: 100’

Σχετικά sites που αξίζουν τον κόπο:
http://www.imdb.com/title/tt0099487/
http://en.wikipedia.org/wiki/Edward_Scissorhands
http://minadream.com/timburton/EdwardScissorHands.htm

JOHN Q

Συνοπτική περίληψη του έργου:
Ο John Q. Archibald δουλεύει σκληρά σε ένα εργοστάσιο για να καταφέρει να συντηρήσει την οικογένειά του. Σε ένα αγώνα baseball ο μικρός γιος του Mike καταρρέει ενώ τρέχει για να σκοράρει.
Ο John Q τον μεταφέρει στα επείγοντα περιστατικά του νοσοκομείου, όπου οι γιατροί διαπιστώνουν ότι ο μικρός έχει πρόβλημα με την καρδιά του. Ο μόνος τρόπος για να καταφέρει να επιβιώσει είναι να γίνει μεταμόσχευση καρδιάς.
Μια τέτοια όμως ακριβή εγχείριση δεν την καλύπτει η ασφαλιστική εταιρία του John Q ενώ ο ίδιος δεν έχει τα χρήματα για να την πληρώσει. Όταν ο χρόνος λιγοστεύει καθώς και οι επιλογές του, εκείνος σε μια απεγνωσμένη κίνηση κάνει κατάληψη στο τμήμα επειγόντων του νοσοκομείου.

Προσωπική άποψη:
Μια κοινωνική ταινία που μας φέρνει αντιμέτωπους με ένα μείζων κοινωνικό ζήτημα. Αυτό της δημόσιας υγείας, της δημόσιας ασφάλισης και κατά πόσο αυτά τα δύο μαζί, μπορούν να καλύψουν τον μέσο άνθρωπο, έτσι ώστε όχι μόνο να προστατεύεται η δική του ζωή, αλλά και η ζωή εκείνων που αγαπάει. Δυστυχώς η πραγματικότητα έχει αποκαλύψει το πραγματικό της πρόσωπο, εκείνο ενός συστήματος που η ανθρώπινη ζωή, μπαίνει σε δεύτερη μοίρα μπροστά στο χρήμα. Κι εδώ έρχεται το μεγάλο δίλημμα. Μέχρι που θα έφτανες για την ζωή κάποιου που αγαπάς;

Το “John Q” είναι από εκείνες τις ταινίες που ξεκινάνε έχοντας όλα τα φόντα για να κερδίσουν το κοινό. Πάθος, συναίσθημα, ένταση, φόρτιση και μεγάλη δόση πραγματικότητας, με ανθρώπους της καθημερινότητας, αντιμέτωπους με προβλήματα της καθημερινότητας. Κι ενώ αρχικά εκμεταλεύεται τα φόντα της αυτά, από ένα σημείο και μετά αμφιταλαντεύεται, ανάμεσα στην κορύφωση και στην μετριοπάθεια. Και πάλι όμως, δεν ξεπέφτει στα μάτια του θεατή, απλά χάνει ως ένα βαθμό τη δυναμική της κι αυτό γιατί ορισμένα χονδροειδή περιστατικά δεν αφήνουν τα γεγονότα ν’ αποτελέσουν τον καταπέλτη που θα θέλαμε.

Ο Nick Cassavetes στη δεύτερη δουλειά του ως σκηνοθέτης, δεν τα πάει κι άσχημα, όμως δεν καταφέρνει να μας ταρακουνήσει. Από μια ταινία που θίγει ένα τόσο σοβαρό ζήτημα όπως αυτό της δημόσιας υγείας, θα περιμέναμε μια γροθιά στο στομάχι του κοινωνικού συστήματος. Ανταυτού, παρά το δυναμικό άνοιγμα, όσο η πλοκή εξελίσσεται, παρακολουθούμε μια αδικαιολόγητη αδρανοποίηση στο χώρο εντός του νοσοκομείου και στον αντίποδα, μια υπερβολική και ανεξέλγχτη οργή και βιαιότητα στον χώρο έξω απ’ αυτόν. Μπάτσοι και σημοσιογράφοι που ο καθένας θέλει να βγάλει τον εαυτό του μπροστά και εντάξει, ως έναν βαθμό αυτή είναι και η πραγματικότητα, κάπου όμως θα έπρεπε να υπάρξει το φρένο που θα οδηγούσε σε μεθοδευμένα βήματα.

Αμέσος μετά το “Training Day”, ο Denzel Washington, αναλαμβάνει έναν ρόλο εντελώς διαφορετικό από εκείνο που του χάρισε το πολυπόθητο χρυσό αγαλματάκι. Από αδίστακτος απατεώνας, μεταμορφώνεται σε άναν απελπισμένο πατέρα που θα έφτανε στα άκρα για να σώσει τη ζωή του παιδιού του, ακόμα και αν αυτό σήμαινε ότι θα έπρεπε να θυσιάσει τη δική του. Και δεν λέω, σε πείθει όπως κάνει πάντα, τουλάχιστον μέχρι εκείνο το σημείο όπου μοιάζει πλέον κουρασμένος από την όλη κατάσταση και απλώς ψάχνει μια λύση φυγής.

Στους δευτερεύοντες ρόλους δεν μπορούμε να διακρίνουμε κάτι το αξιόλογο αφού ο μεν Liotta φαντάζει υπερβολικός στο ρόλο του κακού αστυνομικού, ενώ αντίθετα, οι Duvall και Woods είναι υπεροβολικά ήρεμοι σε ρόλους όπου θα θέλαμε να δούμε λίγο περισσότερο νεύρο. Οι γυναικείες παρουσίες βέβαια των Heche και Elise, είναι σαφώς καλύτερες, χωρίς αυτό όμως να σημαίνει ότι θα τους χαρίζαμε και oscar.

Τι κερδίζουμε τελικά από αυτή την ταινία; Τη συνειδητοποίηση για ακόμα φορά, ότι τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης εκμεταλεύονται ακόμα και τον πόνο του άλλου για μερικά νούμερα παραπάνο, η αστυνομία είναι απλά ένα εκτελεστικό όργανο που για να καλύψει την ανικανότητά της δεν διστάζει να προβεί σε ακρότητες, πως για τους γονείς τα παιδιά τους είναι πάνω απ’ όλα και δυστυχώς, πως το δημόσιο σύστημα υγείας θα ήταν πολύ καλύτερο αν αντί με το βιβλιάριό μας, πηγαίναμε στο νοσοκομείο με ένα περίστορφο στο χέρι. Η ταινία θέλει να καυτηριάσει την σύχρονη πραγματικότητα και ως έναν βαθμό το πετυχαίνει. Θα προτιμούσαμε όμως, πέραν απ’ το συναίσθημα, νε επικρατεί λίγο περισσότερο πάθος ως προς την καυτηρίαση αυτή, παρόμοιων γεγονότων.
Βαθμολογία 7/10

Ταυτότητα ταινίας:
Ελλ. τίτλος: John Q
Είδος: Κοινωνική
Σκηνοθέτης: Nick Cassavetes
Πρωταγωνιστές: Denzel Washington, Robert Duvall, James Woods, Anne Heche, Eddie Griffin, Kimberly Elise, Shawn Hatosy, Ray Liotta
Παραγωγή: 2002
Διάρκεια: 118’

Επίσημο site:
http://newline.com/properties/johnq.html

ΣΡΕΚ - SHREK

Συνοπτική περίληψη του έργου:
Ο Shrek είναι ένας πράσινος, δύσοσμος και δύστροπος δράκος, ο οποίος ζει μόνος του και ευτυχισμένος. Η πολύτιμη όμως μοναξιά του θα γίνει κομμάτια όταν θα εισβάλουν στο σπίτι του ενοχλητικοί χαρακτήρες παραμυθιών, όλοι εξόριστοι από το βασίλειό τους από τον σκοτεινό άρχοντα Farquaad.
Αποφασισμένος ο Shrek να σώσει το σπίτι τους και το δικό του, θα κλείσει μια συμφωνία με τον Farquaad. Θα πρέπει να σώσει την όμορφη πριγκίπισσα Fiona, η οποία θα γίνει μέλλουσα νύφη του Farquaad.
Στην αποστολή του θα τον συντροφεύει ένα έξυπνο γαϊδούρι, που θα έκανε τα πάντα για τον Shrek, εκτός από το να σταματήσει να μιλάει.
Το να σώσουν την πριγκίπισσα όμως από έναν δράκο που φτύνει φωτιές θα αποδειχτεί το λιγότερο σημαντικό από τα προβλήματά τους, όταν το σκοτεινό μυστικό που έκρυβε η πριγκίπισσα αποκαλυφθεί.

Προσωπική άποψη:
Όλοι μας μεγαλώσαμε με παραμύθια για όμορφες πριγκίπισσες και νεαρούς, γενναίους πρίγκιπες. Για μαγεμένα δάση, μικρά και μεγάλα ξωτικά, επικίνδυνους και αιμοβόρους δράκους. Ναι, καλά... Λάθος σας τα είπανε φίλοι μου! Οι φιγούρες των παραμυθιών, μπορεί τελικά να μην είναι τόσοονειρικές όσο πιστεύαμε. Οι πρίγκιπες μπορούν να είναι κοντοί, δειλοί και άχρηστοι, τα ξωτικά και οι λοιποί ήρωεες ελαφρώς εώς πολύπειραγμένοι, οι δράκοι να φοράνε κραγιόν και ρίμελ και η πριγκίπισσα... ναι μεν να είναι μαγεμένη, αλλά δεν έχει πέσει σε βαθύ ύπνο ή τίποτατέτοιο. Το πρωί είναι μια θεά και το βράδυ μεταμορφώνεται σε πράσινη, ανθρωπόμορη δεινοσαυρίνα και εκτός των άλλων, έχει μεγάλο θάρρος.

Ήταν το 2001 όταν η Dreamworks, έπειτα από αδάκοπη δουλειά 5 ετών, κατάφερε να ολοκληρώσει εκείνο το animation που θα άλλαζε τα μέχρι τότευπάρχουσα δεδομένα. Μπορεί η τεχνική deep canvas να είχε χρησιμοποιηθεί και νωρίτερα από την Disney στους "Δεινόσαυρους", όμως στον "Shrek" μοιάζει περισσότερο ολοκληρωμένη κι εμπνευσμένη. Τα χρώματα, οι κινήσεις και οι εκφράσεις των ηρώων, καθώς και το περιβάλλον μέσα στο οποίοεκτελείται η δράση τους, μπορεί να μην είναι υπαρκτό, στα πλαίσια όμως του φανταστικού κόσμου είναι πιο ζωντανά και ρεαλιστικά.

Όλοι οι ήρωες των παραμυθιών που έχουμε ακούσει μέχρι σήμερα, άλλοι πιο δημοφιλείς, άλλοι λιγότερο, συναντιούνται μέσα στον μαγικό κόσμο στον οποίο κατοικούν, σε ένα τρελό πανδαιμόνιο μουσικής, χορού και δράσης, αφού ο καθένας προσπαθεί να σώσει το τομάρι του και τελικά, κανείςτους δεν είναι τόσο αψεγάδιαστος όσο ήθελε να δείχνει μέσα από τις σελίδες των παραμυθιών. Με άλλα λόγια, από μόνοι τους έρχονται ν' ακυρώσουν ως έναν βαθμό την γνωστή σε όλους μας, υπόστασή τους, διακωμωδώντας τους ίδιους τους, τους εαυτούς. Και αυτό γίνεται με πολύ χιούμορ, το οποίο σίγουρα για κάποιον ενήλικα είναι απολαυστικό. Δεν ξέρω βέβαια κατά πόσο μπορεί να είναι και για ένα παιδί, όχι γιατί δεν αντιλαμβάνεταισωστά, αλλά γιατί ίσως δέχεται και κάποια μηνύματα που δεν είναι της ηλικίας του.

Όμως, πέρα από τους ίδιους τους παραμυθένιους ήρωες, δεν διστάζουν να σατιρίσουν και άλλες μεγάλες και δημοφιλείς παραγωγές όπως το "The Matrix" οδηγώντας έτσι στην παρωδία, σκηνές που σε άλλη περίπτωση μπορεί να μας είχαν φανεί εντυπωσιακές. Τώρα το να βλέπω τη Fiona σε στυλ Neo να ξεπαστρέφει μια στρατιά ανδρών ιπποτών, ε, όπως και να 'χει μειώνει ευχάριστα την δυναμική αξία της αρχικής της προέλευσης. Όμως τέτοιου είδουςαλλοιώσεις δεν έχουμε μόνο σε blockbuster παραγωγές, αλλά και σε άλλες σατιρικές ταινίες κάτι που μας κάνει να αντιληφθούμε ότι η σάτιρα μπορείεύκολα και έξυπνα να σατιρίσει την ίδια την σάτιρα.

Στον τιμόνι της σκηνοθεσίας οι Andrew Adamson και Vicky Jenson. Και αν νομίζετε ότι επειδή δεν είχαν να κάνουν με πραγματικές σκηνές studio ή και εξωτερικές, είστε γελασμένοι. Το να έχεις μια ιδέα είναι εύκολο, το να την αναπτύξεις και τελικά να της δώσεις ζωή είναι το δύσκολο. Δεν έχεις μόνο να καθοδηγήσεις τους ηθοποιούς σου, αλλά και να χαλιναγωγήσεις ένα ψηφιακό ηλεκτρονικό σχέδιο, έτσι ώστε να αντιπροσωπεύει το όραμά σου. Και όπως φαίνεται, πέτυχαν τον σκοπό τους, τόσο στο επίπεδο της διακωμώδησης, όσο και στο επίπεδο της πειστικότητας.

Και μπορεί οι πρωταγωνιστές να δένουν εξαιρετικά μεταξύ τους, όμως στην πραγματικότητα, μέχρι και το τέλος της ταινίας δεν συναντήθηκαν ποτέ. Ο καθένας γύρισε τις δικές του σκηνές μόνος του σε ένα studio, κάτι που κάνει ακόμα πιο δύσκολο το να δέσουν ρελαιστικά μεταξύ τους οι διάλογοι. Και να που όμως επιτυγχάνεται, τόσο λόγω της μαεστρίας των υπευθύνων, όσο και λόγω των ηθοποιών που δεν μάσησαν στα δύσκολα, ούτε επηρεάστηκαναπό τις όποιες αλλαγές μεσολάβησαν στο ενδιάμεσο των γυρισμάτων. Λόγω του θανάτου του Chris Farley, που αρχικά έδωσε τη φωνή του στον Shrek, οιηχογραφήσεις αναγκάστηκαν να γίνουν εκ νέου, με τον Mike Myers αυτή τη φορά στο μικρόφωνο, κάνοντάς μας εντύπωση το πόσο καλά το υποστήριξε. Ανάμεσα στους υπόλοιπους ξεχωρίζει η Cameron Diaz, που με γλυκό και δυναμικό τόνο δίνει τη φωνή της στην Fiona, καθώς και ο Eddie Murphy, ίσως ο πιο απολαυστικός απ' όλους στον υπέροχα διασκεδαστικό χαρακτήρα του Donky.

Το "Shrek" είναι ένα υπέροχο, αστείο και τρυφερό ορισμένες στιγμές παραμύθι για μικρούς και κυρίως μεγάλους, που έχουν βαρεθεί τα κλασσικάγλυκανάλατα παραμύθια. Μπορεί σε ορισμένα σημεία να διακρίνουμε κάποιες ενοχλητικές μικροαντογραφές από άλλες κλασσικές παραγωγές, όπως αυτές της Disney, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι αυτή ήταν ο πρώτος διδάξας. Η ουσία είναι ότι θα γελάσετε και ότι θα περάσετε καλά!
Βαθμολογία 8/10

Ταυτότητα ταινίας:
Ελλ. τίτλος: Σρεκ
Είδος: Computer Animation
Σκηνοθέτης: Andrew Adamson & Vicky Jenson
Πρωταγωνιστές: Mike Myers, Eddie Murphy, Cameron Diaz, John Lithgow, Vincent Cassel, Clive Pearse, Bobbie Block, Cody Cameron
Παραγωγή: 2001
Διάρκεια: 90'

Επίσημο site:
http://www.shrek.com/

ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΡΕΥΜΑ - CHANGING LINES

Συνοπτική περίληψη του έργου:
Έχοντας καθυστερήσει για το δικαστήριο, ο εύπορος δικηγόρος Gavin Banek, κινείται με ελιγμούς προσπαθώντας να ξεφύγει από την κυκλοφοριακή συμφόρηση.
Σε μια άλλη λουρίδα οδηγεί ο Doyle Gipson, ένας πατέρας του οποίου το δικαίωμα να δει τα παιδιά του εναπόκειται στην απόφαση ενός πολυάσχολου δικαστή.
Φαινομενικά πρόκειται για δυο διαφορετικούς ανθρώπους. Ο ένας προσπαθεί να φταάει την καριέρα του στην κορυφή, ενώ ο άλλος αγωνίζεται απεγνωσμένα να ξεφύγει από τον πάτο.
Όμως, η σύγκρουσή τους θα τους οδηγήσει και τους δυο στο χείλος της αυτοκαταστροφής, για να αποδειχτεί ότι όταν οι άνθρωποι μετατρέπονται σε θηρία, η οργή τους μπορεί να ισοπεδώσει τα πάντα.

Προσωπική άποψη:
Το καλό και το κακό καλούνται για μια ακόμα φορά να έρθουν αντιμέτωπα. Μόνο που αυτή τη φορά, παρά την διάθεση τρομοκρατίας του θεατή, τοκακό δεν αντικατοπτρίζεται στο πρόσωπο κάποιου μανιακού δολοφόνου ή πνεύματος, αλλά στην ίδια μας την φύση και πως αυτή αντιδράει σπασμοδικά στις διάφορες καταστάσεις. Τώρα το πιο είναι το καλό είναι σχετικό, αφού οι όροι του παιχνιδιού συνεχώς αντιστρέφονται και ο καθένας μπορεί εύκολα να μεταβεί από τη μια κατάσταση στην άλλη. Εντάξει, δεν λέω, ως προς έναν βαθμό το story έχει κάποιο ενδιαφέρον και ως ιδέα θυμίζει κάτι από τον παλιό καλό σινεμά, όμως το σύνολο από κάπου μπάζει.

Θα ξεκινήσω όμως από μια εκτενέστερη ανάλυση του σεναρίου, στο οποίο και παρατηρώ το μεγαλύτερο πρόβλημα. Έχουμε λοιπόν το καλό και το κακό αποτυπωμένο σε δύο πρόσωπα, χωρίς όμως κάποια απ' τις δύο αυτές ιδιότητες να μπορεί να ταυτίσει απόλυτα με αυτά. Οι διαχωριστική γραμμή ανάμεσάτους είναι πολύ λεπτή και τα όρια εύκολα ξεπερνιούνται για να περάσει ο καθένας με τη σειρά του στο άλλο επίπεδο. Η σύγκρουση μεταξύ των δύο προκαλεί αλυσιδωτές αντιδράσεις, που όσο εξελλίσεται η μονομαχία ανάμεσά τους, ο ένας προσπαθεί να πληγώσει τον άλλον εκεί που πονάει περισσότερο,όχι τόσο γιατί το επιζητάει, στα πλαίσια της προσωπικής του ικανοποίησης, αλλά γιατί ο άλλος δεν του αφήνει περιθώρια.

Και μέχρι εδώ δεν έχω κανένα πρόβλημα με το σενάριο. Αντίθετα, είναι τοποθετημένο και δομημένο μέσα σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο, αυτόν της μια μέρας, και σκοπόέχει να φέρει τα αντίπαλα στρατόπεδα σε ένα κοινό επίπεδο αλληλοκατανόησης και μιας αναθεώρησης σε ότι αφορά το πρίσμα μέσα απ' το οποίο έβλεπαν τη ζωή τους ως και σήμερα. Τότε που είναι το πρόβλημά μου; Ότι όσο και αν όλα αυτά έχουν μεγάλο ενδιαφέρον, όσο και αν ταυτίζομαι και με τους δύο πρωταγωνιστές, η έλλειψη ρεαλιστικότητας όσο το έργο προχωράει, καταντάει ενοχλητική, σαν μύγα στ' αυτί σου.

Και αν κάποιος θα πίστευε πριν δει την ταινία ότι ο Roger Michell είναι από τους πλέον ακατάλληλους για ν' ασχοληθεί με την κινηματογράφησηενός είδους που πλησιάζει αρκετά στο film nouar, σκεφτόμενο ειδικά το προηγούμενο "Notting Hill", τελικά πέφτει από τα σύννεφα. Μπορεί να μηνείναι ότι πιο εντυπωσιακό έχετε δει, όμως καταφέρνει εύκολα να σε καθηλώσει με τον γρήγορο ρυθμό της. Η κάμερα κινείται νευρικά ανάμεσα στουςδρόμους της Αμερικής και ανάμεσα στα πρόσωπα των δύο κεντρικών ηρώων. Όμως πέραν της αντιπαλότητάς τους, προσπαθεί και καταφέρνει ως έναν βαθμόνα εισβάλλει και να εκφράσει τον ψυχισμό τους, τα κίνητρα που κρύβονται πίσω από τις πράξεις τους, έτσι ώστε να τις δικαιολογήσουν.

Η ερμηνεία του Ben Affleck, ίσως να είναι και η καλύτερή του καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του. Αυτό όμως δεν στέκεται ικανό να την κάνει να ξεχωρίσει, ούτε μέσα στο ίδιο το έργο, ούτε στο συγκριτικό σύνολο παρόμοιων ερμηνευμένων ρόλων από συναδέλφους του. Ίσως γιατί ο Affleck ναμην έχει και να δυσκολευτεί και ν' αποκτήσει στο μέλλον, το πρόσωπο εκείνο του ψημένου πρωταγωνιστή. Εκείνου που θα μπορεί να διακρίνει κανείςστο βλέμμα του ότι είναι έτοιμος να τα τινάξει όλα στο αέρα χωρίς να υπολογίζει το κόστος. Με άλλα λόγια, θα προτιμούσα κάποιον με πιο τσαλακωμένη εικόνα.

Όμως και ο Samuel Jackson, που κατά γενική ομολογία είναι ένας εξαιρετικός ηθοποιός, δεν καταφέρνει να σε πείσει, ούτε στο βαθμό που θα ήθελες, ούτε στο βαθμό που θα μπορούσε. Και αυτό όχι γιατί η ερμηνεία του είναι αδιάφορη, αλλά γιατί είναι τέτοια που μετά από κάποιο διάστημα δεν θατην θυμάσαι. Όσο και αν καταφέρνει να πείσει περισσότερο από τον Affleck σε ότι αφορά το πέρασμα από την οργή στη συνειδητοποίηση και από εκείστην κάθαρση, πάλι θα περιμέναμε κάτι πιο δυνατό.

Αν με ρωτήσει λοιπόν κανείς να του πω τι είναι το "Changing Lines", θα κατλήξω σε ένα πολύ απλό συμπέρασμα. Είναι μια καλή περιπετειούλα, μεενδιαφέρουσα σεναριακή ιδέα, που θα μπορούσε όμως να πατήσει καλύτερα στα όρια του ρεαλιστικού, έτσι ώστε να μην παρεκλίνει από το ηθικο-κοινωνικόμήνυμα το οποίο και προσπαθεί να πλασσάρει. Επηρρεασμένο εμφανώς από nouar ταινίες άλλων εποχών, δεν στερείται δυναμικών και γεμάτων ένταση σκηνών,όμως αυτό είναι αρκετό για να σου κρατήσει το ενδιαφέρον μέχρι το έργο να τελειώσει, αλλά σύντομα να το έχεις ξεχάσει. Δυστυχώς η κάθαρση έρχεταιπολύ εύκολα και ηθικοπλαστικά για να το δεις πιο ζεστά.
Βαθμολογία 5,5/10

Ταυτότητα ταινίας:
Ελλ. τίτλος: Σε Αντίθετο Ρεύμα
Είδος: Περιπέτεια
Σκηνοθέτης: Roger Michell
Πρωταγωνιστές: Samuel L. Jackson, Ben Affleck, Toni Collette, Kim Staunton, Sydney Pollack, Amanda Peet, Richard Jenkins, Kevin Sussman, Akil Walker
Παραγωγή: 2002
Διάρκεια: 98'

Επίσημο site:
http://www.changinglanes.com/

ROBOTS

Συνοπτική περίληψη του έργου:
Ο Rodney Copperbottom είναι ένα ρομπότ-εφευρέτης που φεύγει από το μικρό του χωριό για να ταξιδέψει στην μεγάλη πόλη και να συναντήσει το είδωλό του Bigweld, τον μεγαλύτερο ρομποτοεφευρέτη που υπάρχει.
Δυστυχώς όμως ο τελευταίος έχει αποσυρθεί από την ενεργό δράση και την εταιρία του έχει αναλάβει ο πολύ κακός Rachet ο οποίος με την βοήθεια της σατανικής μαμάς του θέλει να μεγιστοποιήσει τα κέρδη του πουλώντας αναβαθμίσεις στα πλούσια ρομπότ και κάνοντας παλιοσίδερα όσα προλεταριακά ρομπότ δεν μπορούν να τις αγοράσουν.
Ο αγνός οραματιστής Rodney όμως θα σταθεί εμπόδιο στα σχέδιά του μαζί με την παλιοπαρέα του από ρομπότ και ειδικά τον θεότρελο Fender καθώς και μια sexy συνεργάτη του σατανικού Rachet.

Προσωπική άποψη:
Η 3D animation αισθητική πραγματεύεται περισσότερο ίσως από κάθε άλλη φορά την ίδια της την ύπαρξη και κατά συνέπεια την εξέλιξη της τεχνολογίας.Έτσι, μέσω εικόνων pc μεταφερόμαστε σε μια ψηφιακή κοινωνία όπου ζουν τι άλλο... robot πάσης φύσεως και ειδικότητας. Και παρά τη μεταλλική τους φύσηέχουν ακριβώς τις ίδιες συνήθειες, τις ίδιες ρουτίνες και τα ίδια προβλήματα με εμάς. Τι είναι λοιπόν αυτό που μπορεί να κάνει τη διαφορά καινα κεντρίσει το ενδιαφέρον του θεατή, έναντι άλλον animation παραγωγών;

Ευτυχώς ή δυστυχώς, εξαρτάται πως το βλέπει κανείς, οι εποχές αλλάζουν και τα τεχνολογικά μέσα συνεχώς εξελίσσονται, μια εξέλιξη την οποία παρακολουθούμε και στα κινούμενα σχέδια, καθώς η γραφική μορφή μέσω του μολυβιού έχει αντικατασταθεί από ψηφιακά, υπολογιστικά προγράμματα εξ' ολοκλήρου πλέον. Παρακολουθούμε λοιπόν την ζωή του Rodney, ενός ρομπότ που αφήνει την μικρή προαστιακή του πόλη που δεν του προσφέρει καμία πιθανότητα εξέλιξης, για να μετακομίσει στην κεντρική μεγαλούπολη της ρομποτοχώρας όπου θα μπορέσει να κηνυγήσει το όνειρό του. Όπως και στην πραγματική ζωή βέβαια, ανακαλύπτει πως τα πράγματα δεν μας έρχονται πάντα εύκολα.

Η Fox με το "Ice Age" έκανε πριν μερικά χρόνια το μεγάλο μπαμ στον χώρο του animation κάτι που ήθελε να συνεχίσει με το "Robots". Αν και το κοινόστην πλειοψηφία του την αποδέχτηκε θερμά, προσωπικά δεν με ικανοποίησε όσο η προγενέστερή τους ταινία και θα εξηγήσω παρακάτω τους λόγους. Όσοναφορά το κεφάλαια ψηφιακός σχεδιασμός, η ομάδα που ανέλεβα το project έχει κάνει εξαιρετικά άρτια δουλειά, δίνοντας ζωή σε μια σιδερένια πόληπου φαντάζει χτισμένη με τα πιο εξελιγμένα τεχνολογικά πρώτυπα του μέλλοντος, όπως και στους ρομποτοήρωες, που παρά την ίδι ατην ρομποτική τουςφύση, μπορούν και έχουν αστείες εκφράσεις και γκριμάτσες, κατά συνέπεια μεγάλο εύρος συναισθημάτων που ψάχνουν διέξοδο.

Αφού όμως στον σχεδιαστικό τομέα όλα είναι μια χαρά, που είναι το πρόβλημά μου... Στον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζεται και προσπαθεί να πλασσαριστείστα παιδάκια το κυνήγι του αμερικανικού ονείρου. Εμείς ως ενήλικες είμαστε συνηθισμένοι σε τέτοιου είδους κινηματογραφικές παραστάσεις όπου ηπραγματικότητα, με αγωνία προσπαθεί να μας παρουσιαστεί διαφορετική απ' ότι είναι και πως αν θες κάτι πολύ το πετυχαίνεις. Εμείς μπορούμε να τοδιαχειριστούμε και να ξέρουμε πως δεν είναι τα πράγματα ακριβώς έτσι, όμως η ευκολία με την οποία παρουσιάζεται σε μικρά παιδιά με εκνευρίζει.Όχι γιατί τα παιδιά δεν πρέπει να έχουν όνειρα, όχι γιατί δνε πρέπει να θέλουν πράγματ στη ζωή τους, αλλά γιατί το να γίνεται η επαγγλεματικήκαταξίωση και το χρήμα προτεραιότητα είναι λάθος. Ναι, αυτό με ενοχλεί!

Οι Chris Wedge και Carlos Saldana είναι από τους πιο δημοφιλείς και δημιουργικούς animators. Είναι εκείνοι ίσως που έκαναν την αρχή για να υπάρχει η σημερινή εξέλιξή τους. Για μια ακόμα φορά συνεργάζονται, σχεδιαστικά και σκηνοθετικά και ως προς τον βαθμό που τους αναλογεί δεν τα πηγαίνουν άσχημα. Η τρισδιάστατη απεικόνιση της πόλης των ρομπότ είναι πραγματικά εντυπωσιακή και σε συνδυασμό με την πολύ γρήγορη κίνηση που οδηγεί σε συνεχείς εναλλαγές πλάνων προκαλεί μια ευχάριστη μέθη, κάτι στο οποίο βοηθάνε τα έντονα και χτυπητά χρώματα των ρομπότ, ειδικάμε φόντο το ψυχρό μεταλλικό χρώμα της πόλης.

Φωνητικά πάντως το φιλμ δεν στερείται πολλών και ικανών ηθοποιών που υποδύονται με απολαυστικό τρόπο τους ρομποτικούς ρόλους τους. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει κανείς εύκολα το πρωταγωνιστικό ζευγάρι Ewan McGregor και Halle Berry στους ρόλους των Rodney και Cappy αντίστοιχα. Ιδιαίτερη είναι και η παρουσία των Mel Brooks και Robin Williams, των οποίων τα πρόσωπα, ακόμα και αν δεν τα βλέπεις, μπορείς να κλείσεις τα μάτια, να τα φανταστείς και αυτόματαη εικόνα που έχεις μπροστά σου να γίνει πιο αστεία.

Τελικά το "Robots" δεν είναι μια ταινία κινουμένων σχεδίων που δεν μου άρεσε, αλλά μια ταινία animation που με απογοήτευσε. Ενώ δουλεύει πάνωσε ένα εξιχρονισμένο ψηφιακό μοντέλο, ενώ προσπαθεί να παρουσιάσει μια ρομποτική κοινωνία του μέλλοντος, ενώ όλο αυτό θα μπορούσε να έχει ένασυνολικά θετικό αποτέλεσμα, με ξενίζει η σεναριακή της προσέγγιση και ο εύκολος τρόπος με τον οποίο προσεγγίζεται η επιτυχία. Και δεν είναι αυτότόσο μεγάλο κακό όσο, ξανατονίζω, η πεποίθηση που δημιουργείται στα παιδιά ότι όποιος έχει το χρήμα και τη δόξα αξίζει, αφού εκείνος μπορεί μόνονα κάνει τα πάντα και να βελτιώσει τη ζωή του.
Βαθμολογία 6/10

Ταυτότητα ταινίας:
Ελλ. τίτλος: Robots
Είδος: Κινούμενα Σχέδια
Σκηνοθέτες: Chris Wedge & Carlos Saldanha
Πρωταγωνιστές: Ewan McGregor, Halle Berry, Mel Brooks, Stanley Tucci, Jim Broadbent, Dianne Wiest, Greg Kinnear, Drew Carey, Amanda Bynes, Robin Williams
Παραγωγή: 2005
Διάρκεια: 91'

Επίσημο site:
http://www.foxmovies.com/