Ads 468x60px

Τρίτη, Αυγούστου 11, 2009

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ - LA VITA E BELLA

Συνοπτική περίληψη του έργου:
Ο Guido Orefice είναι ένας Εβραίος που ζει ένα υπέροχο ειδύλλιο με μια γυναίκα, την όμορφη Dora, έχοντας ως όπλο το χιούμορ του.
Λίγα χρόνια αργότερα, παντρεμένος πλέον μαζί της, θα προσπαθήσει με τη βοήθεια και πάλι του χιούμορ του να προστατέψει τον μικρό τους γιο από τους Ναζί καθώς θα βρεθούν σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Προσωπική άποψη:
Υπάρχουν μερικά πράγματα στην ζωή που τίποτα δεν μπορεί να ξεπεράσει την αξία τους. Υπάρχουν κάποια πράγματα μικρά που όμως, είναι τόσο πολύτιμα, που κάθε τι άσχημο μπροστά τους μοιάζει μηδαμινό. Υπάρχουν κάποια πράγματα που κάνουν τη ζωή τόσο όμορφη ακόμα κι όταν εκείνη είναι τόσο δύσκολη και επικίνδυνη. Ναι, η ζωή είναι ωραία αρκεί, να θέλουμε να το δούμε. Αρκεί, να έχουμε το κουράγιο παρά τις αντιξοότητες να παλέψουμε για να αναδείξουμε τις ομορφιές της. Η ταινία του Benigni το καταφέρνει με τον πιο όμορφο τρόπο.

Προκειμένου να αναδείξει την μεγαλειότητα της ζωής και της ομορφιάς που βρίσκεται μέσα της, ο Benigni, δεν διστάζει να θυσιάσει το παραμικρό ίχνος ρεαλισμού. Δεν προσπαθεί να φανεί σοβαροφανής, δεν θέλει να δημιουργήσει ακόμα μια ταινία βίας τοποθετημένη σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης προσπαθώντας να δείξει τι τράβηξαν οι Εβραίοι στα χέρια των Γερμανών. Αντίθετα, θέλει μέσω της φαρσοκωμωδίας να αναδείξει το μεγαλείο της ανθρώπινης θέλησης για ζωή, την δύναμη της ανθρώπινης ψυχής που δεν λυγίζει αλλά ελπίζει.

Ο πρωταγωνιστής καλείται να ζήσει μια σκληρή και ρατσιστική πραγματικότητα. Απυτή την πραγματικότητα προσπαθεί να κρύψει από τον μικρό γιο του, αυτή την πραγματικότητα προσπαθεί να αναπλάσσει, μέσα σε αυτή την πραγματικότητα αγωνίζεται για να προστατέψει την οικογένειά του. Στήνει μπροστά στα μάτια του ένα παιχνίδι. Μπορεί στα πονηρά, γελαστά μάτια του μικρού παιδιού να φαντάζει ενδιαφέρον και ευχάριστο όμως, πίσω από την φαινομενικότητά του είναι πολύ δύσκολο κι επικίνδυνο. Το τρόπαιο; Πολύτιμο αλλά ταυτόχρονα, βαρύτιμο. Είναι το δικαίωμα στην ζωή, η δυνατότητα να ζεις ελεύθερος, να κοιμάσαι και να ξυπνάς χωρίς φόβο.

Ο Benigni αριστοτεχνικά ισορροπεί ανάμεσα στο δράμα και στην κωμωδία, στο τραγικό και στο αισιόδοξο, στο γέλιο και στο δράκρυ, στην βαρβαρότητα και στην αθωότητα. Και τελικά, η ουσία είναι μία. Η ζωή είναι ωραία και γι’ αυτό το λόγο και μόνο αξίζει να ζει κανείς. Και ακόμα και αν είναι δύσκολο αρκεί να έχει κανείς την θέληση να αλλάξει την πορεία των δύσκολων καταστάσεων έτσι ώστε να διαμορφώνονται, τόσο η ζωή όσο και ο κόσμος, κατά τα δικά μας πρότυπα, εκείνα που μας βολεύουν ή ακόμα καλύτερα, εκείνα που μας ταιριάζουν.

Και εκεί που πας να πεις ότι μέσα στο παράλογο του παραμυθιού είναι όλα ωραία και καλά, ο Benigni που αποζητούσε απελπισμένα ένα oscar έπεσε στο μεγάλο αμάρτημα. Κατακρεούργησε την ιστορία, άλλαξε τα δεδομένα και τα ανάπλασσε με τέτοιον τρόπο ώστε το θλιβερό φινάλε να κορυφώσει το αμερικανικό μεγαλείο ψυχής και ανθρωπισμού. Καλό το παραμύθι σου που λένε, αλλά δεν έχει δράκο. Και γιατί να έχει άλλωστε; Κρίμα δεν είναι γαι την δόξα μιας νύχτας να μας θλίβεις;

Οι πρωταγωνιστές, είναι όλοι τους υπέροχοι. Ο καθένας με τον δικό του, μοναδικό, ξεχωριστό τρόπο. Ο Roberto Benigni με την χαρακτηριστική του έκφραση και κίνηση, απολαυστικά συνοδεύει το παιχνίδι χαρμολύπης και φαντασίας που έχει στήσει. Η Nicoletta Braschi αποτελεί ένα στολίδι με την διακριτική, όμορφη και αέρινη παρουσία της, το σύμβολο που ενώνει την αγάπη μέσα σε μια οικογένεια, μια πραγματική πριγκίπισσα ενώ, ο μικρός Giorgio Cantarini είναι κάτι περισσότερο από αξιολάτρευτος με τα παινιδιάρικα ματάκια του να μας ταξιδεύουν στο δικό τους πάραμύθι.

Ίσως και να ‘ναι η πρώτη φορά στην ιστορία του κινηματογράφου που ένα τόσο βίαιο, και δύσκολο να το διαχειριστεί σωστά κανείς, θέμα, δεν υιοθετεί την μορφή μιας δραματικής ιστορικής πολεμικής ταινίας, αλλά μιας πικρής κομεντί που μέσα στην θλίψη και την σκοτεινιά της, κρύβει καλά την ελπίδα, το χαμόγελο, το φως της αισιοδοξίας. Η ταινία αποτελεί έναν ύμνο, έναν ύμνο στο θαύμα της ζωής, στον ανθρώπινο αγώνα για επιβίωση κόντρα στις όποιες αντιξοότητες. Πάνω απ’ όλα όμως, αποτελεί έναν ισχυρό χλευασμό του ανθρώπου ενάντια στην βία και στον θάνατο.
Βαθμολογία 8/10

Ταυτότητα ταινίας:
Ελλ. τίτλος: Η Ζωή Είναι Ωραία
Είδος: Κοινωνική
Σκηνοθέτης: Roberto Benigni
Πρωταγωνιστές: Roberto Benigni, Nicoletta Braschi, Giorgio Cantarini, Giustino Durano, Sergio Bini Bustric, Marisa Paredes, Horst Buchholz
Παραγωγή: 1997
Διάρκεια: 122’

Επίσημο site:
http://www.miramax1998.com/lifeisbeautiful/life_picture.html

31 Σχόλια:

George είπε...

Δεν την βρίσκεις κάπως..προπαγανδιστική να την πω;

bauer24 είπε...

Καλώς ή κακώς δεν το έχω δει, αλλά δεν πάω με τίποτα τον Μπενίνι...

Panos Konstantinidis είπε...

Εμένα πάντως μου άρεσε.

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ George όπως είδες, ανέφερα ότι η αγιοοποίηση για μια φορά ακόμα των αμερικάνων, δεν μου άρεσε. Από 'κει κι έπειτα, ειδικά σε ότι έχει να κάνει με στρατόπεδα συγκεντρώσεων, έχουμε δει πολύ χειρότερες προπαγάνδες.

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Bauer24 μπορεί να μην τον πας, αλλά νομίζω πως αξίζει τον κόπο να το δεις! :)

@ Πάνο βλέπω ταύτιση... ;)
Κι ας μην έπαιζε καμιά κυρία εκ των αδυναμιών σου! :p
(σε πειράζω!)

Ανώνυμος είπε...

Κάτι αντίστοιχο πρέπει να παίζει και με την ταινία Το αγόρι πίσω από το συρματόπλεγμα. Αν θες δέστο κι αυτό. Εγώ το έχω στα υπόψιν κι ελπίζω να είναι καλό. Πάνος.

bauer24 είπε...

Εντάξει... κάπου, κάπως, κάποτε... μπορεί και να το δω!!! :/ :P

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Bauer24 κατάλαβα... μόνο αν σε φιμώσουμε και σε δέσουμε! :p

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Πάνο θα το έχω στα υπ' όψιν μου! :)

bauer24 είπε...

:)) ;)

Panos Konstantinidis είπε...

@Γιώτα ποτέ δε με ενδιαφέρανε οι πρωταγωνίστριες :)

Dynx είπε...

Στο σινεμά έφυγα στα πρώτα 20 λεπτά και πρόσφατα που την ξαναέδειξε η τηλεόραση λίγο παραπάνω.

Προπαγανδιστική όπως είπε κάποιος, προβάλλει τη φρίκη του πολέμου με φθηνό χιούμορ-καρικατούρα προσβάλλοντας ένα τόσο σημαντικό θέμα.

Όσο για το αν έχει έστω και λίγη καλλιτεχνική αξία ως τέχνη, νομίζω ότι η ταινία είναι τελείως επίπεδη.

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Αν όμως Πάνο έπαιζε η Diaz, φαντάζομαι δεν θα σε χάλαγε! ;p

@ Dynx την έχουμε δει την φρίκη του πολέμου χιλιάδες φορές. Επίσης έχουμε δει ξανά και ξανά τον πόνο, την βία, την απόγνωση. Η συγκεκριμένη ταινία θέλει να προβάλλει κάτι άλλο. Ότι ακόμα και μέσα σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες, υπάρχει πάντα ελπίδα, αρκεί να την έχεις κρυμμένη στην καρδιά σου.
Άσε που αν μιλήσουμε για προπαγάνδα, ειδικά υπέρ των 'φτωχών πλην τίμιων Εβραίων' σε άλλες ταινίες, δεν θα σταματήσουμε να μιλάμε ποτέ.

costello είπε...

Την πρώτη φορά που τη είδα με είχε αγγίξει βαθιά η ταινία, τη βρήκα πολύ ευαίσθητη. Παραδόξως, η δεύτερη φορά δε με ενθουσίασε και τόσο. Η ερμηνεία του Μπενίνι πάντως είναι εκπληκτική.

Ντινξ, πάλι διάβασες λάθος την ταινία. Το φιλμ δεν κάνει πλάκα με το Ολοκαύτωμα-αντιθέτως, δείχνει τον τρόμο και την αγωνία ενός ανθρώπου που προσπαθεί να επιβιώσει αλλά ταυτόχρονα να κρύψει τη φριχτή αλήθεια στο παιδί του για το που βρίσκονται, έργο δύσκολο που προσπαθεί να πετύχει με κάθε τρόπο.

Καλή ταινία, αρκετά καλή, αλλά μέχρι εκεί.

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Costello συμφωνώ απόλυτα προς τις παρατηρήσεις σου!

costello είπε...

Αυτό έλειπε, να μη συμφωνούσες :P ;)

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Χα, χα, χα... Γιατί Costello; Θα με έδερνες; :p

bauer24 είπε...

"Επίσης έχουμε δει ξανά και ξανά τον πόνο, την βία, την απόγνωση. Η συγκεκριμένη ταινία θέλει να προβάλλει κάτι άλλο. Ότι ακόμα και μέσα σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες, υπάρχει πάντα ελπίδα, αρκεί να την έχεις κρυμμένη στην καρδιά σου."

Για το Slumdog μιλάς Γιώτα;;; :P ;)

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Bauer24... χα, χα, χα! Όχι βέβαια! Το "Slumdog" το έδωσε σε μια άλλη διάσταση, όχι αυτή του πολέμου. Εδώ ο πρωταγωνιστής ελπίζει απλά να καταφέρει να επιζήσει, όχι να κερδίσει εκατομύρια, να πάρει το κορίτσι και να ζήσει μια εντελώς διαφορετική ζωή από εκείνη που έκανε μέχρι σήμερα. Στο "Slumdog" προσπαθεί να μας πείσει ότι, ότι σου χρωστάει η ζωή θα στο δώσει πίσω ενώ εδώ δεν είναι έτσι.

bauer24 είπε...

Ναι αλλά ούτε και στο Slumdog το κάνει για τα χρήματα... στο τηλεπαιχνίδι πάει μόνο και μόνο για να τον δει η "πως τη λένε" και να ξαναβρεθούν...

"προσπαθεί να μας πείσει ότι, ότι σου χρωστάει η ζωή θα στο δώσει πίσω ενώ εδώ δεν είναι έτσι."

Σαν "ινδική" ταινία που είναι... όφειλε να μας πλασάρει λίγο (έως πολύ) κάρμα... ;)

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Bauer24 ναι, αλλά όλη του η ελπίδα είναι να σμήξει με μια γκόμενα που στην πραγματικότητα δεν είχε ποτέ, απλά το ήθελε.
Εδώ έχουμε να κάνουμε με την διεκδίκηση του δικαιώματος για την οικογένειά σου να ζήσει και να γίνει σαπούνι... Είναι κάπως διαφορετικό όπως και να το κάνεις και αν είχες δει την ταινία πιθανότατα να καταλάβαινες ακριβώς τι εννοώ.
Κάρμα... άλλο τίποτα! Αυτά μας έφαγαν και τα φενγκ σούι... ;) :p

bauer24 είπε...

1. Δεν ήταν μία απλή γκόμενα, αλλά Η ΓΚΟΜΕΝΑ-ο παιδικός έρωτας του Τζαμάλ δηλαδή...

2. "Είναι κάπως διαφορετικό όπως και να το κάνεις και αν είχες δει την ταινία πιθανότατα να καταλάβαινες ακριβώς τι εννοώ."

Ε όλο και κάτι ξέρω από ιστορία... οπότε καταλαβαίνω τι εννοείς... :P

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Bauer24
1. Μόνο στις ταινίες μπορεί να φάει κάποιος τέτοιο κόλλημα με την γκόμενα-παιδικό του έρωτα! Στην πραγματική ζωή μάλλον χεσμένη θα την είχε. Χα, χα, χα! :p
2. Δεν έχει να κάνει αυτό που σου λέω με το αν ξέρεις ιστορία ή όχι αλλά με το συναισθηματικό υπόβαθρο πάνω στο οποίο παίζει η ταινία και είναι διαφορετικό από εκείνο του "Slumdog".

bauer24 είπε...

1. Αυτός δεν είναι ένας απ΄τους λόγους που μας αρέσουν οι ταινίες όμως...;;; Είμαι αρκετά κυνικός άνθρωπος για να μου αρέσουν αποκλειστικά κυνικές ταινίες... κάπου πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία... έτσι δεν είναι;

2. Λογικό... αφού το Slumdog δεν είχε να κάνει με πόλεμο...

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Bauer24
1. Ναι, οκ, αλλά το έχω ξαναδεί το παραμύθι και μου έχει αρέσει περισσότερο! :P
2. Ακριβώς... αυτό το κάνει πιο αληθινό, πιο πιθανό, πιο ρεαλιστικό, πιο πιστευτό! :)

bauer24 είπε...

1. Περί ορέξεως...

2. Δεν είναι απαραίτητο μια ταινία να έχει αυτά τα χαρακτηριστικά για να μου αρέσει...

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Χα, χα, χα... Δεν αντιλέγω εν μέρη Bauer24 αλλά όπως είπες... περί ορέξεως... κολοκυθόπιτα θα συμπληρώσω! :p

Ανώνυμος είπε...

ΠΟΛΥ ΓΛΥΚΙΑ,ΤΡΥΦΕΡΗ ΚΑΙ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ!!ΣΙΓΟΥΡΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΙΣ 20 ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΜΟΥ..
ΩΣΤΟΣΟ,ΠΡΑΓΜΑΤΙ,ΔΕΝ ΑΠΟΦΕΥΓΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ....

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Νομίζω ότι για κάθε ταινία τους είδους είναι δύσκολο να αποφύγει την προπαγάνδα, ακόμα κι αν το θέλει!

Ανώνυμος είπε...

Είναι μια ταινία συγκινητική, που πραγματεύεται ένα συγκλονιστικό θέμα από μια κάπως αναπάντεχη σκοπιά. Αυτό όμως νομίζω ότι είναι και το ατού της, αφού καταφέρνει να μπλέξει την τραγικότητα και την απόγνωση των συγκεκριμένων καταστάσεων με το παιχνίδι και το χιούμορ. Το μόνο μεγάλο σφάλμα της είναι το φινάλε με τους 'σωτήρες' Αμερικάνους.
Βάγια

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Βάγια, δεν θα διαφωνήσω, αλλά είμαστε μαθημένοι σε αυτού τους είδους την... προπαγάνδα!