ΤΟ TOP 20 ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ 2000 - 2009

Η χρονιά αυτή φτάνει σε μερικές ώρες στο τέλος της. Μαζί με αυτήν, φτάνει στο τέλος της και μια δεκαετία. Μια κινηματογραφική δεκαετία με ταινίες που μας γοήτευσαν και άλλες που μας απογοήτευσαν. Επειδή με τις δεύτερες δεν αξίζει να ασχοληθεί κανείς, ακολουθώντας το παράδειγμα των υπόλοιπων φίλων bloggers με κοινή θεματολογία ενασχόλησης, παραθέτω με την σειρά μου το δικό μου top 20. Μπορεί σε κάποια να συμφωνούμε και σε κάποια να διαφωνούμε. Φυσιολογικό, λαμβανομένου δε υπ' όψιν το ότι κάποιες ταινίες σίγουρα δεν τις έχουμε δει. Παραλείπω λοιπόν αυτό το σκέλος και προχωράει με βάση όσο γνωρίζω.

20. The Reader

Γιατί το πάθος και οι αντοχές των συνειδήσεων δοκιμάστηκαν.
Γιατί το cast είναι μοναδικό και χωρίς κόπο μας ταξιδεύει στον ψυχισμό του.
Γιατί πάνω από το sex, ακόμα και σε αταίριαστους έρωτες υπάρχουν πολύ περισσότερα απ' όσα μπορούμε να δούμε και να καταλάβουμε.

19. Gangs Of New York

Γιατί ο Martin ζωντάνεψε την πιο άγρια και βίαιη Νέα Υόρκη που θα μπορούσαμε να φανταστούμε.
Γιατί έχουμε υπέροχες ερμηνείες σε ένα ακόμα πιο υπέροχο φόντο.
Γιατί αυτή η ταινία πολύ απλά είναι αδικημένη.

18. The Curious Case Of Benjamin Button

Γιατί μπορεί η ιστορία αυτή να είναι όντως παράξενη όμως συγκινεί.
Γιατί ο Finsher μπορεί να κάνει θαύματα, ακόμα κι όταν δεν υπάρχει τρόμος.

17. The Dark Knight

Γιατί πάνω και πέρα απ' όλα έχει τον Ledger σε μια συγκλονιστική ερμηνεία.
Γιατί μας αρέσει ή όχι, είναι η καλύτερη ιστορία του σκοτεινού ιππότη.

16. El Orfanato

Γιατί όταν είδαμε το όνομα του Del Toro και συνειδητοποιήσαμε ότι ήταν παραγωγός και όχι σκηνοθέτης, απογοητευτήκαμε άδικα.
Γιατί ένας νέος άνθρωπος απέδειξε ότι αν έχει θέληση και όρεξη μπορείς να δημιουργήσεις μια μοναδικά τρομακτική ατμόσφαιρα.

15. Changeling

Γιατί ο Clint μοιάζει πιο ώριμος από ποτέ.
Γιατί η Angelina δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερη σε έναν τόσο απαιτητικό ρόλο.
Γιατί οι πραγματικές ιστορίες πάντα μας συγκινούν λίγο παραπάνω.

14. Zodiac

Γιατί ο Finsher είναι μάγκας καταφέρνοντας να έχει δυο θέσεις στην λίστα μου.
Γιατί ο φόβος δεν έχει ανάγκη από ένα πρόσωπο, φτάνει να έχει ένα ισχυρό υπόβαθρο.

13. Memoirs Of A Geisha

Γιατί η φωτογραφία, η μουσική και η αρμονία της ταινίας αγγίζουν τα όρια της άψογης καλλιτεχνικότητας.
Γιατί η όμορφη πρωταγωνίστρια αποδεικνύει πως η ομορφία της είναι απλά ένα πρόσθετο προσόν κι όχι το μεγαλύτερο χάρισμά της.

12. The Ring

Γιατί για πρώτη φορά ο Ιαπωνικός κινηματογράφος αξιοποιήθηκε τόσο τέλεια από τον Αμερικάνικο σε μια μεταφορά που σεβάστηκε το πρωτότυπο υλικό.
Γιατί για πρώτη φορά μετά από χρόνια έχασα τον ύπνο μου.

11. Wall-E

Γιατί η Disney με την Rixar μας οδηγούν πλέον σε μια νέα εποχή.
Επειδή πίσω από την παιδικότητα και το υπέροχο animation, κρύβονται βαθιά οικολογικά και ανθρώπινα μηνύματα που πρέπει να σκεφτούμε.

10. Moulin Rouge!

Γιατί ο Buzz είναι λατρεμένος και σχεδόν πάντα γυρίζει ταινίες που αξίζουν να τις αγαπήσεις.
Γιατί για πρώτη φορά δεν είναι ενοχλητική η εκτέλεση κορυφαίων τραγουδιών από ηθοποιούς.
Γιατί συγκινήθηκα με έναν καταδικασμένο έρωτα που όμως δεν σβήνει ποτέ.

9. Eternal Sunshine Of The Spotless Mind

Γιατί τα σενάρια του Kaufman μπορεί να είναι παράξενα και ανορθόδοξα όμως τα αγαπάμε.
Γιατί ακόμα και το παράξενο είναι βγαλμένο από την ζωή γι' αυτό και μπορούμε να το κατανοήσουμε.
Γιατί τα ανθρώπινα συναισθήματα, η αγάπη και οι αδυναμίες μεταφέρονται ονειρικά.

8. Match Point

Γιατί ο Woody Allen σου κόβει την ανάσα με το εύστροφο σενάριό του και την νευρώδη σκηνοθεσία του.
Γιατί οι ερμηνείες είναι μοναδικές και το πάθος τους ακόμα περισσότερο.
Γιατί ο έρωτας συναντά την διατροφή στο πιο επικίνδυνο παιχνίδι.

7. Jeux D' Enfants

Γιατί ο Γαλλικός κινηματογράφος δεν έχει να επιδείξει τίποτα καλύτερο αυτή τη δεκαετία.
Γιατί έχει ένα έξοχο cast που μαγνητίζει τα βλέμματα ακόμα κι αν η γλώσσα σε ξενίζει.
Γιατί ποτέ άλλοτε ο έρωτας δεν έμοιαζε τόσο αλλόκοτα και γοητευτικά παράξενος ακι παράλογος.

6. House Of Flying Daggers

Γιατί είναι η κορύφωση του κινέζικου σινεμά μέσα στην δεκαετία.
Γιατί ο έρωτας συναντά το λυρικό στοιχείο και η τελειότητα της εικόνας και της κίνησεις αγγίζει τις πιο ευαίσθητες χορδές μας.

5. Sweeney Todd: The Demon Barber Of Fleet Street

Γιατί ο Burton και ο Depp δεν μπορούν να λείπουν από την λίστα μου.
Γιατί λατρεύω την όπερα και η μεταφορά της συγκεκριμένης είναι μοναδική.
Γιατί το σκοτάδι συναντά τις νεκρικές και απειλητικές μελωδίες παρασύροντάς σε αντί να σε απομακρύνουν.

4. Spirited Away

Γιατί τα Ιαπωνικά κινούμενα σχέδια είναι τα καλύτερα.
Γιατί ο Miyazaki δημιουργεί μοναδικά παράξενες κι αλλόκοτες ιστορίες που όμως μοιάζουν αληθινές και είναι γεμάτες μηνύματα.
Γιατί τα anime επέδειξαν τον πιο γοητευτικό και παραμμυθένιο χαρακτήρα τους.

3. Brokeback Mountain

Γιατί ο Ang Lee παραδίδει μαθήματα σκηνοθεσίας.
Γιατί κατάφερε με μια gay ιστορία να με αγγίξει όσο λίγες straight.
Γιατί ακόμα ακόμα και η σιωπή της ταινίας, έμοιαζε να έχει να πει τα ίδια με τα λόγια.

2. El Laberinto Del Fauno

Γιατί ο Del Toro είναι ένας μεγάλος, ένας υπέροχος παραμμυθάς.
Γιατί το παράξενο αυτό παραμμύθι του είναι μαγικό και συνάμα μυστηριωδώς τρομακτικό.

1. The Lord Of The Rings: The Return Of The King

Γιατί είναι πολύ απλά ότι πιο μεγαλειώδες, ότι πιο επικό, ότι πιο επιβλητικό, ότι πιο ολοκληρωμένο έχει να επιδείξει ο σύγχρονος κινηματογράφος.
Γιατί πολύ απλά ο Jackson κατάφερε να ολοκληρώσει έναν άθλο και να μεταφέρει με εικόνες και συναισθήματα στο κινηματογραφικό πανί, μια ιστορία που κανένας άλλος δεν είχε τα κότσια.

Άντε... να 'μαστε καλά, πάντα να βλέπουμε ωραίες ταινίες, να εκθέτουμε την άποψή μας και να μπορούμε να συζητάμε. Καλή χρονιά σε όλους, με υγεία, αγάπη, ευτυχία αλλά και όμορφες κινηματογραφικές στιγμές.

VICKY CRISTINA BARCELONA

Συνοπτική περίληψη του έργου:
Δύο νεαρές αμερικανίδες η Vicky και η Cristina έρχονται στην Βαρκελώνη για καλοκαιρινές διακοπές.
Η Vicky είναι ευαίσθητη και αρραβωνιασμένη. Η Cristina είναι συναισθηματικά και ερωτικά πιο περιπετειώδης.
Στην Βαρκελώνη μπλέκονται συναισθηματικά με τον Juan Antonio, έναν ζωγράφο που ακόμη δεν έχει ξεκαθαρίσει την σχέση του με την απρόβλεπτη πρώην γυναίκα του Maria Elena.

Προσωπική άποψη:
Ο Woody Allen λατρεύει την Βαρκελώνη. Αυτός ήταν και ο λόγος που άφησε την Νέα Υόρκη και το Λονδίνο και αυτή τη φορά καταπιάστηκε μαζί της. Γιατί το λέω αυτό; Επειδή ο Allen δεν γυρίζει μια ταινία στην Βαρκελώνη αλλά, μια ταινία στην οποία η Βαρκελώνη είναι η μεγάλη και κρυφή πρωταγωνίστρια. Αφήνοντας λοιπόν πίσω του την ρομαντική μελαγχολία της πρώτης και την ψυχρότητα της δεύτερης, ο Allen επιλέγει ένα περιβάλλον με περισσότερο ταπεραμέντο, ένα περιβάλλον στο οποίο μπορεί εύκολα να ανθίσει και να φουντώσει ο περιέργος ερωτισμός του.

Η αλήθεια είναι πως ο σκηνοθέτης δεν έχει κρύψει ποτέ τις περίεργες θα μπορούσε να πει κανείς, ερωτικές του διαθέσεις. Το ερωτικό στοιχείο άλλωστε αποτελεί πάντα βασικό, ίσως και τον πιο σημαντικό παράγοντα σε κάθε του ταινία. Ο έρωτας και οι παράξενες συναισθηματικές αλλά και ψυχονευρωτικές επιρροές που έχει πάνω στις ζωές των ανθρώπων είναι άλλωστε σημαντικό καλλιτεχνικό κομμάτι. Ένα κομμάτι που εκμεταλλεύεται πολλάκις προσπαθώντας να το εξερευνήσει, να το αναλύσει και εν μέρη να το εξηγήσει. Γιατί οι ήρωές του γίνονται έρμαιο των ερωτικών του παθών που επηρρεάζουν τις σκέψεις, τις πράξεις και τις τελικές αποφάσεις τους. Επηρρεάζουν το είναι και τα θέλω τους, τα πρέπει και τα δεν, τα κίνητρα και τις αφορμές.

Αυτή η ιστορία δεν διαφέρει θεωρητικά και πολύ από εκείνες που έχει παραθέσει την τελευταία δεκαετία ο σκηνοθέτης. Η φιλοσοφία είναι ίδια κι αν κάτι αλλάζει, αυτό είναι η διάθεση που δεν είναι ούτε μελαγχολική, ούτε επικίνδυνα ερωτική. Θα μπορούσε κανείς να την χαρακτηρίσει ανάλαφρη όμως δεν ξέρω κατά πόσο αυτή η έκφραση είναι σωστή. Μάλλον θα ταίριαζε καλύτερα να την χαρακτηρίσουμε ως, όχι αρκετά ικανοποιητικά εκμεταλλευόμενη ευκαιρία. Γιατί ναι, η ιστορία έχει μεγάλο ενδιφέρον, όπως ενδιφέρουσα είναι και η αφήγηση μέσω της οποία επιλέγει ο σκηνοθέτης να μας την παρουσιάσει όμως, κάτι μοιάζει να μην λειτουργεί σωστά. Κάτι μοιάζει να λείπει, σαν το συστατικό εκείνο που λείπει από τους ρομαντικούς έρωτες που είναι ανεκπλήρωτοι.

Έχουμε ένα δυσλειτουργικό μεν, ερωτευμένο δε ζευγάρι. Κάτι λείπει από την σχέση τους κι αυτό το κάτι, βρίσκεται τελικά σε ένα τρίτο πρόσωπο. Κατά πόσο όμως μπορεί να λειτουργήσει μια σχέση σε ένα τέτοιο επίπεδο; Πόσο αρμονική μπορεί να είναι; Κι αν είναι, για πόσο διάστημα; Μπορεί μέσω του τρίπτυχου να δίνεται μια λύση στην έλλειψη του συστατικού όμως, δημιουργούνται άλλα ερωτήματα, περί σωστού και λάθους, ηθικού και ανήθικου, ορθολογικά λειτουργικού ή μη. Και αυτό θα μπορούσε να έχει μεγαλύτερο ακόμα ενδιαφέρον αν οι χαρακτήρες δεν φάνταζαν τόσο απόμακροι, τόσο χάρτινοι και αυτό δεν έχει να κάνει με τις ερμηνείες που ήταν εξαιρετικές αλλά με την ουσία των προσώπων.

Ο Javier Bardem αποτελεί ουσιαστικα το ερωτικό αντικείμενο της ταινίας. Είναι ο άντρας εκείνος που είτε σε κερδίζει με την πρώτη ματιά είτε όχι, καταφέρνει να σε γοητεύσει και να σε παρασύρει. Δεν θα έλεγα ότι είναι ο άντρας που με τρελαίνει όμως σε αυτή την ταινία, έχει κάτι γοητευτικά φλογερό πάνω του που δεν σε αφήνει αδιάφορη αν είσαι γυναίκα και δεν περνάει απαρατήρητο, έστω κι αν είσαι άντρας. Όπως και να ‘χει, με απλό τρόπο και χωρίς να καταβάλει ιδιαίτερη προσπάθεια, παραθέτει μια ερμηνεία υποβλητική και επιβλητική.

Οι γυναίκες γύρω του τώρα, έχει κάθε μία την δικιά της χάρη και την δικιά της γοητεία. Η Hall είναι μυστηριωδώς απόμακρη και ψυχρά όμορφη ενώ η Johansson, μπορεί να μην έχει μια παρουσία ισάξια του “Match Point” όμως, είναι ευχάριστα, έστω και υπόκρυφα, κωμική. Αυτή που είναι πραγματικά εντυπωσιακή, είναι η Cruz με μια παθιασμένη ερμηνεία που δεν άφησε κανένα περιθώριο ώστε να μην κερδίσει το χρυσό αγαλματάκι δεύτερης γυναικείας ερμηνείας. Δυναμική και γοητευτικά παράφορη κι επικίνδυνη, εξωτερικεύει όλους μας τους αρρωστημένους πόθους συσσωρευμένους.

Με άλλα λόγια έχουμε ένα χλιαρό σενάριο που περιγράφει μια ενδιαφέρουσα στα σημεία ιστορία που όμως δεν αναπτύσσεται αρκετά ικανοποιητικά. Αν δεν ήταν ο Allen ο υπεύθυνος για την κινηματογράφισή του, τότε ίσως να μιλάγαμε για μια τριτοκλασσάτη παραγωγή. Και τελικά μπορεί να μην είναι όμως, σε καμία περίπτωση δεν άξιζε και ο ντόρος ο οποίος επικράτησε. Ναι, αξίζει να το δεις για την υπέροχη φωτογραφία και την μοναδική ματιά με την οποία βλέπει ο Allen την πόλη της Βαρκελώνης, υπάρχει έντονος και παράξενος ερωτισμός στην ατμόσφαιρα, οι ερμηνείες είναι κεντημένες όμως κάτι λείπει. Κι αυτό που λείπει είναι το ιδιαίτερο εκείνο συστατικό που θα μπορούσε να κάνει την ταινία ξεχωριστή στην καρδιά μας.
Βαθμολογία 7/10

Ταυτότητα ταινίας:
Ελλ. τίτλος: Vicky Cristina Barcelona
Είδος: Αισθηματική
Σκηνοθέτης: Woody Allen
Πρωταγωνιστές: Javier Bardem, Rebecca Hall, Scarlett Johansson, Penelope Cruz, Patricia Clarkson, Chris Messina, Kevin Dunn, Carrie Preston
Παραγωγή: 2008
Διάρκεια: 96’

Επίσημο site:
http://www.vickycristina-movie.com/

Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΠΑΓΕΤΩΝΩΝ 2: Η ΑΠΟΨΥΞΗ - ICE AGE: THE MELTDOWN

Συνοπτική περίληψη του έργου:
Η Εποχή των Παγετώνων φτάνει στο τέλος της και οι πάγοι αρχίζουν να λιώνουν.
Όλα τα ζώα του πλανήτη υποδέχονται ενθουσιασμένα το νέο τους περιβάλλον, έναν κόσμο γεμάτο υδάτινα πάρκα και πίδακες νερού.
Όταν όμως ο Many, ο Sid και ο Diego ανακαλύψουν ότι το νερό από τους πάγους που λιώνουν μπορεί να προκαλέσει καταστροφικές πλημμύρες, πρέπει να ειδοποιήσουν όλους τους κατοίκους της κοιλάδας τους και, κυρίως, να βρουν έναν τρόπο σωτηρίας από τον επερχόμενο κατακλυσμό.

Προσωπική άποψη:
Όταν η Fox μπήκε στο παιχνίδι του ψηφιακού animation με το “Ice Age”, ξεκίνησε μια νέα εποχή ταινιών που κατά κύριο λόγο, απευθυνόταν στους μικρούς θεατές χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως απέκλειε τους μεγαλύτερους σε ηλικία. Το αποτέλεσμα εικονικά ήταν εντυπωσιακό, στην ουσία του ξεκαρδιστικό και συνολικά, απολαυστικό. Τι παραπάνω λοιπόν θα μπορούσε να προσφέρει μια συνέχεια; Θεωρητικά τίποτα! Πρακτικά πάλι, όχι ιδιαίτερα πράγματα, αλλά ευχάριστα θετικά στα σημεία.

Οι τρεις ήρωες που γνωρίσαμε στην πρώτη ταινία επιστρέφουν με γεμάτες μπαταρίες και διάθεση να μας προσφέρουν ευχάριστες στιγμές. Όμως από μόνοι τους ίσως να μην ήταν αρκετοί και γι’ αυτό τον λόγο, ώστε να αποκτήσει η ιστορία νέο ενδιαφέρον, προστίθονται τρεις νέοι χαρακτήρες. Δυο μικρά πόσουμ κι ένα θηλυκό μαμούθ που νομίζει ότι είναι πόσουμ. Μπορεί η συμπεριφορά τους να είναι εκνευριστική για τους συνοδοιπόρους τους όμως, για τους θεατές λειτουργεί με εντελώς αντίθετο τρόπο. Αν λάβουμε δε υπ’ όψιν μας ότι ο ένας και τρομερός Scrat καταλαμβάνει, και δικαίως, μεγαλύτερο κινηματογραφικό χρόνο από την πρώτη φορά, το γέλιο είναι εξασφαλισμένο.

Η ταινία σίγουρα καταβάλεται από μια πιο παιδική διάθεση. Θέλει κατά κύριο και πρώτο λόγο να κερδίσει τους μικρούς, απαιτητικούς θεατές. Και το καταφέρνει. Οπότε, μπορεί στο ενήλικο κοινό κάποια πράγματα να ξενίζουν, το σενάριο να διέπεται από ορισμένα κινηματογραφικά κλισέ όμως, μιλάμε για ένα ψηφιακό παραμύθι, κατ’ εξοχήν για παιδιά και ας μην είμαστε παράλογοι. Άλλωστε, δεν παραβλέπουμε το γεγονός ότι κάποια αστειάκια είναι πιο πικάντικα, έτσι ώστε να γίνονται αντιληπτά κυρίως από ωριμότερα και πιο πονηρά μυαλά. Άρα, με τον τρόπο της η ταινία προσπαθεί να ικανοποιήσει τους πάντες.

Σε αυτή την ταινία βλέπουμε κι εξέλιξη στο animation, τόσο στα τοπία όσο και στους ίδιους τους χαρακτήρες. Ο τρισδιάστατος χώρος στον οποίο κινούνται είναι πιο ρεαλιστικός και προσεγμένος ενώ οι κινήσεις και οι μικρές λεπτομέρειες των ίδιων, πιο λεπτομερείς και ουσιαστικές. Φυσικά σε αυτό βοηθάει και το λιώσιμο των πάγων που αυτόματα προσφέρει μεγαλύτερα περιθώρια εικονικής ανάπτυξης. Παρ’ όλα ταύτα το μάτι μας δεν εστιάζει εκεί, δίνοντας μικρότερη σημασία από αυτήν που δίνει στην δράση των κεντρικών χαρακτήρων και την διαχείριση των συμπεριφορών τους.

Οι ηθοποιοί που χαρίζουν τις φωνές τους στις αγαπημένες πλέον ψηφιακές φιγούρες είναι για μια ακόμα φορά απόλυτα δοτικοί, ρεαλιστικοί και απολαυστικοί. Αξιοσημείωτη προσθήκη είναι αυτή της Queen Latifah που και μόνο που την ακούς, είναι αρκετό για να ικανοποιηθείς. Ωστόσο, το ίδιο ισχύει και με την μεταγλωτισμένη εκδοχή που αγαπημένοι έλληνες ηθοποιοί, είναι εξίσου απολαυστικοί προς ικανοποίηση κυρίως των μικρών μας φίλων.

Το “Ice Age 2” συνολικά είναι ένα αξιόλογο animation που οπτικά έχει εξελιχθεί σε σχέση με το πρώτο. Οι ήρωες που αγαπήσαμε στην πρώτη ταινία επανέρχονται ανανεωμένοι και με διάθεση να μας χαρίσουν όμορφες στιγμές. Το σημαντικότερο; Έχουμε πολύ περισσότερο Scrat, του οποίοι οι πράξεις καθορίζουν το χρονικό και την εξέλιξη της καταστροφής. Αν κάπου η ταινία υστερεί και καταλήγει να είναι λίγο κατώτερη από την πρώτη είναι ότι, ναι μεν μας κάνει και γελάμε, μέχρι δακρύων ορισμένες στιγμές, αλλά, η ιστορία υστερεί ως έναν βαθμό σε θέμα ουσίας. Όπως και να ‘χει, είναι απολαυστική, τόσο για μικρούς όσο και για μεγάλους.
Βαθμολογία 8/10

Ταυτότητα ταινίας:
Ελλ. τίτλος: Η Εποχή Των Παγετώνων 2: Η Απόψυξη
Είδος: Κινούμενο Σχέδιο
Σκηνοθεσία: Carlos Saldanha
Πρωταγωνιστές: Ray Romano, John Leguizamo, Denis Leary, Queen Latifah, Seann William Scott, Chris Wedge, Josh Peck
Παραγωγή: 2006
Διάρκεια: 91’

Επίσημο site:
http://www.iceagemovie.com/

ΣΦΡΑΓΙΣΜΕΝΑ ΧΕΙΛΗ - THE READER

Συνοπτική περίληψη του έργου:
Στη μεταπολεμική Γερμανία, ο δεκαπεντάχρονος Michael ερωτεύεται την Hana, μια γυναίκα με τα διπλά του χρόνια. Μεταξύ τους γεννιέται μια μυστική ερωτική σχέση.
Οκτώ χρόνια αργότερα, κι ενώ η Hana έχει εξαφανιστεί, ο Michael ως φοιτητής νομικής, παρακολουθεί μια δίκη για τα εγκλήματα των Ναζί και ανακαλύπτει σοκαρισμένος ότι κατηγορούμενη είναι η Hana.
Καθώς, με την εξέταση, έρχεται στην επιφάνεια το παρελθόν της, ο Michael ανακαλύπτει ένα μυστικό που θα επηρεάσει τις ζωές και των δύο για πάντα.

Προσωπική άποψη:
Η αλήθεια είναι πως πριν ξεκινήσω να δω το “The Reader”, κατεχόμουν από ένα είδος προκατάληψης. Όχι, δεν οφειλόταν στον σκηνοθέτη, ούτε στους ηθοποιούς, για την ακρίβεια δεν οφειλόταν ούτε στην ίδια την υπόθεση της ταινίας. Ο φόβος μου είχε να κάνει με το αν θα έβλεπα ή όχι, μια ακόμα προπαγανδιστική ταινία υπέρ του δικαίου των Εβραίων. Τελικά, έστω κι αν αυτό δεν αποφεύχθηκε στον απόλυτο βαθμό, έγινε με τέτοιο συγκαλημένο τρόπο που δεν με ενόχλησε καθόλου θα έλεγα. Γιατί το “The Reader”, αποδείχτηκε μια μοναδική ταινία, από εκείνες που ξέρει να γυρίζει ο Daldry.

Ο Daldry βασισμένος στο μυθιστόρημα του γερμανού συγγραφέα Bernhard Schlink, μας μεταφέρει στο Βερολίνο της δεκαετίας του ’60 όπου και γινόμαστε μάρτυρες μιας παράνομης και θεωρητικά αταίριαστης ερωτικής σχέσης ανάμεσα σε ένα δεκαπεντάχρονο και σε μια τριανταπεντάχρονη γυναίκα. Αρχικά η σχέση τους φαντάζει να επηρεάζεται αποκλειστικά και μόνο από την διάθεση της σεξουαλικής επαφής. Όμως όσο το πρώτο μέρος της ταινίας προχωρά, πίσω από τις γυμνές σάρκες των πρωταγωνιστών, τα γεμάτα θέλω βλέματά τους και τα γλυκόπικρα χαμόγελα, μπορεί κανείς να διακρίνει πολλά περισσότερα. Συναισθήματα που μπορεί να μην εκφράζονται με λόγια και όμως, ακούγονται πιο δυνατά κι έντονα από κάθε λέξη.

Και ένα μεγάλο ερώτημα γεννιέται; Μπορεί να υπέρξει αγάπη ανάμεσα σε δύο ανθρώπους σαν αυτούς της ιστορίας μας; Η ταινία αυτή αποδεικνύει πως ναι, μπορεί και μάλιστα να εκφράζεται απόλυτα, ακόμα κι όταν ο λόγος της δεν είναι αρκετά δυνατός για να φτάσει στ’ αυτιά μας. Μπορεί γιατί στέκεται ικανός να στοιχειώσει τους ήρωες και να καθορίσει τις πράξεις, το μέλλον αλλά και το ίδιο το εγώ τους μέσα στο πέρασμα του χρόνου. Όσο κι αν αρχικά παρουσιάζεται σαν ένα δυνατό πάθος, δεν έχουμε πορνό σκηνές αλλά, μια καλλιτεχνική ερωτική διάθεση που εξελίσσεται σε ένα βασανιστικό, ψυχολογικό μαρτύριο.

Μπορεί ο έρωτας να είναι η αφετηρία της ιστορίας, η βάση πάνω στην οποία στηρίχτηκε ο κορμός της όμως δεν μένει μόνο εκεί. Προχωράει ένα βήμα παραπέρα θέτοντας ζητήματα ηθικής και αξιοπρέπειας. Μας διχάζει καθώς πρέπει να παρατηρούμε και να καταλάβουμε τις επιλογές των ηρώων. Επιλογές που μπορεί στα δικά μας μάτια να μην είναι λογικές όμως, κάτω από συντρίμμια της δικιάς τους ζωής και σχέσεων να είναι απόλυτα ορθολογική. Αυτός είναι και ο λόγος που τα χείλη τους μένουν σφραγισμένα, ακόμα κι όταν έχουν την δυνατότητα να ανοίξουν και να οδηγήσουν στην φαινομενικά επιθυμητή και αποδεκτή λύτρωση και στην απελευθέρωση. Τα πράγματα όμως δεν είναι πάντα τόσο απλά, όσο δεν είναι απλή και η ζωή.

Η Hana είναι ένα εξιλαστήριο θύμα, είναι εκείνη που καλείται να πληρώσει το τίμημα των πράξεων ενός ολόκληρου έθνους σε μια προσπάθεια παραδειγματισμού και ικανοποίησης όσων γλίτωσαν. Γίνεται εκείνη που από επιθυμία και ανάγκη να μην ντροπιαστεί, επωμίζεται ένα βάρος που σηκώνει γενναία. Δίκαια ή άδικα, αυτό είναι ένα πιο περίπλοκο κομμάτι καθώς, η δικαιοσύνη είναι περίπλοκη. Πόσο δίκαιη μπορεί να είναι όταν θυσιάζει κάποιον που ίσως δεν θα έπρεπε μόνο και μόνο για να προφυλάξει εκείνους που βρίσκονται σε ανώτεα κλιμάκια που κανείς δεν έχει το κουράγιο ή και την θέληση, έστω να προσπαθήσει να αγγίξει;

Στον ρόλο της Hana συναντάμε την πιο ώριμη από ποτέ Kate Winslet. Ανέκαθεν ήταν μια ηθοποιός που έκανε περίφανη την Αγγλική νήσο όμως τα τελευταία χρόνια, οι ερμηνευτικές της εκρήξεις είναι κάτι περισσότερο από μοναδικές. Μεστή, αναμφίβολα ικανή να κερδίσει τα πιο θετικά σχόλια ακόμα και του πιο απιτητικού θεατή. Δεν είναι να απορεί κανείς που κατέκτησε επιτέλους το χρυσό αγαλματάκι αλλά, να απορεί πως μπορεί οποιοσδήποτε να είχε την παραμικρή αμφιβολία ότι δεν θα το πετύχαινε.

Ο νεαρός David Kross, είναι μοναδικός στον ρόλο του Michael. Συναισθηματικά συγκρατημένος όσο χρειάζεται, σηκώνοντας στις πλάτες του ένα φορτίο που είναι δύσκολο να αντέξει και να μεταφέρει. Ένα φορτίο που μεταφέρει με πόνο ψυχής μέχρι την μεσήλικη ζωή του που η σκυτάλη περνάει στα χέρια του επίσης χαρισματικά εκφραστικού, απόλυτα ταιριαστού σε τέτοιους ρόλους, Ralph Fiennes.

Για να προστατευτεί ένα μυστικό, που σε κάποιους μπορεί να φανεί και ανόητο, δυο άνθρωποι περνάει όλη τους την ζωή στιγματισμένοι από μια σχέση η οποία το μόνο που άφησε πίσω της ήταν σπασμένα κομμάτια. Η Hana μπορεί να ξεφύγει όμως επιλέγει να μην το κάνει βάζοντας αυτό που εκείνη θεωρεί προσωπική της αξιοπρέπεια, πάνω απ’ όλα. Ο Michael έχει επίσης την ικανότητα να την βοηθήσει να ξεφύγει όμως επιλέγει να μην το κάνει και ακολουθώντας τα βήματά της και τελικά σιωπώντας μέχρι που να μην χρειάζεται. Συνολικά, έχουμε μια υπέροχη ταινία δια χειρός Daldry, που μπορεί να μην αποφεύγει ορισμένες συμβάσεις όμως, ίσως τελικά να μην έχει μεγάλη σημασία.
Βαθμολογία 8,5/10

Ταυτότητα ταινίας:
Ελλ. τίτλος: Σφραγισμένα Χείλη
Είδος: Δραματική
Σκηνοθέτης: Stephen Daldry
Πρωταγωνιστές: Kate Winslet, David Kross, Ralph Fiennes, Alexandra Maria Lara, Bruno Ganz, Karoline Herfurth, Linda Bassett, Claudia Michelsen, Susanne Lothar
Παραγωγή: 2008
Διάρκεια: 123’

Επίσημο site:
http://www.thereader-movie.com/

ΤΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ;

Τα καλοριφέρ έχουν ανάψει πλέον στο φουλ! Άλλωστε το κρύο και το χιονόνερο, τα στοιχεία εκείνα που κάνουν τόσο ψυχρή την ατμόσφαιρα στον δρόμο, πρέπει με κάποιο τρόπο ν`αντιμετωπιστούν. Φαντάζομαι πως τα σπίτια σας είναι ήδη στολισμένα, τα λαμπάκια στο δέντρο αναβοσβήνουν ρυθμικά και οι μυρωδιές της άχνης και του μελιού έχουν κατακλίσει τα ρουθούνια σας. Δυστυχώς σε εποχή οικονομικης κρίσης (λέμε τώρα), άλλοι δεν έχουν πολλά περιθώρια ώστε να σκέφτονται γιορτινές εξορμίσεις σε χιονοδρομικά κέντρα, και άλλοι, σαν εμένα καλή ώρα, τα βρίσκουν όλα αυτά απίστευτα βαρετά και δήθεν. Οι γιορτές αυτές είναι για να τις περνάς σπίτι, παρέα με αγαπημένα πρόσωπα, πολύ φαγητό, πολύ ύπνο και πολύ ξεκούραση. Και γιατί όχι... ευκαιρία και για να δούμε καμιά ταινιούλα. Πάρτε λοιπόν τις πικέ κουβερτούλες σας, κουρνιάστε στο καναπέ και προτιμήστε τις ταινίες εκείνες που επιλέξαμε για εσάς.

Αν είστε ερωτευμένοι:
Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι καλύτερο, από εσάς και τον σύντροφό σας, αγκαλίτσα στον καναπέ να βλέπετε το “Love actually”. Συγκεντρώνοντας ένα εντυπωσιακό cast ο Richard Curtis αφηγείται τις παράλληλες ιστορίες ανδρών και γυναικών, που παρά το ότι μπορεί να μην γνωρίζονται όλοι μεταξύ τους, στην πραγματικότητα έχουν από έναν κοινό σύνδεσμο και ταυτόχρονα από ένα κοινό θέμα. Την αγάπη, που ξεκινάει να τους προβληματίζει πέντε βδομάδες πριν τη γιορτή των Χριστουγέννων για να κορυφωθεί ανήμερα αυτής. Θεωρώ ότι η συγκεκριμένη ταινία είναι μακράν ότι ποιο γλυκό έχω δει εδώ και χρόνια. Το motto της ταινίας βασίζεται πάνω σε μια πολύ απλή θεωρία. Ότι η αγάπη βρίσκεται παντού. Και πραγματικά, παρακολουθώντας την, μπορεί να συνειδητοποιήσει κανείς πως όντως έτσι είναι. Γιατί ακόμα κι αν δεν την βλέπουμε ή δεν είμαστε σε θέση να την κατανοήσουμε, δεν σημαίνει πως αυτή δεν υπάρχει.

Αν είστε φρεσκοχωρισμένοι:
Τα πράγματα για εσάς είναι κάπως δύσκολα! Έχετε πέσει σε βαθιά σκέψη και δεν ξέρετε τι να κάνετε που μέσα στις άγιες αυτές μέρες βρεθήκατε στα κρύα του λουτρού. Μπορείτε λοιπόν κάλλιστα να ταυτιστείτε με την “Bridjet Jones” και με το ημερολόγιό της. Αν όχι θα σας ανακουφίσει, θα σας κάνει να αισθανθείτε καλύτερα, αφού θα σπάσει λίγο το χειλάκι σας και θα συνειδητοποιήσετε ότι μετά από έναν κόπανο ή μια σκύλα, ίσως ο θεός σου στέλνει κάτι καλύτερο. Το ημερολόγιο της ηρωίδας κρύβει μέσα του τόση πραγματικότητα, τόση ειρωνεία που καταντάει κωμικοτραγική. Αλλά μήπως έτσι δεν είναι η ζωή μας; Μπορούμε κι εμείς λοιπόν να περιμένουμε ένα φιλί μέσα στο χιονισμένο τοπίο. Αν όμως δεν συμπαθείτε την στρουμπουλή πρωταγωνίστρια, μπορείτε κάλλιστα να καταφύγετε στο κουαρτέτο του “The Holiday.”

Αν είστε emo:
Σε πρώτη φάση ίσως να πρέπει να αντικαταστήσετε τα μελομακάρονα και τους κουραμπιέδες με αντικαταθλιπτικά και ξυραφάκια. Από κει κι έπειτα τι θα ταίριαζε καλύτερα σε σας από τον “Ψαλιδοχέρη”; Ο Burton μας κάνει για μια ακόμη φορά παιδιά, μας κάνει να πιστεύουμε στο φανταστικό, στο μη ρεαλιστικό, που μέσα στο παραμύθι του κρύβει μεγάλες αλήθειες της ζωής. Ο Edward παρά την αλλόκοτη εμφάνισή του, είναι καταδικασμένος να ζει κουβαλώντας μια αγνή ψυχή και την περιέργεια στα βλέμματα του κόσμου γύρω του. Και όσο και αν το σκοτάδι καταφέρνει να μας αγγίξει και όσο και ο μαγικός αυτός κόσμος ζωντανεύει μπροστά στα μάτια μας και όσο ο λιγομίλητος Edward μένει για πάντα στη μνήμη μας, τα παραμύθια δεν τελειώνουν πάντα ευχάριστα. Υπάρχει και η σκληρή πραγματικότητα που τα καταδικάζει στην θλίψη.

Αν είστε οικογενειάρχης:
Δύσκολες μέρες... τα παιδιά δεν έχουν σχολείο, εσείς δεν έχετε άδεια και παρ`όλα ταύτα πρέπει να περάστε λίγο χρόνο μαζί. Γιατί όχι λοιπόν, ανάμεσα στα παιχνίδια και τις φωνές, να μην δείτε και μια ταινιούλα όλοι μαζί; Πολύ καλή επιλογή λοιπόν και ταυτόχρονα διδακτική είναι το “Scrooged”. Τι κι αν είναι του 1988, παραμένει μέχρι και σήμερα μια από τις πιο μοντέρνες και απολαυστικές μεταφορές του ομώνυμου παραμυθιού, το οποίο μπορούν να παρακολουθήσουν μικροί και μεγάλοι. Ο Bill Murray στον ομώνυμο ρόλο είναι απολαυστικός και μέσω συγκίνησης, γέλιου, ακόμα και φόβου, τα παιδιά σας κι εσείς θα περάσετε ένα ευχάριστο δίωρο μέσα απ`το οποίο άλλοι θ`αποκομίσουν και άλλοι θα θυμηθούν στοιχεία γύρω απ`το τι κάνει πραγματικά ευτυχισμένη τη ζωή μας. ΠΡΟΣΟΧΗ! Αποφύγεται ταινίες όπως “Home Alone” και “Cheaper By The Dozen”, γιατί μάλλον θα έχετε τα αντίθετα αποτελέσματα.

Αν είστε απ’ αυτούς που δεν συμπαθούν τα Χριστούγεννα:
Αυτό σημαίνει πως δεν περνάτε ούτε κάποια φάση μελαγχολίας, ούτε ότι φάγατε χυλόπιτα μες τις γιορτές. Απλά βαριέστε όλον αυτόν τον χαμό που επικρατεί αυτές τις μέρες! Επειδή φαντάζομαι λοιπόν ότι είστε σκληρός και ψυχρός τύπος, θα σας προτείνω το “Bad Santa”. Ο Thornton στο ρόλο του αντιήρωας των γιορτών, απεικονίζει ακριβώς το πως βλέπετε εσείς τον Άϊ Βασίλη! Έναν ύποπτο τύπο με μούσια που κάτι κρύβει. Και πράγματι, εδώ είναι ένα μίμος σε εμπορικά κέντρα τα οποία ληστεύει κι όλα, αλκοολικός και ρεμάλι. Βρίσκει όμως τον δάσκαλό του όταν ένα πιτσιρίκι πιστεύει ότι είναι ο αληθινός και γίνεται η σκιά του. Το τι ακολουθεί... δεν μένει παρά να το δείτε για να το ανακαλύψετε! Φυσικά, υπάρχει πάντα και η παιδική εναλλακτική του “Κατεργάρη Των Χριστουγέννων” όμως, πιστεύω ότι η πρώτη είναι πιο ενδιαφέρουσα.

Αν είστε μελαγχολικοί:
Όχι πως δεν μπορείτε να καταφύγετε κι εσείς στον “Ψαλιδοχέρη”, όμως αφού ο Tim Burton έχει την τιμητική του αυτές τις μέρες πιστεύω ότι για εσάς θα ήταν καλύτερη επιλογή το “Nightmare Before Christmas”. Ο Jack Skellington, ως βασιλιάς του Halloween, ετοιμάζει την ετήσια γιορτή, πιστεύοντας όμως ότι χρειάζεται μια ανανέωση. Έμπνευση για την γιορτή που ετοιμάζει θα βρει στο χωριό του Άγιου Βασίλη, και θα θελήσει να «παντρέψει» τις 2 αυτές γιορτές, κάτι που οι δικοί του δεν δέχονται ευχάριστα. Ο μάγος του φανταστικού καταφέρνει να συνδέσει τη μαγεία και το κλασσικό παραμύθι των Χριστουγέννων με πολύ μουσική, φαντασία και τρόμο.

Αν είστε ψυχανώμαλοι:
Ακόμα και τέτοιες άγιες ημέρες αγάπης και κατανόησης, εσείς αρέσκεστε στο να βλέπετε ταινίες με μανιακούς δολοφόνους. Είναι μέρες κρύου και μιας και στην Ελλαδίτσα δεν βλέπουμε εύκολα χιόνι, μπορείτε να συδυάσετε την ‘αρρώστια’ σας αυτή με ένα, κωμικό θα έλεγα, θρίλερ, το “Jack Frost”, που ο δολοφόνος πρωταγωνιστής, λίγο πριν την εκτέλεσή του, μεταμορφώνεται σε δολοφονικό χιονάνθρωπο, εξαιτίας μιας γεννετικής μετάλλαξης, δίνοντας έναν ψυχρό όρκο εκδίκησης απέναντι στον σερίφη που τον συνέλαβε. Ναι, ξέρω... δεν ακούγεται και ότι πιο φυσιολογικό όμως, όσο γελοίο κι αν ακούγεται μπορεί και να καταφέρει να τρομάξει το παιδί που κρύβεται μέσα σας. Έλεος πια... ας ξυπνήσει κι αυτό μέρες που ‘ναι.

Ελπίζω οι παραπάνω κατηγορίες να συμπεριλαμβάνουν και να στέκονται ικανές να ικανοποιήσουν το ψυχολογικό σας profile. Αν παρ`όλα ταύτα αισθάνεστε ότι σας ρίξαμε μην αγχώνεστε. Γεμίστε ένα ποτήρι με κόκκινο κρασί, ανάψτε κεράκια και την τηλεόραση και απλά περιμένετε. Πήζει ο τόπος αυτές τις μέρες... Καλές γιορτές σε όλους σας!