Ads 468x60px

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 22, 2010

ΟΣΑ ΠΑΙΡΝΕΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ - GONE WITH THE WIND


Συνοπτική περίληψη του έργου:
Η επική ιστορία της Scarlett O' Hara, μιας γυναίκας με υπέρμετρο εγωισμό και ισχυρή προσωπικότητα, κατά τη διάρκεια μιας από τις πιο δύσκολες εποχές της Αμερικής, του Εμφυλίου πολέμου.
Η ταινία ακολουθεί την πορεία της από τα νεανικά της χρόνια στην φυτεία όπου μεγάλωσε μέχρι τους κατεστραμμένους δρόμους της Ατλάντας,από την πρώτη της αγάπη μέχρι τον τρίτο γάμο της, από την πολυτέλεια και την αφθονία των αγαθών μέχρι την φτώχια και την πείνα,από την εποχή της αθωότητας της μέχρι την κατανόηση αυτού του κόσμου.

Προσωπική άποψη:
Ήταν 1939 όταν προβλήθηκε για πρώτη φορά το "Όσα Παίρνει Ο Άνεμος". Η κινηματογραφική μεταφορά του διάσημου μυθιστορήματος της Margaret Mitchel έμελλε να μείνει στην ιστορία ως η ταινία εκείνη που, λίγοι πίστεψαν και πολλοί λάτρεψαν. Όταν κάποιοι αρνιόντουσαν να συμμετάσχουν και κάποιοι άλλοι το έκαναν κάτω από πίεση, δεν περίμεναν ποτέ ότι ακόμα και σήμερα, 72 σχεδόν χρόνια μετά την πρώτη της προβολή, θα ήταν η εμπορικότερη ταινία όλων των εποχών. Από που προκύπτει αυτό; Μα φυσικά και όχι από τα έσοδα, τα οποία ποικίλουν και διαφοροποιούνται ανάλογα με την εποχή αλλά, από το πόσοι ήταν εκείνοι που έσπευσαν στις σκοτεινές αίθουσες για να την παρακολουθήσουν. Ο αριθμός, είναι ικανός να ζαλίσει ακόμα και τους μεγαλύτερους δημιουργούς την σύγχρονης τεχνολογικά και όχι μόνο, γενιάς.

Τι είναι όμως τελικά το "Όσα Παίρνει Ο Άνεμος"; Είναι ταινία εποχής, πολεμική, ιστορική αφήγηση, ψυχογράφημα διαφορετικών χαρακτήρων ή ένα ακόμα τυπικό ρομάντζο από αυτά που κατακλύζουν συνεχώς το κινηματογραφικό προσκήνιο; Η απάντηση είναι εύκολη και βρίσκεται στο κοινότυπο, λίγο απ' όλα. Το ιδιαίτερο όμως της ταινίας, και κατ' επέκτασιν αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει, δεν είναι ότι έχει μια δόση από όλα αυτά τα χαρακτηριστικά αλλά, ότι καταφέρνει να τα συνδυάσει, μοιράζοντας σωστούς χρόνους και αξίες στο καθένα χωριστά, και τα διατηρεί σε μια συνεχή ισορροπία έτσι ώστε να αποδίδουν και να λειτουργούν συμπληρωματικά το ένα με το άλλο και όχι σαν να προσπαθούν να υπερισχύσουν αποδεικνύοντας την σημαντικότητά τους έναντι των υπολοίπων.Αν σε ανάγκαζαν ωστόσο να το χαρακτηρίσεις πιο συγκεκριμένα, μάλλον θα κατέληγες στον πομπώδες τίτλο, ρομαντικό δράμα εποχής.

Ο κινηματογραφικός φακός μας ταξιδεύει στην Αμερική του Νότου, σε μια Αμερική που βρίσκεται ένα βήμα πριν από τις πύλες του πολέμου κι εμείς, παρακολουθούμε να κάνει το βήμα αυτό και να βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στην καταστροφή που αυτός επιφέρει, είτε υλικά, είτε συναισθηματικά, είτε κοινωνικά. Τα τεχνολογικά μέσα της εποχής μπορεί να μην έχουν καμία σχέση με τα σημερινά όμως, αναλογιζόμενοι και μόνο τις τότε δυνατότητες, εντυπωσιαζόμαστε ακόμα και σήμερα, τόσο από την φωτογραφία της ταινίας, που στιγμές-στιγμές σου κόβει την ανάσα, όσο και από τα ειδικά εφέ που καθιστούν την απεικόνιση της φρίκης του πολέμου ρεαλιστική και βίαιη. Μπορεί η κινηματογράφηση να πέρασε των παθών της τον τάραχο περνώντας από τα χέρια του απολυόμενου George Cukor σε εκείνα του Victor Fleming όπως όμως λέει και ο σοφός μας ο λαός, κάθε εμπόδιο σε καλό με τον δεύτερο μάλιστα να κατακτά τελικά το Oscar σκηνοθεσίας.

Η ταινία στήνεται κατ' εξοχήν πάνω στους ήρωες, χρησιμοποιώντας το ψυχρό και βίαιο φόντο του πολέμου, βγάζοντας έτσι προς τα έξω τις ανάγκες που τους προκάλεσε η εποχή αλλά και τις ανάγκες τις ψειδαίσθησης όπου διατηρεί ο καθένας μέσα του προκειμένου να συντηρεί ένα συναίσθημα ή ακόμα καλύτερα, την ιδέα ενός συναισθήματος. Οι πρωταγωνιστές ζούνε κυνηγημένοι τόσο από τα συντρίμμια και τα απομεινάρια μιας ζωής που μοιάζει συνεχώς να αλλάζει ανάλογα με τις επικρατούσες συνθήκες, όσο και από τις προσωπικές τους εμμονές, τα φαντάσματα ενός παρελθόντος που δεν στάθηκε ικανό να ικανοποιήσει όλα τα θέλω, αυξάνοντας την λανθασμένη εκείνη δίψα που δείχνει έτοιμη να μην διστάσει μπροστά σε τίποτα. Ένα γαϊτανάκι επιθυμιών που τελικά, ενώ ο καθένας μπορεί απλούστατα να απλώσει το χέρι του και να αρπάξει αυτό που επιθυμεί, αδυνατεί να το κάνει καθώς ο εγωισμός και η περηφάνια, είναι κακοί σύμβουλοι.

Η Βρετανίδα Vivien Leigh, μπορεί ως επιλογή να προκάλεσε αναταραχή στους Νότιους της Αμερικής όντας ξένη όμως, απέδειξε ότι μπορούσε να υποστηρίξει τον παράξενο, στρυφνό, γεμάτο πάθος, απελπισία και ανάγκη από αγάπη χαρακτήρα της Scarlett, καλύτερα απ' όσο θα μπορούσε οποιαδήποτε άλλη. Σαφέστατα και το όμορφο παρουσιαστικό της την βοήθησε στο να υποστηρίξει τον ρόλο μιας τόσο θελκτικής γυναίκας ωστόσο, αν η ίδια δεν κατάφερνε να αναδείξει με μοναδικό τρόπο το πάθος, την γοητεία και την σαγήνη της Scarlett, ίσως τότε να μην είχε κερδίσει το χρυσό αγαλματάκι και πολύ περισσότερο, να μην είχε μείνει η ερμηνεία της στην ιστορία του κινηματογράφου ως μια από τις σημαντικότερες. Όσο για τον Clark Gable,η γοητεία της εποχής του τον βοήθησε επίσης στο να υποστηρίξει τον ρόλο του γόη τυχοδιώκτη αριστοκράτη, έστω και αν δεν στάθηκε αρκετό για να προσθέσει ένα ακόμα αγαλματάκι στο ράφι του. Η κακή του συμπεριφορά και η αρνητικότητά τους ως προς την επιτυχία ή όχι της ταινίας να έπαιξαν τον ρόλο τους παρ' όλα ταύτα όμως, δεν μπορούμε να μην αναγνωρίσουμε την σημαντικότητα της παρουσίας του στον ρόλο αυτό. Φυσικά δεν μπορούμε να παραλείψουμε να ανφέρουμε την μοναδική Hattie McDaniel που με την καταπληκτική της ερμηνεία κατάφερε την Ακαδημία να απονείμει Oscar για πρώτη φορά στα χρονικά σε έγχρωμο ηθοποιό.

Ακόμα και αν το θες, δεν μπορείς να χαρακτηρίσεις την ταινία αυτή παλαιομοδίτικη. Σε όποιον χώρο και αν υπάγεσαι κινηματογραφικά, δεν μπορεί βλέποντάς την να μην εντοπίσεις έστω ένα στοιχείο που θα σε συγκινήσει και θα σε παρασύρει. Δεν μπορείς να αρνηθείς ότι είναι καλογυρισμένη, όπως επίσης δεν μπορείς να αρνηθείς ότι για τα μέσα της εποχής της, οι όποιες απεικονίσεις αγγίζουν τα όρια του εντυπωσιακού. Μοναδικοί χαρακτήρες, υπέροχα εξελιγμένοι, πολύπλευροι και το σημαντικότερο, με ουσιαστική και ανθρώπινη ανάπτυξη κάθε φυσιολογικής πτυχής μέσα στις εκάστοτε συνθήκες ζωής, υποστηριζόμενες μάλιστα από εξαιρετικές ερμηνείες. Ναι, το "Όσα Παίρνει Ο Άνεμος" είναι ένα από τα αριστουργήματα του κινηματογράφου και όσες δεκαετίες και αν περάσουν, αυτό δεν θα αλλάξει.
Βαθμολογία 9/10

Ταυτότητα ταινίας:
Ελλ. τίτλος: Όσα Παίρνει Ο Άνεμος
Είδος: Εποχής
Σκηνοθέτης: Victor Fleming
Πρωταγωνιστές: Vivien Leigh, Clark Gable, Olivia De Havilland, Leslie Howard, Hattie McDaniel, Thomas Mitchell, Barbara O`Neil, Evelyn Keyes, Ann Rutherford, George Reeves, Fred Crane, Oscar Polk
Παραγωγή: 1939
Διάρκεια: 226'

Επίσημο site:

Σχετικά sites που αξίζουν τον κόπο:

28 Σχόλια:

BUTTERFLY είπε...

Εκπληκτικη ταινια! Οι ταινιες του παρελθοντος, με λιγοτερα εφε και περισσοτερη εμφαση στις ερμηνειες μου αρεσουν πολυ!
Καλε που ειναι η προσκληση;

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Νομίζω κούκλα μου ότι όλοι μας αγαπάμε ιδιαίτερα αυτές τις ταινίες! :)
Στο άλλο blog πήγαινε (αυτό ξέχασα να το διευκρινίσω :p)

Eskli είπε...

Από τις αγαπημένες μου ταινίες! Πραγματικά να ένα έπος στην ιστορία του κινηματογράφου που πολλοί με τα σημερινά τεχνολογικά δεδομένα θα ζήλευαν...

Συχαρηρητήρια για το μπλογκ σου...είναι πολύ ωραίο και πλούσιο σε υλικό και θέματα:)

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Eskli πρώτα απ' όλα να σε καλωσορίσω καθώς είναι η πρώτη φορά που τα λέμε (αν δεν κάνω μεγάλο λάθος). :)
Ελπίζω να περάσεις όμορφα στην παρέα μας.
Κατά δεύτερον, σ' ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια και τα θετικά σχόλια. Είναι σημαντικά καθώς, χάρη σε αυτά το blog ζει τόσα χρόνια. :)
Όπως είπα και πιο πάνω, δεν γίνεται να μην αγαπάς ταινίες σαν κι αυτή. Αν ήταν λίγο πιο μικρή, σίγουρα θα είχε 10άρι.

bauer24 είπε...

Καλό φαίνεται!!! Πότε βγαίνει στους κινηματογράφους;;; :o :o :o o.0 :p

ΥΓ: Καλό το έκανες κι αυτό το blog (καλύτερο από πριν), αλλά το άλλο είναι πιο... χαρωπό... :p :)

lt.aldo raine είπε...

...η όσα φέρνει ο ύπνος?:)

argiris-cinefil είπε...

Η πιο θρυλική ταινία στην ιστορία του Χόλιγουντ κι ένα μεγάλο αριστούργημα.

Μου αρέσει πολύ η καινούργια εμφάνιση του μπλογκ σου.

5: Αριστούργημα

0: Κακή / 1: Μετριότατη / 2: Απλώς ενδιαφέρον / 3: Καλή / 4: Πολύ καλή / 5: Αριστούργημα

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Aldo γι' αυτό τον λόγο δεν την έχει δει ποτέ ο άντρας μου. :p

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Bauer σ' ευχαριστώ και πάλι. Ε... αυτό δεν μπορεί να είναι το ίδιο χαρούμενο. Είμαστε σοβαροί εδώ... :p B)
Αν θες να το δεις κινηματογράφο, περίμενε καμιά επανακυκλοφορία του χρόνου το καλοκαίρι. :p

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Σ' ευχαριστώ Αργύρη! :)
Να ΄ναι καλά και η Νικολέτα που με βοήθησε να καταλήξω στο νέο σκηνικό (αφού κανένα άλλο δεν της άρεσε).
Θρυλική ταινία πράγματι και αν ήταν λίγο πιο μιρή θα είχε τ 10άι και από μένα.

Panos Konstantinidis είπε...

Καταπλήκτική ταινία Γιώτα, ταινιάρα! Θα συμφωνήσω με αυτό που είπε ο butterfly, λιγότερα εφέ και πολλή ερμηνεία.

Υγ. Το άλλο το βλογ τί έγινε; Το παράτησες; Έχω να πάρω ειδοποίηση στον google reader εδώ και δύο μήνες.

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Έτσι ήταν παλαιότερα Πάνο οι ταινίες. Υπήρχε ουσία!
Αχ... το άλλο blog λειτουργεί κανονικά (έστω και αν δεν κάνω το τελευταίο διάστημα τακτικά αναρτήσεις).
Το πρόβλημα είναι ότι δεν δουλεύει η ενημέρωση από τότε που έκανα περιορισμένη την πρόσβαση! :(
Δυστυχώς πρέπει να μπαίνετε στο blog για να ενημερώνεστε για νέες αναρτήσεις. Είναι λίγο ταλαιπωρία αλλά... :/

Σωκράτης είπε...

Το μόνο πρόβλημα που έχει η ταινία Γιώτα 3έρεις ποιο είναι: Η ανεκδιήγητα μεγάλη διάρκειά της. :/ Κατά τα άλλα πρόκειται για μια 8ρυλικη ταινία και πίστεψε με, για τέσσερις ολόκληρες ώρες έμεινα ακίνητος να το παρακολου8ώ, χωρίς διακοπή.

bauer24 είπε...

Έχει βγει δηλαδή στους κινηματογράφους; ΠΟΤΕ;!;!; Ας μιλήσω και λίγο σοβαρά: Ταινιάρα. Μοναδική Vivien Leigh, μαγευτική φωτογραφία, σκηνοθεσία, σκηνογραφία... Τα λόγια είναι περιττά (9.5/10)...

Μ είπε...

Δηλαδή ο Κλάρκ Γκέιμπλ δεν ήθελε να παίξει στην ταινία?

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Μ όχι, δεν ήθελε και μάλιστα καθόλου. Άσε που ήταν λέει απίστευτος κωλάνθρωπος. Τους είχε βγάλει την Παναγία. Εδώ επειδή δεν χωνευόντουσαν με την Vivian σου λέει, πριν την ιστορική σκηνή του φιλιού, είχε φάει μια κορδέλα σκόρδα για να της είναι όσο πιο δυσσάρεστο γίνεται. Γενικά λένε ότι η συμπεριφορά του ήταν απαίσια και δεν ήταν λίγες οι φορές που εξαιτίας της η ταινία κόντεψε να τιναχτεί στον αέρα.

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Bauer είσαι και ερωτιάρης δηλαδή... :p

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Σωκράτη συμφωνώ απόλυτα. Το μοναδικό της μείον που όμως, δεν περνάει απαρατήρητο.

bauer24 είπε...

Δεν ξέρω από που το έβγαλες αυτό το συμπέρασμα! Β)

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Έτσι είμαι εγώ bauer... βγάζω συμπεράσματα με δικά μου λαμβανόμενα δεδομένα. :p

M είπε...

Αααα! Καλά αυτοί οι ηθοποιοί δεν ντρέπονται καθόλου? Νομίζω οτι θα του αρεσε πολύ η ατάκα "Frankly my dear I don't give a damn"!
Παντως καλά εκαναν και έδωσαν τότε Οσκαρ μόνο στην Vivien Leigh!!!!

Zenia είπε...

Καλα δεν το συζηταμε οτι ειναι μια απο τις καταπληκτικοτερες ταινιες ολων των εποχων.Απλα απιστευτη ειδικα αν λαβουμε υποψιν τα μεσα που ειχαν τοτε.

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Μ δεν το συζητάμε ότι καλά έκαναν. Μεγάλος κόπανος ο τύπος και σίγουρα το ευχαριστήθηκε. :/
Αχάριστα γουρούνια...
(καλά... τώρα είδα την απάντησή σου, εξού και καθυστέρησα να απαντήσω).

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Zenia αυτό είναι το κύριο χαρακτηριστικό που την κάνει να ξεχωρίζει. Ότι δεν υπήρχαν τότε τα μέσα του σήμερα.

makis είπε...

Αν αυτη η ταινια δεν παρει 10/10 τοτε ποια αξιζει να το παρει?Μιλαμε για μια ταινια 4 περιπου ωρων που σ'ολη την διαρκεια της κινειται στα ιδια αριστουργηματικα επιπεδα.Κατεκτησε 10 Οσκαρ αριθμος ρεκορ για την εποχη, ενα ρεκορ που κρατησε για 20 χρονια!(κατα την γνωμη μου αξιζε και ο Γκεημπλ ενα Οσκαρ για την καταπληκτικη ερμηνεια του).Το 2007 καταταχθηκε στην εκτη θεση στη λιστα του Αμερικανικου Ινστιτουτου Κινηματογραφου με τις 100 καλυτερες αμερικανικες ταινιες ολων των εποχων!Αυτες οι ταινιες-αριστουργηματα(οπως και ο αρχοντας των δαχτυλιδιων πχ αλλης εποχης και αλλης θεματολογιας) εχουν ενα κοινο μεταξυ αλλων.Οσο μεγαλη διαρκεια και να εχουν δεν σε κουραζουν ισα ισα που δινουν στην ταινια τα χαρακτηριστικα εκεινα που σου επιτρεπουν να την χαρακτηρισεις ''επικη'' γιατι τα επη δεν ειναι ποτε μικρα και συντομα

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Makis το ότι έκοψα το 1 δεν σημαίνει και πολλά. Συμφωνώ απόλυτα με όσα λες και η βαθμολογία δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία όσο η ουσία και το αποτέλεσμα! ;)
Και να σημειώσουμε ότι είναι και η πιο εμπορική ταινία όλων των εποχών, όχι βάσει εισπράξεων αλλά, εισιτηρίων που έκοψε! ;)

Ανώνυμος είπε...

Είναι από τις ταινίες που, πέρα από τα ενδεχόμενα υπάρχοντα ελλατώματα, ο χρόνος τις σεβάσθηκε κι αναδείχτηκαν σε κλασσικές. Κι αυτό κάτι σημαίνει νομίζω!
Βάγια

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Βάγια, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Άλλωστε, δεν είναι διόλου τυχαίο πως είναι η πιο μεγάλη εισπρακτική επιτυχία (σε αναλογία αριθμού εισιτηρίων και όχι χρημάτων) όλων των εποχών.