ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΝΕΚΡΟΙ

Συνοπτική περίληψη του βιβλίου:

Όλοι διεκδικούν τη Σούκι Στάκχαουζ με νύχια και με… κυνόδοντες.

Ο Κουίν μπαίνει για τα καλά στη ζωή της, η Βασίλισσα της Λουιζιάνας ζητεί τις υπηρεσίες της, ο Έρικ – όπως πάντα – αξιώνει την αποκλειστικότητα, ενώ μια εξαφάνιση, δύο επιθέσεις και δύο πτώματα απαιτούν δικαιοσύνη.

Ο Μπιλ επανέρχεται δριμύτερος μ’ ένα μυστικό, που κάνει το αίμα της να παγώσει. Και δεν είναι ο μόνος.

Προσωπική άποψη:

Θα περίμενε κανείς μια πολυάριθμη σειρά βιβλίων, έστω από ένα σημείο και έπειτα, να αρχίσει να τον κουράζει. Σε αυτό το σημείο ακριβώς αρχίζει μια διαπίστωση και παράλληλα μια μεγάλη αλλά ευχάριστη συνάμα έκπληξη. Το 6ο κατά σειρά βιβλίο της Harris, δεν είναι απλά μια συνέχεια της ιστορίας προκειμένου να βγάλει μερικά δολάρια ακόμα αλλά, ένα ολοκληρωμένο και συνεπέστατο μυθιστόρημα που δεν παρεκκλίνει στο ελάχιστο από την φιλοσοφία την οποία έχει ήδη αναπτύξει μέσω των προηγούμενων ενώ παράλληλα, μπορεί να εξελίσσει τις παλαιότερες ιστορίες και να αναπτύσσει νέες έτσι ώστε το ενδιαφέρον μας να παραμένει αμείωτο.

Η νέα μυθιστορηματική νουβέλα φανταστικού της συγγραφέως μας μεταφέρει κατ' εξοχήν στη Νέα Ορλεάνη, ένα φόντο ιδανικό για την εξέλιξη της δραματουργίας μιας ιστορίας όπως αυτής όπου βαμπίρ και άλλα πλάσματα του μεταφυσικού και υπερφυσικού κόσμου παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Δεν αποτελεί το βασίλειό τους μόνο λόγου χάριν αλλά, αξιοποιώντας τα προτερήματα του μύθου τα πλάσματα αυτά έχουν δημιουργήσει την δικιά του βάση, την δικιά τους κοινότητα η οποία δεν περιορίζεται απλά σε όσους την απαρτίζουν αλλά, και σε αυτούς που την ελέγχουν, θεσπίζουν νόμους και έχουν δικαιώματα πάνω απ' όλους. Μαζί όμως με τα δικαιώματα αυτά, ακολουθούν και υποχρεώσεις και όλοι ξέρουμε πόσο όσο πιο ψηλά βρίσκεται σε μια ιεραρχική κλίμακα, τόσο μεγαλύτερες είναι οι απαιτήσεις που έχουν οι άλλοι από εσένα.

Δεν θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι έχουμε δραματικές προσθήκες νέων χαρακτήρων. Ωστόσο, όσοι εισέρχονται για πρώτη φορά στην ιστορία, είναι λειτουργικοί και ταυτόχρονα, πολλά υποσχόμενοι όσον αφορά την πιθανή μελλοντική του συνεισφορά. Στον αντίποδα έχουμε τους ήδη γνωστούς και ιδιαίτερα δραστήριους χαρακτήρες οι οποίοι δεν μένουν απλά στο ότι είναι πρωταγωνιστές, άρα δεν έχουν υποχρεώσεις αλλά αντίθετα, είναι συνεπείς και θα μπορούσαμε να πούμε, ακόμα πιο ισχυροί και ξεκάθαροι ως προς τα θέλω και τις δυνατότητές τους. Παράλληλα, γνωστοί αλλά όχι τόσο αποκαλυπτικοί χαρακτήρες επανέρχονται ανανεωμένοι και με καλή διάθεση, πρόθυμοι να αποκαλύψουν μυστικά, ιδιαίτερες ικανότητες και αδυναμίες και να καθορίσουν, την παρούσα αλλά και την μελλοντική πλοκή της ιστορίας.

Η Σούκι δεν σταματά να ανακαλύπτει πράγματα για τον εαυτό και το παρελθόν της αλλά και πράγματα που θα καθορίσουν άμεσα το μέλλον και τις επιλογές της. Η ανάγκη της να απορροφηθεί μέσα σε μια μορφή κοινωνίας έρχεται να συναντήσει μια νέα ανασφάλεια. Περιζήτητη στον αλλόκοτο κόσμο που έχει βρεθεί όμως γιατί είναι πραγματικά ξεχωριστή ως άνθρωπος ή επειδή μια μαγική χαρισματική φλέβα σιγοχτυπάει μέσα της; Άραγε είναι θελκτική στ' αλήθεια ή όλο αυτό είναι απλά μια πλάνη, ένα φανταστικό σύννεφο το οποίο έχει περιτυλίξει την ίδια αλλά και όσους την περιβάλλουν; Μην μπορώντας πια να αποτραβηχτεί  πλέον, το μόνο που έχει να κάνει είναι να βουτήξει ακόμα πιο βαθιά στον παράξενο κόσμο που την περιβάλλει και να αφεθεί σε αυτό το νέο σύμπαν που κατά βάθος ξέρει ότι είναι κι εκείνο που της ταιριάζει καλύτερα.

Για ακόμα μια φορά η Harris μπλέκει το αστυνομικό μυστήριο με τον θρύλο των βρικολάκων, μην παραλείποντας της φανταστικές δοξασίες του Νότου που δεν σημάδεψαν μόνο την Αμερική αλλά, τον κόσμο ολόκληρο και πολύ περισσότερο, την σκοτεινή, μεταφυσική τέχνη σε όλες τις διαστάσεις της. Η πραγματικότητα συναντάει τον μύθο, τα έντονα ανθρώπινα συναισθήματα τα επικίνδυνα ζωώδη ένστικτα και ο καθένας σιγά-σιγά αντιλαμβάνεται ότι θα πρέπει όχι απλά να κάνει προσωπικές επιλογές αλλά, να διαλέξει το στρατόπεδο στο οποίο θέλει και μπορεί να ανήκει. Η σεξουαλική ένταση δεν απουσιάζει αλλά θα λέγαμε ότι είναι σαφώς πιο χαλιναγωγημένη αφήνοντας έτσι μεγαλύτερα περιθώρια στην δράση, την εξερεύνηση και εν τέλει, στην ανακάλυψη και την αποκάλυψη.

Η μαγεία του φανταστικού κόσμου της Harris δεν παύει να μας ξαφνιάζει και τελικά να μας παρασύρει σε μια απνευστί ανάγνωση ενός μυθιστορήματος που αποδεικνύει περίτρανα αυτό που υποψιαζόμασταν με την πρώτη ανάγνωση της σειράς, ότι δηλαδή, παρά την όποια αρχική δυσκολία στην διαχείριση του υλικού, η συγγραφέας είχε όλα τα φόντα να μας καθηλώσει, να μας παρασύρει και τελικά να μας ταξιδέψει σε ένα φανταστικό αλλά σχεδόν τόσο ρεαλιστικό σύμπαν, του οποίου θα λαχταρούσαμε να είμαστε μέλη. Ελπίζοντας σε μια συνέχεια που δεν θα αργήσει να έρθει, αποχαιρετούμε προς το παρόν την Σούκι και την παρέα της μαζί με το παλιό έτος αναμένοντας και ελπίζοντας σε ακόμα καλύτερες και δυνατότερες συγκινήσεις.

Βαθμολογία 10/10

Ταυτότητα βιβλίου:

Συγγραφέας: Charlaine Harris

Μεταφραστής: Μιχαλοπούλου Ελένη

Εκδόσεις: Φανταστικός Κόσμος

Κατηγορία: Ξένη Λογοτεχνία

Έτος Έκδοσης: 2010

Αρ. σελίδων: 432

ISBN: 978-960-6868-36-8

SPECIALS

Συνοπτική περίληψη του βιβλίου:

Η Τάλι νόμιζε πως ήταν απλώς μια φήμη, αλλά τώρα είναι μία απ' αυτούς. Μια από τους Ειδικούς. Μια καλοκουρντισμένη πολεμική μηχανή, κατασκευασμένη για να κρατά υποταγμένους τους άσχημους και αποβλακωμένους τους ωραίους.

Ίσως όμως ο τέλειος προγραμματισμός της, η σωματική ρώμη και η προσήλωση στον στόχο να μην είναι ό,τι καλύτερο της συνέβη ποτέ. Η Τάλι έχει ακόμη αναμνήσεις από κάτι άλλο.

Όλα οδηγούν σε μια τελική επιλογή: ν' αφουγκραστεί αυτό το μικρό ανεπαίσθητο σκίρτημα της καρδιάς της ή να εκτελέσει την αποστολή για την οποία είναι προγραμματισμένη. Και στις δύο περιπτώσεις ο κόσμος της Τάλι δε θα είναι ποτέ πια ο ίδιος.

Προσωπική άποψη:

Η Τάλι και οι φίλοι της επανέρχονται στο τρίτο βιβλίο της σειράς του Scott Westerfeld και εκείνη, για μια ακόμη φορά, είναι διαφορετική. Δεν είναι Άσχημη αλλά δεν είναι και μια απλή Ωραία. Έχει μεταμορφωθεί σε ένα από εκείνα τα πλάσματα που έτρεμε περισσότερο και που όμως πλέον, δεν μπορεί να καταλάβει πως ζούσε πριν διαφορετικά. Είναι Ειδική κάτι που την καθιστά πιο ενδιαφέρουσα ως σύντροφο αλλά παράλληλα, πιο επικίνδυνη και ισχυρή αν αποφασίσει να γίνει αντίπαλός σου. Με άλλα λόγια, η Τάλι αποτελεί παράλληλα το ιδανικό πρώτυπο μιας θανατηφόρας μηχανής και του γοητευτικού εκείνου πλάσματος που η επιρροή και η δύναμή του είναι υπεράνω όλων των υπολοίπων. Άλλωστε σε κάθε κοινωνία, πρέπει να υπάρχει η μονάδα εκείνη που καλλιεργεί τον φόβο.

Η Τάλι όσο και να προσπάθησε, δεν μπόρεσε να ξεφύγει από το σύστημα των Ωραίων. Πλέον το εκπροσωπεί με το πιο σκληρό του πρόσωπο. Είναι ειδική ανάμεσα στους Ειδικούς με έναν τρόπο που την καθιστά όχι απλά σημαντική αλλά, απόλυτα ξεχωριστή και ικανή για πολύ περισσότερα πράγματα απ' όσα θα έβαζε ποτέ ο ανθρώπινος νους, πόσο μάλλον ένα νους ο οποίος βρίσκεται σε μια κατάσταση λήθαργου από την οποία μπορεί να θέλει να ξυπνήσει, μπορεί πάλι όχι. Όμως η Τάλι δεν είναι απλά εξοικειωμένη με τον κόσμο της. Δείχνει απόλυτα ενταγμένη και ολοκληρωτικά δοσμένη στο έργο της, με ένα παράξενο αίσθημα εκδίκησης να σιγοκαίει μέσα της.

Και πάλι όμως η Τάλι είναι διαφορετική απ' όλους τους άλλους. Όσο και να προσπαθούν να θάψουν τις μνήμες και τα αισθήματά της, εκείνα πάντα καταφέρνουν να βρουν τρόπο να βγουν στην επιφάνεια, κάνοντάς την να προβληματίζεται, να αμφιβάλλει και πάνω απ' όλα, να σκέφτεται και να αμφισβητεί. Έτσι το μυαλό της μπορεί και παραμένει καθαρό. Έτσι μπορεί ,ακόμα και ανάμεσα στους διαφορετικούς, να είναι ξεχωριστή με έναν δικό της, μοναδικό και αξιοθαύμαστο τρόπο. Τα πράγματα όμως αυτή την φορά δεν είναι καθόλου εύκολα. Ποτέ δεν ήταν ωστόσο πλέον έχει φτάσει στο κομβικό εκείνο σημείο που δεν μπορεί να πάει αψήφιστα ούτε μπροστά αλλά ούτε και πίσω. Είναι το κρίσιμο εκείνο σημείο των επιλογών που θα καθορίσουν όχι μόνο το μέλλον το δικό της αλλά και του κόσμου της.

Για την Τάλι όμως, και τους συνανθρώπους της, ο κόσμος και το μέλλον δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδιο. Όποια απόφαση και να πάρει, όποιον δρόμο και να ακολουθήσει, θα είναι αναγκασμένη να ακολουθήσει ένα ρεύμα που θα αλλάξει τα πάντα. Η προσαρμογή δεν είναι εύκολη όμως κανείς δεν είπε πως είναι. Το να ακολουθήσεις την μοίρα ή τον προγραμματισμό σου ίσως είναι σκληρό και δύσκολο. Σκληρό και δύσκολο είναι όμως και το να ακολουθήσεις την καρδιά σου πόσο μάλλον όταν αυτή είναι πλημμυρισμένη από έντονα και αμφίβολα συναισθήματα. Όταν οι χτύποι της καρδιάς μπλέκονται με τους παλμούς του μυαλού και οδηγούνται σε έναν ξέφρενο χορό που τίποτα δεν μοιάζει ξεκάθαρο όμως και τίποτα δεν δείχνει μπερδεμένο.

Το τρίτο βιβλίο της σειράς έρχεται όχι για να δώσει τέλος στον κόσμο των Ωραίων και των Άσχημων αλλά για να τελειώσει για τους ήρωές της ένας κύκλος και τελικά, να ανοίξει ένας άλλος όπου ο καθένας θα τον ακολουθήσει, όχι επειδή έτσι οφείλει ή επειδή έτσι του έχει επιβληθεί αλλά, επειδή ο ίδιος θα το έχει επιλέξει. Κανένας δεν είπε πως η ελευθερία είναι εύκολο πράγμα αλλά αυτή η δυσκολία είναι ταυτόχρονα η γοητεία και η μαγεία της.Αναμφίβολα η ιστορία έχει στο σύνολό της κάποια κουραστικά σημεία όμως η δράση είναι έντονη, η εξέλιξη της πλοκής γρήγορη και τελικά το μήνυμα που περνάει ίσως είναι το πιο ουσιαστικό όλων. Η διαφορετικότητα πάντα θα υπάρχει και πάντα θα πολεμιέται. Ο κόσμος πάντα θα είναι ίδιος και πάντα διαφορετικός. Θα αλλάζει και θα εξελίσσεται όμως πάντα θα φτάνει στο ίδιο σημείο εκτός και αν αλλάξουμε εμείς.

Βαθμολογία 9/10

Ταυτότητα βιβλίου:

Συγγραφέας: Scott Westerfeld

Μεταφραστής: Οικονόμου Καίτη

Εκδόσεις: Μεταίχμιο

Κατηγορία: Ξένη Λογοτεχνία

Έτος Έκδοσης: 2010

Αρ. σελίδων: 398

ISBN: 978-960-501-008-9

PRETTIES

Συνοπτική περίληψη του βιβλίου:

Η Τάλι έγινε επιτέλους όμορφη. Τώρα η εμφάνισή της είναι κάτι παραπάνω από τέλεια, τα ρούχα της υπέροχα, το αγόρι της σέξι και η ίδια φοβερά δημοφιλής. Τα όνειρά της έχουν γίνει πραγματικότητα.

Αλλά πίσω από όλες αυτές τις απολαύσεις -τα αλλεπάλληλα πάρτι, τις ανέσεις της υψηλής τεχνολογίας, την απόλυτη ελευθερία- υπάρχει η βασανιστική αίσθηση πως κάτι δεν πάει καλά. Κάτι σημαντικό.

Και τότε έρχεται ένα μήνυμα από το παρελθόν, από την εποχή που ήταν άσχημη. Η Τάλι θυμάται τι δεν πάει καλά στη ζωή των ωραίων και της κόβεται κάθε διάθεση για γλέντι.

Τώρα πρέπει ν' αποφασίσει αν θα ξεχάσει αυτό που ξέρει ή αν θα παλέψει για τη ζωή της. Γιατί οι αρχές δε θα αφήσουν να ζήσει όποιος ξέρει την αλήθεια.

Προσωπική άποψη:

Η Τάλι επιστρέφει στο δεύτερο βιβλίο της σειράς "Uglies" όμως αρκετά διαφορετική απ' όσο την αφήσαμε. Πρώτη και κύρια διαφορά, η εξωτερική της εμφάνιση που είναι κάτι παραπάνω από τέλεια. Έχει ακολουθήσει ακριβώς την πορεία για την οποία ήταν προγραμματισμένη μια ζωή. Όμως οι διαφορές δεν σταματάνε εκεί. Η προσωπικότητά της παρουσιάζει μεγαλύτερες αλλαγές που δεν οφείλονται σε τίποτα άλλο πέραν από τις κακώσεις που προκαλεί το κοινωνικό της σύστημα στους Ωραίους έτσι ώστε να είναι, ακίνδυνοι μεν, άμυαλοι δε. Χωρίς βούληση, χωρίς προσωπικά θέλω και επιθυμίες έξω από τα όρια, οι άνθρωποι μπορούν να είναι πιο αφαλείς. Και πάλι όμως όλα αυτά είναι απλά θεωρίες, σωστά;

Παρά όμως τα όσα αναφέρονται στην προηγούμενη παράγραφο, στοιχεία που δεν αφορούν μόνο την Τάλι αλλά κάθε συμπολίτη της, υπάρχουν κάποιοι, μεταξύ των οποίων και η ίδια, που παρά το ότι δεν έχουν τις απαραίτητες μνήμες, έχουν κάτι σημαντικότερο. Μια περίεργη αίσθηση, διαίσθηση θα μπορούσε να την πει κανείς, γεγονός που τους κάνει να αντιλαμβάνονται ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο τέλεια, τόσο αψεγάδιαστα όσο θέλει να φαίνεται ο κόσμος γύρω τους. Βαθιά μέσα τους σιγοκαίει η φλόγα της ανεξαρτησίας και της ελεύθερης σκέψης και βούλησης, μια μικρή φλόγα που αναμένει να φουντώσει και να θεριέψει. Η Τάλι έχει την ευκαιρία να το κάνει αυτό και μόνο η κατάποση δύο χαπιών την κρατάει μακριά.

Ίσως όμως τελικά να μην είναι χάπια αυτό που χρειάζεται για να λυθεί το πρόβλημα της αποχαύνωσης των Ωραίων. Ίσως η δύναμη της εσωτερικής θέλησης του κάθε ανθρώπου να είναι πιο ισχυρή από την επιστήμη αφήνοντάς την να έχει μόνο βοηθητικό ρόλο ή ακόμα και να αποτελεί στήριγμα για τους πιο αδύναμους. Εκείνους που δεν μπορούν ή που νομίζουν ότι δεν μπορούν να ξεφύγουν. Άραγε θα επιθυμούσε κανείς να μείνει σκόπιμα μέσα σε μια τόσο κατασταλτική κατάσταση προκειμένου να αισθάνεται σίγουρος και ασφαλής ή θα προτιμούσε να είναι ελεύθερος ακόμα και αν αυτό του κόστιζε; Και πάλι δίκοπο μαχαίρι η επιλογή αφού από τη μία υπάρχει μια σίγουρη αλλά αποπνικτική ζωή ενώ από την άλλη η υποψία ενός επερχόμενου θανάτου που θα αναβίωνε ένα μαύρο παρελθόν.

Η ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο βιβλίο της σειράς είναι ότι το δεύτερο εστιάζει περισσότερο στην δράση, τρέχει την πλοκή με πιο νευρώδεις ρυθμούς και οδηγεί την ιστορία σε πιο σκοτεινά μονοπάτια, θέλοντας προφανώς να μας προετοιμάσει για την συνέχεια αλλά, θυσιάζοντας ως έναν βαθμό το υπόβαθρο των συναισθημάτων για εκείνο της λογικής. Βέβαια, αυτό είναι και το κύριο ζητούμενο της ιστορίας. Η εγρήγορση των αισθήσεων αλλά και η προστασία του νοήμων νου από εκείνους που θεωρούν ότι έχουν δικαίωμα, όχι μόνο να παραβιάζουν την φύση αλλά, και την προσωπικότητα του ανθρώπου, βάζοντάς τους όλους σε ένα κοινό και θεωρητικά ασφαλές καλούπι.

Αν κάτι βασικό υπάρχει να κρατήσουμε από το δεύτερο μέρος της ιστορίας αυτής, είναι η ικανότητα του πλούτου και της εύκολης πολυτλέλειας να αποχαυνώνει και να διατηρεί τους ανθρώπους σε μια αδρανή κατάσταση, σε μια κατάσταση απόλυτης και ποθητής αποδοχής ενώ στην αντίπερα όχθη όσοι δυσκολεύονται και αγωνίζονται για την καθημερινότητά τους είναι όχι μόνο πιο δραστήριοι αλλά κι εν μέρη, πιο ευγνώμονες, όχι μόνο γι' αυτά που έχουν αλλά και για όσα μπορούν να σκέφτονται και να αποφασίζουν. Όσο και να θέλουν να μας επιβληθούν η ουσία είναι μία. Αν εμείς θελήσουμε να είμαστε ελεύθεροι και διαφορετικοί από την μάζα, τότε μπορούμε να το κάνουμε, έστω και αν το σύστημα δείχνει ενάντιά μας.

Βαθμολογία 9/10

Ταυτότητα βιβλίου:

Συγγραφέας: Scott Westerfeld

Μεταφραστής: Οικονόμου Καίτη

Εκδόσεις: Μεταίχμιο

Κατηγορία: Ξένη Λογοτεχνία

Έτος Έκδοσης: 2010

Αρ. σελίδων: 407

ISBN: 978-960-455-721-9

UGLIES

Συνοπτική περίληψη του βιβλίου:

Η Τάλι ζει σε έναν κόσμο όπου τα δέκατα έκτα γενέθλια επιφέρουν την αισθητική τελειότητα. Όλοι οι δεκαεξάχρονοι υποβάλλονται σε μία εγχείρηση η οποία εξαφανίζει όλες τις ατέλειες και σε μετατρέπει από άσχημο σε όμορφο. Παραμονές των γενεθλίων της περιμένει αυτό το σημαντικό γεγονός που θα αλλάξει τη ζωή της.

Το μόνο πρόβλημά της είναι η φίλη της, η Σέι, που δε θέλει να γίνει όμορφη, δε θέλει να υπακούσει στους νόμους του κράτους, και προγραμματίζει να ενωθεί με τους επαναστάτες στο δάσος, εκεί όπου πηγαίνουν όλοι οι άσχημοι για να γλιτώσουν την εγχείρηση. Η Τάλι δε θέλει να την ακολουθήσει και να θυσιάσει το όνειρό της.

Όμως, λίγο πριν από την εγχείρηση, οι κρατικοί υπάλληλοι την ανακρίνουν και της προσφέρουν τη χειρότερη επιλογή που θα μπορούσε να φανταστεί. Να βρει τη Σέι, να ανακαλύψει πού κρύβονται οι επαναστάτες, και να τους προδώσει. Έχει έρθει πια η ώρα να πάρει τη μεγαλύτερη απόφαση της ζωής της. Μια απόφαση που θα αλλάξει για πάντα τον κόσμο της.

Προσωπική άποψη:

Ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα στην ζωή είναι η διαφορετικότητα ανάμεσα στους ανθρώπους. Αυτά τα ξεχωριστά στοιχεία που έχει ο καθένας από εμάς μας κάνουν να είμαστε ξεχωριστές οντότητες, σημαντικές η κάθε μία με τον δικό της τρόπο, ικανές να χαράξουν την πορεία τους μέσα στον χρόνο και αφήνοντας τελικά το δικό τους στίγμα. Ή μήπως δεν είναι έτσι; Μήπως αυτή η διαφορετικότητα είναι που προκαλεί σύγχιση, αναταραχές, μίση και τελικά, την καταστροφή των ανθρώπινων σχέσεων, τον βιασμό της φύσης και τελικά την καταστροφή της ζωής μας; Έχετε αναρωτηθεί πως θα ήταν αν ήμασταν όλοι ίδιοι, εμφανισιακά και νοητικά; Μήπως αυτό σταματούσε να δημιουργεί προβλήματα; Ή μήπως αυτό θα τα αύξανε;

Η αλήθεια είναι πως διαβάζοντας τα βιβλία της σειράς αυτής προβληματίστηκα πολύ έντονα αλλά αυτό είναι κάτι που θα αναπτύξω λεπτομερέστερα στην πορεία. Ας ξεκινήσουμε από το "Uglies" το πρώτο βιβλίο της σειράς. Μέσα από τις σελίδες του ερχόμαστε σε πρώτη επαφή με έναν κόσμο πολύ κοντά με τον δικό μας και στην πραγματικότητα, πολύ διαφορετικό. Είναι ο κόσμος που χωρίζεται στους όμορφους και τους άσχημους. Όλοι γεννιούνται στην δεύτερη κατηγορία, ζούνε μόνοι τους σε ξεχωριστές κοινότητες αλλά όλα αυτά μέχρι τα 16 τους χρόνια. Τότε είναι που δέχονται μια σειρά αισθητικών επεμβάσεων, αποκτούν ένα αψεγάδιαστο πρόσωπο και περνάνε από την άλλη πλευρά, εκείνη των ωραίων όπου τίποτα δεν μοιάζει ικανό να δυσκολέψει την ζωή σου ή αν δημιουργήσει εντάσεις.

Η πρωταγωνίστρια της ιστορίας, η Τάλι, είναι μια άσχημη που ζει με μοναδικό όνειρο να γίνει ωραία. Αυτή η μέρα πλησιάζει όμως μια σειρά γεγονότων της στερούν προσωρινά το δικαίωμα αυτό. Από φυσικό προνόμοιο, η ομορφία που μέχρι τότε είχε δεδομένη ότι θα την αποκτήσει, γίνεται τρόπαιο μιας προδοσίας. Η προδοσία όμως αυτή δεν φαντάζει τόσο δύσκολη, όχι μόνο γιατί θα την φέρει πιο κοντά στον στόχο της αλλά, γιατί είναι παράλογο να υπάρχουν άνθρωποι που αρνούνται να γίνουν ωραίοι και ζουν σαν φυγάδες σε μια δικιά του, μεμωνομένη κοινότητα. Έτσι τουλάχιστον πιστεύει η Τάλι μέχρι να βρεθεί στην άγρια φύση, μέχρι να ανακαλύψει την ομορφιά της έξω από τα τείχη της πόλης και τελικά, μέχρι να ανακαλύψει τον Καπνό, την κοινότητα των συνειδητοποιημένων άσχημων.

Το τέλος του κόσμου όπως τον γνωρίζουμε μέχρι σήμερα, έχει προέλθει στα βιβλία της σειράς, από την δική μας μεγαλομανία, από τον εγωισμό μας και την αδιαφορία μας απέναντι στην φύση. Και εδώ ακριβώς έρχεται κόντρα στο δικό μας άκρο να τοποθετηθεί ένα άλλο, εκείνο της υπερπροστατευτικής υπερβολής. Εμείς βιάζαμε την φύση και οι κοινωνία των Ωραίων την προστατεύει μέχρις αισχάτων. Κάπου στην μέση όμως βρίσκονται οι Καπνιάδες και η Τάλι γοητεύεται από την ιδέα ότι μπορείς να πειράζεις την φύση αλλά με τέτοιο μέτρο έτσι ώστε να μην την καταστρέφεις αλλά και χωρίς να μένεις μακριά της. Γοητεύεται από την ζωή όπου τίποτα δεν έρχεται στα χέρια σου απλά και μόνο επειδή έκανς φωναχτά μια σκέψη αλλά, που πρέπει να ιδρώσεις και να κοπιάσεις.

Πάνω απ' όλα όμως η Τάλι γοητεύεται από τους ανθρώπους εκείνους που μπορούν να δουν πέρα από ένα πρόσωπο με ατέλειες. Που μπορούν να κοιτάξουν στα βάθυ της καρδιάς και της ψυχής σου και να σε κάνουν πραγματικά να πιστέψεις πως είσαι ξεχωριστός, έστω και αν δεν είσαι τέλειος. Πως είσαι όμροφος, έστω και αν το πρόσωπο και το σώμα σου δεν είναι αψεγάδιαστα. Περισσότερο όμως απ' όλα δίνουν ένα άλλο δικαίωμα, εκείνο της διατήρησης του καθαρού νου που θα λαμβάνει αποφάσεις έπειτα από προσωπική σκέψη και συλλογισμό και όχι επειδή ένα κεντρικό κοινωνικό σύστημα θα στο επιβάλλει. Μπορεί η διαφορετικότητα και η ελεύθερη σκέψη να γίνουν επικίνδυνα όπλα αλλά, δεν παύουν να είναι γοητευτικά και σημαντικά.

Απευθυνόμενα κυρίως σε εφήβους, αλλά όχι αποκλειστικά, η σειρά "Uglies" είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, όχι μόνο ως προς την σύλληψη της κεντρική ιδέας αλλά, ως προς το νόημα της διαφύλαξης της ξεχωριστής προσωπικότητας του καθενός και τον σεβασμό στο δικαίωμα της διαφορετικότητας. Το φανταστικό συναντάει μια ανατριχιαστικά κοντινή πραγματικότητα και μας οδηγηθεί σε ένα ταξίδι εξερεύνησης του ίδιου μας του εαυτού αλλά και σε μια διαδρομή προβληματισμού, ίσως και κάτι πιο ισχυρού.

Βαθμολογία 9/10

Ταυτότητα βιβλίου:

Συγγραφέας: Scott Westerfeld

Μεταφραστής: Οικονόμου Καίτη

Εκδόσεις: Μεταίχμιο

Κατηγορία: Ξένη Λογοτεχνία

Έτος Έκδοσης: 2009

Αρ. σελίδων: 462

ISBN: 960-455-674-6

ΠΟΛΕΜΩΝΤΑΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

Συνοπτική περίληψη του βιβλίου:

Αθήνα, 1941. Μια ιστορία αστυνομικής πλοκής και συγχρόνως η ιστορία ενός μεγάλου έρωτα ξετυλίγεται με φόντο την κατεχόμενη Αθήνα.

Ο νεαρός Μιχάλης Γαρουφαλλίδης, ένας καθ' όλα μετρημένος νέος, ενηλικιώνεται βίαια, όταν προσπαθώντας να μεταδώσει στην Αντίσταση μια κρίσιμης σημασίας πληροφορία για την πατρίδα του -την αποστολή ελληνικού εκστρατευτικού σώματος στο ρωσικό μέτωπο-, θα βρεθεί στο μάτι του κυκλώνα.

Προσωπική άποψη:

Δεν θα έλεγα ότι τα μυθιστορήματα που τοποθετούνται σε εποχές όπως η Γερμανοκρατία ή η Χούντα με συγκινούν ιδιαίτερα. Αυτό δεν έχει να κάνει με τους δημιουργούς αλλά με την ανάλωση της θεματολογίας αυτής με το πέρασμα των χρόνων, τόσο στην λογοτεχνία όσο και στον κινηματογράφο. Όμως το συγκεκριμένο μυθιστόρημα, έστω και αν δεν κατάφερε να με εντυπωσιάσει, μπόρεσε να κεντρίσει σημαντικά το ενδιαφέρον μου κάνοντάς με να το εγκαταλείψω μόνο όταν πλέον είχα φτάσει στην τελευταία σελίδα. Ο λόγος δεν είναι άλλος από την σφιχτή, αναπαραστατική γραφή του συγγραφέα σε συνδυασμό με το γεγονός ότι παντρεύονται παραπάνω από ένα λογοτεχνικά στυλ για να αφηγηθούν μια φανταστική ιστορία με φόντο μια πραγματική.

Το βιβλίο ακροβατεί ανάμεσα στο ιστορικό παραμύθι και το αστυνομικό μυθιστόρημα. Χρησιμοποιεί ως βάση του ένα κομβικό σημείο της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Σκοπός της επιλογής αυτής είναι, όχι μόνο να συγκινήσει όσους βίωσαν τα γεγονότα της εποχής προσωπικά αλλά, να καταφέρει να αγγίξει και όσους απλά τυχαίνει να τα γνωρίζουν, είτε από αφηγήσεις, είτε μέσω των σχολικών βιβλίων. Με αυτό τον τρόπο, ο συγγραφέας δεν χρειάζεται να αναλωθεί σε λεπτομέρειες οι οποίες μόνο κουραστικές θα μπορούσαν να είναι. Δεν προσπαθεί να εξηγήσει αναλυτικά τα ιστορικά γεγονότα αλλά, προσπαθεί μέσω μιας προσωπικής αφήγησης να επικεντρωθεί στα γενικότερα συναισθήματα, στο γενικότερο αίσθημα των σκοτεινών εκείνων χρόνων.

Εκεί λοιπόν που τελειώνει η πραγματικότητα και τα ιστορικά γεγονότα, έρχεται να προστεθεί το φανταστικό. Η αστυνομική πλοκή με την έντονη δράση, τα στοιχεία εγγρήγορσης των αισθήσεων αλλά και η κατασκοπευτική πλευρά του δράματος, γεγονός που οδηγεί σε έρευνες, συνωμοσίες και αποκαλύψεις μυστικών και όχι μόνο. Τα στοιχεία αυτά λειτουργούν καταλυτικά μέσα στην ιστορία, τόσο γιατί αποτελούν μια πλευρά της πραγματικότητας μέσα από το πρίσμα της φαντασίας πάντα αλλά, αποτελούν και τον έντονο εκείνο τόνο που χρειαζόταν ένα μυθιστόρημα σαν και αυτό προκειμένου να μην είναι πεζό και φτηνιάρικα πλασσαρισμένο, στολισμένο με μια έντονη δόση μελοδραματισμού.

Η ιστορία του Μωυσείδη είναι ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον δράμα χαρακτήρων μιας εποχής όχι και τόσο μακρινής από την δική μας. Ο κεντρικός χαρατήρας αφηγείται τα γεγονότα των ημερών όπως τα έζησε εκείνος, με την μορφή ημερολογίου κατά κάποιον τρόπο αλλά, χωρίς να αναλώνεται ανάμεσα στην αρχή και το τέλος. Ουσιαστικά αυτά τα δύο άκρα δεν υπάρχουν αφού, η νοερή αρχή της ιστορίας είχε ξεκινήσει πριν την αφήγηση στην πραγματικότητα και το τέλος του βιβλίου δεν είναι παρά το τέλος ενός και μόνο κεφαλαίου και παράλληλα, το ξεκίνημα ενός καινούργιου. Η εξέλιξη είναι αμφίβολη, το ίδιο και το φινάλε και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι υποθέσεις, χωρίς σιγουριά, χωρίς καμία βεβαιότητα ή εξασφάλιση.

Βαθμολογία 8/10

Ταυτότητα βιβλίου:

Συγγραφέας: Μωυσείδης Στυλιανός

Εκδόσεις: Νεφέλη

Κατηγορία: Ελληνική Λογοτεχνία

Έτος Έκδοσης: 2006

Αρ. σελίδων: 214

ISBN: 960-211-785-0

ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΜΕ ΑΓΑΠΗ - FROM PARIS WITH LOVE

Συνοπτική περίληψη του έργου:

Στο Παρίσι, ένας υπάλληλος του γραφείου της αμερικανικής πρεσβείας ενώνει δυνάμεις με έναν έμπειρο πράκτορα του FBI.

Σκοπός τους να αποτρέψουν μια τρομοκρατική επίθεση στην πόλη.

Προσωπική άποψη:

Το βασικότερο όλων σε κάθε κινηματογραφική παραγωγή είναι να έχει αποφασίσει ο εκάστοτε δημιουργός την βάση πάνω στην οποία θα στηρίξει την ταινία του αλλά και τα μηνύματα τα οποία θέλει να περάσει μέσω αυτής. Ο κάθε δημιουργός έχει κάτι που θέλει να πει όμως, όταν αυτό είναι μπερδεμένο, απροσδιόριστο και φλύαρο, τότε ποια είναι τα συμπεράσματα στα οποία μπορεί να καταλήξει ο θεατής; Αναμφίβολα εξίσου μπερδεμένα και απροσδιόριστα, όπως ακριβώς είναι και η ίδια η ταινία. Το ένα είναι άρρηκτα συνδεόμενο με το άλλο και καλώς ή κακώς, δεν μπορούμε να βαδίσουμε χωρίς αυτά.

Ξεκινώντας η ταινία, θα μπορούσε κανείς να πει πως είχε τις ιδανικές προδιαγραφές του κατασκοπευτικού θρίλερ. Και όντως, κάπως έτσι κυλούσαν τα πράγματα, μυστηριώδη και ενδιαφέροντα μέχρι τουλάχιστον την στιγμή που ο χαρακτήρας του Travolta έκανε την εμφάνισή του και η ταινία πήρε στροφή 180 μοιρών. Από μια παραγωγή που βασικό της χαρακτηριστικό ήταν η αγωνία για την πορεία της εξέλιξης, μετατράπηκε μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου σε μια καθαρόαιμη ταινία δράσης με τόσο έντονους και γρήγορους ρυθμούς που κυριολεκτικά, όχι απλά μας έβγαλαν εκτός τροχιάς αλλά, έκαναν τους μυς του σώματός μας να σφίξουν από τον ξέφρενο ρυθμό της που έμοιαζε να μην έχει ουσία.

Ο Morel, ενώ αρχικά δίνει την αίσθηση ότι οι προθέσεις του είναι ξεκάθαρες, τελικά αποδεικνύεται πιο μπερδεμένος απ' όσο είμαστε εμείς ως θεατές με την λήξη της θέασης. Ακροβατεί ανάμεσα σε δύο εντελώς ξένα μεταξύ τους κινηματογραφικά είδη χωρίς όμως να ξεκαθαρίζει αν κάνει μια αποτυχημένη προσπάθεια να τα ισορροπήσει ή αν πειραματίζεται μαζί τους για να δώσει τελικά ουσιαστική βάση σε ένα εκ των δύο. Αν κάτι είναι σίγουρο αυτό είναι δίχως άλλο το ότι, είτε το ένα θέλησε να κάνει είτε το άλλο, το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι αυτό που θα μπορούσε, πολύ περισσότερο δε αυτό που θα θέλαμε.

Η ηρεμία και η σοβαρότητα του Meyers είναι ακριβώς αυτό που θα περιμέναμε από τον πρωταγωνιστή της ταινίας αν κι εφόσον αυτή είχε διατηρήσει μέχρι τέλους την αρχική της κατεύθυνση. Από την άλλη, η τρέλα και ο χαβαλές του Travolta ήταν αυτό που χρειαζόταν η ταινία στο δεύτερο μισό της, εκείνο όπου η δράση κατέλαβε τα απόλυτα ηνία, συνδυασμένη με ένα ιδιόμορφο κωμικό στοιχείο. Ο καθένας μόνο του αποτελεί μια μοναδική κι ενδιαφέρουσα προσωπικότητα που έχει πράγματα να προσφέρει όμως, η κάθε μία στο είδος της ή με άλλα λόγια, σε διαφορετικές ταινίες αφού μεταξύ τους δεν μοιάζουν ικανές να αλληλεπιδράσουν σε κανένα σημείο.

Οι απαιτήσεις μου από την ταινία αυτή θα έλεγε κανείς πως ήταν μεγαλύτερες διαβάζοντας την περίληψη του έργου και βλέποντας παράλληλα τα ονόματα των δημιουργών και των πρωταγωνιστών. Τελικά, αποδείχτηκαν κατώτερες των περιστάσεων αφού, αντί για ένα δυνατό φιλμ κατασκοπίας και συγκρατημένης περιπέτειας, κατέληξα να παρακολουθώ μια ταινία αμφιβόλου ταυτότητας, με έλλειψη προσανατολισμού και τελικά, δομημένη πάνω σε μια εξαιρετικά τετριμμένη αισθητική που αντί της ουσίας, στόχευε τελικά περισσότερο την δράση που για μένα προσωπικά, δεν ήταν και το ζητούμενο.

Βαθμολογία 4,5/10

Ταυτότητα ταινίας:

Ελλ. τίτλος: Από Το Παρίσι Με Αγάπη

Είδος: Περιπέτεια

Σκηνοθέτης: Pierre Morel

Πρωταγωνιστές: John Travolta, Jonathan Rhys Meyers, Kasia Smutniak, Richard Durden, Amber Rose Revah, Yin Bing, Eric Godon

Παραγωγή: 2010

Διάρκεια: 92'

Επίσημο site:

http://www.frompariswithlovefilm.com/

ΜΟΝΟΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ 2: ΧΑΜΕΝΟΣ ΣΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ - HOME ALONE 2: LOST IN NEW YORK

Συνοπτική περίληψη του έργου:

Οι McAllister σχεδιάζουν να περάσουν τις Χριστουγεννιάτικες τους διακοπές στο Μαϊάμι. Στο αεδρόμιο όμως, ο Kevin θα ξεφύγει από την προσοχή της μητέρας του και θα βρεθεί μόνος του στη Νέα Υόρκη με αρκετά λεφτά και πιστωτικές κάρτες στα χέρια του.

Μόνος στη μεγαλούπολη, θα πέσει πάνω στους γνωστούς ληστές, οι οποίοι σχεδιάζουν μια νέα ληστεία σε ένα κατάστημα παχνιδιών.

Προσωπική άποψη:

Είναι φυσικό επόμενο, ένα από τα μεγαλύτερα musts όλων των Χριστουγέννων μας, να ακολουθηθεί κάποια στιγμή της πορείας του από κάποιο sequel. Φυσικά, όπως σχεδόν σε κάθε τέτοια περίπτωση, η δεύτερη ταινία φιλοδοξεί αν όχι να ξεπεράσει, να φτάσει τα ποσοστά επιτυχίας της πρώτης. Ωστόσο αυτό δεν είναι πάντα εύκολο ή για να είμαστε πιο ακριβείς, είναι σχεδόν φύση αδύνατον. Το γεγονός αυτό δε οφείλεται απαραίτητα στην κακή διαχείριση του υλικού ή της πρωτότυπης ιδέας αλλά, στο γεγονός ότι πλέον η ιδέα αυτή έχει χάσει κάτι από την φρεσκάδα εκείνη που μας κίνησε αρχικά το ενδιαφέρον. Κάτι τέτοιο συμβαίνει με την συνέχεια των περιπετειών του μικρού Kevin.

Οι γονείς του μικρού πρωταγωνιστή αποδεικνύονται για άλλη μια φορά αμελείς και ελαφρόμυαλοι με αποτέλεσμα να ξεχάσουν το βλαστάρι τους, όχι στην σχετική ασφάλεια του σπιτιού και της συνοικείας τους αλλά, στην αχανή πόλη της Νέας Υόρκης όπου η μάνα χάνει το παιδί και το παιδί τη μάνα. Ποια παροιμία άραγε πιο ταιριαστή από την συγκεκριμένη στην προκειμένη περίπτωση; Αυτή τη φορά επιλέγεται να διευρυνθούν οι ορίζοντες του Kevin και μαζί με αυτούς, το πεδίο δράσης του. Κραιπάλες σε πολιτελές ξενοδοχείο, σουλατσάρισμα σε μια υπέροχη αλλά και τεράστια πολή και τι σύμπτωση, μια συνάντηση με παλιούς γνώριμους που θα τον αναγκάσουν να λάεβι δράση ξανά.

Τα κόλπα του νεαρού Kevin ενάντια στους ληστές που ήδη γνώρισε μέσα από την πρώτη ταινία, είναι εξίσου απολαυαστικά όμως δεν θα μπορούσαμε να πούμε ότι παραμένουν εξίσου πρωτότυπα. Όσο μεγάλη κι αν είναι η παιδική φαντασία, κάπου εξαντλείται με αποτέλεσμα να αναλώνεται σε επαναλήψεις οι οποίες, ναι μεν προκαλούν γέλιο από την άλλη όμως, δεν έχουν εκείνη την σπιρτάδα που μας στην πρώτη ταινία μπόρεσε και ως έναν βαθμό να μας προκαλέσει έκπληξη ή ακόμα και να μας ξαφνιάσει. Βέβαια ο Columbus δίνει και πάλι ότι καλύτερο μπορεί σκηνοθετικά, ππαρουσιάζοντάς μας παράλληλα μια υπέροχα στολισμένη χριστουγεννιάτικη πόλη όμως ακόμα και οι ικανότητές του δεν καταφέρνουν να μην μας στερήσουν αυτό το κάτι.

Ο Macaulay Culkin παραμένει το ίδιο χαριτωμένος και σκανταλιάρης και δεν μας αφήνει περιθώρια να αμφισβητήσουμε το ότι για μια ακόμα φορά απολαμβάνει την ανεξαρτησία και την ελευθερία που του προσφέρει το σενάριο, ταξιδεύοντάς τον μάλιστα σε νέες περιοχές, έτοιμες να εξερευνηθούν και να ανακαλύψει νέα πράγματα. Τα ίδια πάνω κάτω ισχύουν και για τους Joe Pesci και Daniel Stern που για μια ακόμη φορά τραβάνε του Χριστού τα πάθη εν μέσω άγιων ημερών από τα χέρια ενός μπόμπιρα που όσο και να μην τον υπολογίζεις, είναι πιο επικίνδυνος από κάθε φονικό όπλο.

Μην έχοντας την φρεσκάδα του πρώτου μέρους αλλά διατηρώντας σε αρκετά καλό επίπεδο την σπιρτάδα του, το sequel του "Home Alone" είναι μια αξιοπρεπής συνέχεια που στέκεται αρκετά καλά στο ύψος των περιστάσεων προσφέροντας στιγμές έντονου γέλιου, συνδεία την ομορφιάς και της θαλπωρής των Χριστουγέννων, προσπαθώντας παράλληλα να μας μεταφέρει για μια ακόμη φορά μηνύματα περί αγάπης, ενότητας και συνειδητοποίησης του πόσο άσχημο και κακό πράγμα είναι η μοναξιά.

Βαθμολογία 7/10

Ταυτότητα ταινίας:

Ελλ. τίτλος: Μόνος Στο Σπίτι 2: Χαμένος Στη Νέα Υόρκη

Είδος: Κωμωδία

Σκηνοθέτης: Chris Columbus

Πρωταγωνιστές: Macaulay Culkin, Joe Pesci, Daniel Stern, Catherine O`Hara, John Heard, Devin Ratray, Hillary Wolf, Maureen Elisabeth Shay

Παραγωγή: 1992

Διάρκεια: 120'

Σχετικά sites που αξίζουν τον κόπο:

http://en.wikipedia.org/wiki/Home_Alone_2:_Lost_in_New_York

http://www.imdb.com/title/tt0104431/

ΜΟΝΟΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ - HOME ALONE

Συνοπτική περίληψη του έργου:

Ο 8χρονος Kevin αναγκάζεται τα περάσει μόνος του τις άγιες μέρες των Χριστουγέννων μετά από μια τραγική αμέλεια των γονιών του.

Καλείται ταυτόχρονα να υπερασπιστεί την οικογενειακή ιδιοκτησία από τα χέρια δύο κακόμοιρων διαρρηκτών που περνούν τα πάνδεινα.

Προσωπική άποψη:

Ο εφιάλτης κάθε γονιού και ταυτόχρονα, το μεγαλύτερο όνειρο κάθε παιδιού. Για τους πρώτους ο εφιάλτης αποκτά υπόσταση με το να ξεχάσουν τον μικρότερο γιο τους στο σπίτι, ολομόναχο και πόσο μάλλον, εν όψη των ημερών των Χριστουγέννων. Για τον δεύτερο το όνειρο πραγματοποιείται επειδή, όχι τον ξέχασαν αλλά, επειδή έχει στην αποκλειστική του διάθεση το σπίτι του, χωρίς την ενοχλητική παρουσία των αυστηρών γονιών με τις συνεχείς απαγορεύσεις αλλά κυρίως, χωρίς την ακόμα ενοχλητικότερη παρουσία των μεγαλύτερων αδερφών που τον αντιμετωπίζουν σαν ένα μικρό, ενοχλητικό πλασματάκι. Ανάμεσα στα δύο αυτά στρατόπεδα βέβαια, υπάρχουν και δύο κλέφτες που τελικά δεν στέκονται όσο τυχεροί πίστευαν.

Το σενάριο της ταινίας φαντάζει απλό με μια πρώτη ματιά. Με μια δεύτερη πιο προσεκτική διαπιστώνουμε πως όχι απλά φαίνεται απλό αλλά είναι παράλληλα. Τι ενοχλεί όμως αυτό όταν μια τόσο εύκολη ιδέα μετατρέπεται μέσα από μια σειρά, υπερβολικών μεν, σπαρταριστών δε καταστάσεων σε μια απολαυστική κωμική ταινία που έχει σημαδέψει τα Χριστούγεννα όλων μας και παρά την επί χρόνια επανάληψή της, δεν την βαριόμαστε ποτέ; Μα φυσικά σε τίποτα και γι' αυτό τον λόγο, πρόκειται για μια ταινία που ακόμα και οι πιο αυστηροί, ακόμα και οι πιο δύσκολοι, διασκεδάζουν παρακολουθώντας την.

Ο Chris Columbus ξέρει αναμφίβολα τι είναι αυτό που χρειάζονται ταινίες σαν και αυτή, ταινίες που παρά την παιδικότητά τους δεν απευθύνονται αποκλειστικά και μόνο στους μικρούς μας φίλους αλλά και σε μεγαλύτερους, σε εκείνους που δεν έχουν ξεχάσει το παιδί που κρύβεται μέσα τους. Όπως ξαναείπα, η υπερβολή δεν λείπει αλλά στην προκειμένη δεν βοηθάει η απόκρυψή της αλλά ο υπερτονισμό της. Τα κόλπα που σκαφίζεται ο μικρός πρωταγωνιστής πλασσάρονται έξυπνα, τονίζοντας έτσι την δυναμική τους αλλά και την φαντασία που τα στοιχειοθετεί.

Ο Macaulay Culkin που τότε υποσχόταν ένα διαφορετικό μέλλον από αυτό που τελικά ακολούθησε, είναι εξαιρετικός στον ρόλο του καθώς τον αντιμετωπίζει με την ελευθερία και την παιδικότητα της ίδιας του της ηλικίας, βιώνοντας προφανώς την δικιά του, προσωπική φαντασίωση η οποία μέσα στα κινηματογραφικά πλαίσια που του δόθηκε, δεν του δημιούργησε περιορισμούς. Οι Joe Pesci και Daniel Stern είναι μοναδικοί στον ρόλο των goofy διαρρηκτών που περνάνε τα πάνδεινα, όχι μόνο λόγω της εξυπνάδας του μικρού τους αντίπαλου αλλά, και λόγω της δικής τους φυσικής βλακείας.

Το φόντο των Χριστουγέννων παίζει καταλυτικό ρόλο καθώς, όχι απλά ολοκληρώνει την φαντασίωση των παιδιών που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι συνδεμένη με την πιο παιδική εποχή του χρόνου αλλά, θυμίζοντάς μας παράλληλα ότι η εποχή αυτή είναι η πιο οικογενεική που υπάρχει και η μοναξιά δεν αντιμετωπίζεται, έστω και αν νόμιζες ότι αυτό ήθελες πραγματικά. Μπορεί η γενική ιδέα της ταινίας να μην είναι κάτι το ιδιαίτερο παρ' όλα ταύτα, είναι μια ιδέα έξυπνη, με ευφάνταστο και διασκεδαστικό τρόπο αναπτυγμένη. Άλλωστε γιορτές είναι, ας χαλαρώσουμε και ας απολαύσουμε, έστω και σε πολλοστή επανάληψη.

Βαθμολογία 7,5/10

Ταυτότητα ταινίας:

Ελλ. τίτλος: Μόνος Στο Σπίτι

Είδος: Κωμωδία

Σκηνοθέτης: Chris Columbus

Πρωταγωνιστές: Macaulay Culkin, Joe Pesci, Daniel Stern, John Heard, Roberts Blossom, Angela Goethals, Devin Ratray, Gerry Bamman

Παραγωγή: 1990

Διάρκεια: 103'

Σχετικά sites που αξίζουν τον κόπο:

http://www.imdb.com/title/tt0099785/

http://en.wikipedia.org/wiki/Home_Alone_%28film%29

ΚΟΚΤΕΙΛ - COCKTAIL

Συνοπτική περίληψη του έργου:

Ένας ταλαντούχος μπάρμαν από τη Νέα Υόρκη πηγαίνει στη Τζαμάικα για να δουλέψει. Εκεί γνωρίζει κι ερωτεύεται μια νεαρή τουρίστρια με την οποία περνάει αξέχαστες στιγμές.

Μέχρι που στον δρόμο του μπαίνει η επιθυμία για πολύτη και αναγνώριση, κάνοντάς τον μέλος ενός κόσμου που δεν είναι τόσο λαμπερός όσο φαίνεται.

Προσωπική άποψη:

Το "Κοκτέιλ", εκτός από είδος ποτού, υπήρξε την δεκαετία του '80 μία ιδιαίτερα δημοφιλής ταινία. Ξαναβλεποντάς την έπειτα από αρκετά χρόνια, μπορώ να πω με βεβαιότητα το ίδιο πράγμα που είχα πει όταν την πρωτοείδα. Δικαιολογημένα οι fans της ταινίας ήταν γένους θηλυκού, ο θαυμασμός των οποίων οδήγησε τον Tom Cruise στα ύψη μετατρέποντάς τον σε sex symbol αλλά και σε έναν από τους πιο περιζήτητους ηθοποιούς των χρόνων εκείνων. Ο λόγος που κάνω αυτή την εισαγωγή δεν είναι άλλος από το γεγονός ότι η ταινία βασίζεται και χτίζει την πλοκή της πάνω σε όλα εκείνα τα κλισέ που σήμερα το μόνο που θα έκαναν είναι να οδηγήσουν στον χαρακτηρισμό της ταινίας ως ανυπόφορης.

Η ιστορία συνηθισμένη και πολυχρησιμοποιημένη. Γόης, μπάρμαν στο επάγγελμα στην προκειμένη περίπτωση, γνωρίζει κι ερωτεύεται χαριτωμένη και όχι τόσο πουριτανή, νεαρή κοπέλα με φόντο εξωτικές παραλίες και κρυστάλλινα νερά. Το αίσθημα αναπτύσσεται αμφότερο μέχρι που ο πρώτος κόβει λάσπη, επιλέγοντας την πλούσια, γεμάτη προοπτικές ζωές παρά το φτωχό, πλην τίμιο ρομάντζο με την αβέβαιη εξέλιξη και προοπτική. Φυσικά όλα αποδεικνύονται μια τεράστια φούσκα και μετανιωμένος γυρίζει σερνάμενος στο κορίτσι που εγκατέλειψε ζητώντας συγχώρηση αλλά και ανακαλύπτοντας ότι τελικά, τίμια είναι όχι όμως και φτωχή. Ίσως να θεωρειτε ότι αποκάλυψα πολλά όμως πιστέψτε με, δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Το σενάριο του Heywood Gould, του οποίου το όνομα πάω στοίχημα ότι δεν σας λέει και πολλά, δεν προσπαθεί καν να μας εκπλήξει, έστω και στο παραμικρό σημείο της πλοκής του. Πεζό, χλιαρό και αδιάφορο, προσπαθεί να αναδείξει την σημασία των επιλογών και πόσο επηρρεάζουν αυτές την ζωή μας, είτε είναι σωστές είτε λάθος και παράλληλα, να μας ταξιδέψει στον σκληρό κόσμο της νύχτας. Πώς όμως να καταφέρει κάτι τέτοιο αφού τελικά, δεν καταφέρνει καν να μας πείσει για τις καλές του προθέσεις οι οποίες μετατρέπονται με γοργούς ρυθμούς σε ένα κοινότυπο ρομάντζο με μια δεδομένη, πανηλίθια κατάληξη;

Για την σκηνοθεσία της ταινίας ακόμα και αν ήθελα, δεν θα μπορούσα να πω πολλά. Άλλωστε το βιογραφικό του Roger Donaldson είναι αρκετό για να μας κάνει να καταλάβουμε περί τίνος πρόκειται, ακόμα και αν δεν έχουμε δει την ταινία. Δεν μπορώ να πω, όσο σουλατσάρει σε καθαρές ακτές ψάχνοντας στην άμμο για κοχύλια με το ερωτοχτυπημένο ζευγαράκι, κάτι κάνει αφού καταφέρνει έστω να μας μεταφέρει όμορφες εικόνες. Από 'κει κι έπειτα όμως το χάος αφού, η αποπνηκτική ατμόσφαιρα του κόσμου της αλκοόλης είναι απλά μια ιδέα και τίποτα περισσότερο.

Ο Tom Cruise δεν καταφέρνει να αποδείξει την αξία του ως ηθοποιός αλλά νομίζω ότι επιλέγοντας να συμμετάσχει σε μια ταινία σας αυτή, δεν ήταν αυτός ο σκοπός του. Ως γόης τα πάει αρκετά καλά αλλά δυστυχώς μένει εκεί. Όσο για την Elisabeth Shue, δεν μου πάει καρδιά να πω κακή κουβέντα καθότι είναι μια φιγούρα που συντροφεύει αρκετές παιδικές, κινηματογραφικές μου αναμνήσεις και στο κάτω-κάτω της γραφής, την έχουμε δεν να δίνει και εξαιρετικές ερμηνείες που πάνε πιο πέρα από εκείνες της χαριτωμένης και γλυκιάς κοπελίτσας.

Το μόνο στοιχείο που μπορώ να αποδεχτώ στην ταινία αυτή, είναι ο αέρας των αναμνήσεων που φέρει μαζί της. Είναι από τις ταινίες που όσο άδειες και αν είναι, πάντα θα τις παρακολουθήσεις αν σου δοθεί ευκαιρία, έστω και αν δεν έχουν τίποτα να σου προσφέρουν, πέραν ενός ανάλαφρου και ξεκούραστου δύωρου, έστω και αν μετά θα αναγκαστείς να τις κατηγορήσεις για την αφέλειά τους. Τιμής ένεκες λοιπόν σε όλες εκείνες που ερωτοχτυπημένες με τον Tom έδωσαν επιπλέον πόντους στους barmen της εποχής.

Βαθμολόγια 4,5/10

Ταυτότητα ταινίας:

Ελλ. τίτλος: Κοκτέιλ

Είδος: Δραματική

Σκηνοθέτης: Roger Donaldson

Πρωταγωνιστές: Tom Cruise, Elisabeth Shue, Bryan Brown, Lisa Banes, Laurence Luckinbill

Παραγωγή: 1988

Διάρκεια: 104'

Σχετικά sites που αξίζουν τον κόπο:

http://www.imdb.com/title/tt0094889/

http://en.wikipedia.org/wiki/Cocktail_%281988_film%29

ΑΟΡΑΤΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ - THE GHOST WRITER

Συνοπτική περίληψη του έργου:

Ο Adam Lang είναι πρώην Βρετανός πρωθυπουργός και βρίσκει καταφύγιο σε ένα νησί στα ανατολικά παράλια των Η.Π.Α. κατά τη διάρκεια του χειμώνα, όπου και γράφει την αυτοβιογραφία του.

Όταν ο σύμβουλός του πεθαίνει, ένας συγγραφέας αποστέλλεται στο νησί για να τον βοηθήσει να ολοκληρώσει το βιβλίο του.

Ο ανώνυμος συγγραφέας εισέρχεται σε έναν κόσμο όπου τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται και παρασύρεται στη δίνη μιας σεξουαλικής, πολιτικής και λογοτεχνικής ίντριγκας.

Προσωπική άποψη:

Πέρασαν 11 χρόνια από τότε που ο Polanski έγραψε και σκηνοθέτησε μια ταινία μέχρι να αποφασίσει να μπει ξανά στην δράση. Φαίνεται πως το βιβλίο του Robert Harris, "The Ghost", στάθηκε όχι απλά ένα ισχυρό κίνητρο για να ξαναμπεί δυναμικά στο κινηματογραφικό παιχνίδι αλλά, και μια δυνατή πηγή έμπνευσης. Ίσως, το "The Ghost Writer" να μην ήταν ακριβώς αυτό που περιμέναμε από έναν δημιουργό σαν τον Polanski ωστόσο, δεν μπορούμε να μην αναγνωρίσουμε την καθηλωτική ικανότητά του που μας κάνει έρμαιο των ιστοριών του, ταξιδεύοντάς μας μέσα από τα μονοπάτια της αφήγησής του εκεί που εκείνος θέλει. Τελικά, αν το καλοσκεφτούμε, ίσως αυτό να είναι και το σημαντικότερο κατόρθωμα κάθε δημιουργού.

Πιθανολογώ ότι οι αξιώσεις του Polanski πήγαιναν πιο μακριά από εκεί που τελικά κατάφερε να τις οδηγήσει η ταινία. Μπορεί να ορματιζόταν ένα νέο "Chinatown" που όμως, όχι απλά δεν ήρθε, δεν μπόρεσε καν να πλησιάσει. Κάπου εδώ ίσως να εντοπίζεται και το σημαντικό μειονέκτημα της ταινίας. Ποιο είναι αυτό; Ότι ουσιαστικά, χωρίζεται σε δύο μέρη χάνοντας ως έναν βαθμό την ισορροπία που χαρακτήριζε την προαναφερόμενη ταινία. Με πιο απλά λόγια, έχουμε δύο τμήματα αφήγησης με το πρώτο να υστερεί σαφέστατα του δεύτερου λόγω της υποτονικότητάς του. Μπορεί ως παρατηρητές να καθηλωνόμαστε ακόμα και με αυτά τα δεδομένα όμως, δεν παύει να μας ενοχλεί κάπου μέσα μας ότι η δράση αργεί να κάνει την εμφάνισή της έτσι ώστε να αποτελέσουμε ενεργό μέλος της.

Επηρρεασμένος σαφέστατα από τον Hitchcock, μια αγάπη που ποτέ του δεν προσπάθησε να κρύψει, ο Polanski συνθέτει ένα θρίλερ χαρακτήρων που στο δεύτερο σκέλος της αφήγησης απογειώνεται, σε σύγκριση πάντα με το πιο αδύναμο πρώτο μέρος. Μεταφέροντας την αφήγηση και την δραματουργία σε ανοιχτούς χώρους, αφήνοντας πίσω του τον αρρωστημένα γκρίζο και συνάμα περιοριστικών χώρο του γραφείου του, καταφέρνει να οδηγήσει το σασπένς και την δράση σε υψηλότερα επίπεδα, ανεβάζοντας παράλληλα τους δείκτες αδρεναλίνης μας και προσφέροντάς μας πλάνα μοναδικής αισθητικής, ομορφιάς και μυστηριώδους γοητείας που δεν προσπαθούν να κρύψουν το κίνδυνο που επιφυλάσσουν όσο προχωράμε προς το τέλος.

Ως προς την ουσία, ο Polanski καταφέρνει να περάσει τα πολιτικά του μηνύματα και με σχετική ευκολία θα τολμούσαμε να πούμε. Φυσικά, η ευκολία αυτή δεν συνοδεύει σε καμία περίπτωση την εξέλιξη της ιστορίας η οποία είναι γεμάτη νέα δεδομένα, ανατροπές και εκπλήξεις. Αποτέλεσμα όλων αυτών να τρέχουμε σε έναν αγώνα δρόμου που ξέρουμε ότι είμαστε χαμένοι από χέρι. Ναι, δεν υπάρχει ουτοπία και η εξουσία είναι πάνω και πέραν όλων. Το φινάλε δεν είναι αυτό που θα περιμέναμε και εκεί που σε ικανοποιεί, εκεί είναι που σε ξενίζει σε έναν μικρό βαθμό αφού σε κάνει να αναρωτιέσαι αν είναι αυτό που θα ήθελες τελικά.

Ο Ewan McGregor μας ικανοποιεί μέχρι να αποφασίσει να μεταμορφωθεί από έναν απλό συγγραφέα σε μελετητή μιας περίεργης και σκοτεινής ιστορίας, βγάζοντας προς τα έξω την γεμάτη ντετεκτιβίστικη περιέργειά του. Ίσως τελικά να του ταιριάζει καλύτερα να βρίσκεται μέσα στο καβούκι του αφού έξω από αυτό δείχνει λίγο έως πολύ, άνευρος. Από την άλλη έχουμε τον Pierce Brosnan ο οποίος, ναι μεν ως παρουσία είναι δυναμικός και ταιριαστός σε αυτό που ζητείται όμως από την άλλη, δεν μπορεί να αποβάλλει από πάνω του την ταμπέλα του Bond αποδεικνύοντας πως η κατάρα των ρόλων ισχύει. Η Kim Cattrall είναι μια ευχάριστη έκπληξη καθώς έχει παρατήσει κάπου την σεξομανή Samantha ενώ η Olivia Williams θα λέγαμε ότι στέκεται αρκούντως ικανοποιητικά στις απαιτήσεις των περιστάσεων.

Μπορεί ο Polanski να μην κάνει την ανατροπή της καριέρας του ωστόσο, κάνει μια δυναμική επάνοδο θυμίζοντας σε όσους τον ξέχασαν ότι είναι εδώ, έτοιμος να μας δώσει δυνατές ταινίες που έστω και αν δεν έχουν την αίγλη παλαιότερων δημιουργιών του, είναι ικανές να μας μαγνητίσουν και να μας καθηλώσουν μέχρι τέλους. Με ένα διαφορετικό cast και με μια ίσως πιο ισορροπημένη δράση ανάμεσα στα δύο μέρη της ταινίας, να μπορούσαμε αυτή τη στιγμή να μιλάμε για κάτι σχεδόν εντυπωσιακό. Τουλάχιστον, μπορούμε να αναμένουμε για την επόμενη φορά.

Βαθμολογία 7,5/10

Ταυτότητα ταινίας:

Ελλ. τίτλος: Αόρατος Συγγραφέας

Είδος: Θρίλερ

Σκηνοθέτης: Roman Polanski

Πρωταγωνιστές: Ewan McGregor, Pierce Brosnan, Timothy Hutton, Kim Cattrall, Tom Wilkinson, Olivia Williams, James Belushi, Jon Bernthal, Robert Pugh

Παραγωγή: 2010

Διάρκεια: 128'

Επίσημο site:

http://www.theghostwriter-movie.com/

22 ΣΦΑΙΡΕΣ - L' IMMORTEL

Συνοπτική περίληψη του έργου:

O Charly Mattei, που στο παρελθόν ζούσε στην παρανομία, έχει πια γυρίσει σελίδα. Εδώ και τρία χρόνια περνάει μια ήσυχη ζωή, αφοσιωμένος στη γυναίκα του και τα δύο του παιδιά.

Ωστόσο, ένα χειμωνιάτικο πρωινό τον βρίσκουν στο πάρκινγκ του παλιού λιμανιού της Μασσαλίας με είκοσι δύο σφαίρες στο σώμα του και τον νομίζουν νεκρό.

Όλοι περίμεναν πως δεν θα τα καταφέρει, όμως αυτός δεν θα πεθάνει.

Προσωπική άποψη:

Μια ταινία που ακροβατεί ανάμεσα σε δύο κινηματογραφικές έννοιες. Η μία είναι εκείνη της κλασσικής αξίας. Η άλλη είναι εκείνη του κλισέ. Η αλήθεια είναι πως δεν είναι εύκολο να αποφύγεις μια τέτοιας μορφής σύγχιση όταν καλείσαι να μιλήσεις για το καλό και το κακό καθώς και για την αιώνια μάχη ανάμεσα σε αυτά τα δύο. Άλλωστε το νήμα που τα χωρίζει είναι πολύ λεπτό και τελικά ίσως το καλό και το κακό να μην είναι δύο διαφορετικές αξίες αλλά, μία κοινή αξία διαφοροποιημένη κατά συνθήκη και πάντα βάσει διαφορετικών δεδομένων.

Αυτό που πρέπει αν μη τι άλλο να αναγνωρίσουμε στην ταινία του Richard Berry είναι το γεγονός ότι, όπως και οι προηγούμενες ταινίες του, έτσι και αυτή διακατέχεται από την ευρωπαϊκή αισθητική των μαφιόζικων ταινιών που πάντα μας αρέσουν, προσπαθώντας να κρατήσει αποστάσεις από τις αμερικάνικες επιρροές οι οποίες δεν είναι μυστικό ότι αποτελούν παράδειγμα προς αποφυγήν, τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία. Μπορεί να μην υπάρχει ουσιαστικό στοιχείο έκπληξης ή πρωτοτυπίας ωστόσο, διαχειρίζεται το υλικό που έχει στα χέρια του με σωστά αισθητικά κριτήρια αλλά και με έναν σφιχτό και αρκετά καλά δεμένο τρόπο ώστε αποφεύγονται οι όποιες χαλαρότητες.

Σεναριακά μπορεί να μην υπάρχει το στοιχείο της έκπληξης που ίσως οι περισσότεροι από μας να περιμέναμε παρ' όλα ταύτα, η ταινία μπαίνει άμεσα και δυναμικά στο ζουμί της υπόθεσης, αποφεύγοντας περιττές περιστροφές και φανφάρες. Από ΄κει κι έπειτα η δράση είναι σταθερή, συνεχής και θα μπορούσαμε να πούμε αρκετά καλή ως προς την κλιμάκωσή της, έστω και αν δεν καταφέρνει να διαχειριστεί ισάξια όλα εκείνα τα στοιχεία των οποίων η οδήγησή τους στα άκρα έχει σκοπό να προκαλέσει την συναισθηματική μας φόρτιση και όχι μόνο. Μπορεί το κόλπο να πιάνει σε πιο ευαίσθητες κοινωνικά ομάδες αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μασάμε.

Φυσικά ο Jean Reno δεν χρειάζεται συστάσεις και φυσικά όλοι μας γνωρίζουμε το κινηματογραφικό του ιστορικό. Έχοντας όχι μία αλλά πληθώρα ταινιών ανάλογης θεματολογίας στο βιογραφικό του, είναι φυσικό επόμενο η ερμηνεία του να είναι φυσική και αβίαστη. Αυτό όμως που ενοχλεί δεν είναι η φυσικότητα του αλλά, το αναμενώμενο που συνοδεύει πλέον την κατά τ' άλλα αγαπημένη παρουσία του ηθοποιού. Αφού μπορεί, είναι λογικό να θέλουμε και να περιμένουμε να τον δούμε σε νέα,κ διαφορετικά πράγματα τα οποία δυστυχώς, μένουν απλά στην αναμονή και ποτέ δεν προωθούνται στην οθόνη.

Η ταινία κάθε άλλο παρά κακή είναι. Αντίθετα, δεν στερείται δράσης, έντασης και δυνατών στιγμών. Αυτό που της λείπει, παραλείποντας πλήρως το θέμα πρωτοτυπία, είναι η αποφυγή της ηθικοπλαστικής διαχείρισης στην κόντρα καλού και κακού καταλήγοντας στο πολυφορεμένο συμπέρασμα ότι ακόμα και να θες να αλλάξεις την ζωή σου, το παρελθόν θα βρίσκεται πάντα εκεί, όχι απλά να σε ακολουθεί αλλά, να σε κυνηγάει έτοιμο να πάρει εκδίκηση που τόλμησες να σκεφτείς να το προσπεράσεις.

Βαθμολογία 6,5/10

Ταυτότητα ταινίας:

Ελλ. τίτλος: 22 Σφαίρες

Είδος: Δράσης

Σκηνοθέτης: Richard Berry

Πρωταγωνιστές: Jean Reno, Kad Merad, Gabriella Wright, Venantino Venantini, Richard Berry, Marina Fois, Claude Gensac, Jean-Pierre Darroussin, Moussa Maaskri

Παραγωγή: 2010

Διάρκεια: 105'

Επίσημο site:

http://www.limmortel-2010.com/