Ads 468x60px

Κυριακή, Ιουνίου 10, 2012

ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ - DESERT FLOWER

Συνοπτική περίληψη της ταινίας:
Η δωδεκάχρονη Waris ζει σ` ένα χωριό νομάδων στην έρημο της Σομαλίας . Όταν καταλαβαίνει ότι ο πατέρας της έχει αποφασίσει να την παντρέψει με έναν εβδομηντάχρονο βοσκό, το σκαει από το σπίτι της και πηγαίνει στην πρωτεύουσα Μογκαντίσου στη γιαγιά της.
Εκείνη όμως, ντροπιασμένη από την συμπεριφορά της εγγονής της, δεν την κρατά κοντά της αλλά τη στέλνει εσώκλειστη να δουλέψει ως καθαρίστρια στην πρεσβεία της Σομαλίας στο Λονδίνο, κοντά σε κάποιους συγγενείς.
Για τα επόμενα χρόνια η νεαρή Waris ζει σε κατάσταση αιχμαλωσίας μέσα στην πρεσβεία μέχρι την ημέρα που ξεσπά εμφύλιος στην πατρίδα της και όλοι οι αξιωματούχοι τρέπονται σε φυγή. Ξαφνικά βρίσκεται να περιφέρεται μόνη με μια βαλίτσα με τα ελάχιστα υπάρχοντά της, για πρώτη φορά στους δρόμους του Λονδίνου. 
Βρίσκει δουλειά ως καθαρίστρια σε ένα εστιατόριο, αλλά σύντομα η τύχη θα της χαμογελάσει όταν τραβά την προσοχή του διάσημου φωτογράφου Terry Donaldson. Από εκείνη τη στιγμή και με τη βοήθεια της καλής της φίλης Marylin, η ζωή της θα αλλάξει για πάντα.

Προσωπική άποψη:
Έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που παρουσιάσαμε το βιβλίο, "Το Λουλούδι Της Ερήμου". Όσοι από εσάς δεν το θυμάστε, ή δεν γνωρίζετε την ιστορία, είναι η προσωπική αφήγηση των γεγονότων της ζωής της Waris Dirie, διάσημου αφρικανικού μοντέλου και Πρέσβυρα των Ηνωμένων Εθνών. Είναι η εξιστόρηση των γεγονότων ενός ανθρώπου που γεννήθηκε στις αφρικανικές ερήμους, έζησα ως νομάδας μέχρι που αποφάσισε ότι ήθελε κάτι διαφορετικό και το διεκδίκησε, παρά τις δυσκολίες. Ο δρόμος της Waris προς την επιτυχία κάθε άλλο παρά εύκολος ήταν. Ταξίδεψε από την Σομαλία στην Αγγλία όπου μερικά χρόνια μετά έμενε μόνη της και παράνομη, προσπαθώντας να επιβιώσει. Και τα κατάφερε! Η τύχη της χαμογέλασε και η ζωή της άρχισε να γίνεται όλο και καλύτερη όμως για πρώτη φορά κατάλαβε πως την είχαν στερήσει κάτι που δεν θα μπορούσε να πάρει ποτέ πίσω και έτσι, ξεκίνησε ο αγώνας της.

Το ομότιτλο βιβλίο, που έχει πουληθεί σε εκατομμύρια αντίτυπα ανά τον πλανήτη, αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για την Sherry Horman η οποία και ανέλαβε να το μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη. Τι συμβαίνει όμως όταν το έργο που έχεις αναλάβει βασίζεται σε μια αληθινή και μάλιστα, σε μια τόσο σκληρή πραγματική ιστορία; Μπορείς πολύ εύκολα να κάνεις εκείνο το στραβοπάτημα που θα κατατάξει μια ταινία σαν κι αυτή στα μελό αλλά ακόμα πιο εύκολα, εφόσον μπλέκεται ο κόσμος του θεάματος μέσα, να καταλήξεις σε ένα φαντεζί αποτέλεσμα στερούμενο ουσίας. Η Horman προσπαθεί να αντιμετωπίσει το όλο εγχείρημα με γυναικεία ευαισθησία και καθαρή λογική και καταφέρνει τελικά να μας προσφέρει μια ταινία η οποία ακροβατεί ανάμεσα στις δύο προαναφερόμενες κατηγορίες, χωρίς ωστόσο τελικά να γέρνει περισσότερο ή λιγότερο προς κάποια από αυτές. Εστιάζει στο ανθρωποκεντρικό κομμάτια της υπόθεσης, τα κάδρα των πρωταγωνιστών και τα διαστήματα σιωπής λειτουργούν υπέρ του οπτικού αποτελέσματος, έστω κι αν κάποιες στιγμές μπορεί να αισθανθούμε ότι κουραζόμαστε.

Το κακό της υπόθεσης είναι ότι, ενώ η ταινία έχει όλα τα απαραίτητα φόντα να είναι μια κινηματογραφική διαμαρτυρία απέναντι σε εκείνους που επιμένουν στον 21ο αιώνα να συμπεριφέρονται στις γυναίκες σαν να είναι ακάθαρτες και ζώα, ενώ θα μπορούσαμε να έχουμε ένα δράμα υψηλών αξιώσεων, υπάρχουν στιγμές που έχεις την αίσθηση πως η ουσία χάνεται κάπου ανάμεσα στα φώτα της πασαρέλας και των πολύχρωμων ρούχων. Το σενάριο προσπαθεί την ίδια στιγμή να διαπραγματευτεί περισσότερα από ένα πράγματα, μερικά εκ των οποίων οι ανθρώπινες σχέσεις, ο έρωτας χωρίς ανταπόκριση, το κυνήγι των ονείρων που συχνά οδηγεί σε απογοήτευση, τον κοινωνικό ρατσισμό και κάποιες φορές πετυχαίνει να διατηρήσει την ισορροπία ενώ κάποιες άλλες, αρχίσει να μπάζει νερά και να μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν έχει πραγματική χρησιμότητα. Ίσως το φιλμ να είχε καλύτερη αντιμετώπιση, τόσο από το κοινό όσο και στα διάφορα Φεστιβάλς, αν είχε προτιμήσει να παίξει σε λιγότερα ταμπλό.

Η Liya Kebede υποδύεται την Waris με μια κάποια ανισότητα θα λέγαμε. Ναι, είναι εξαιρετικά όμορφη, ανταποκρίνεται πολύ καλά στον ρόλο της ως τρομαγμένη μετανάστρια σε μια χώρα όπου ούτε την γλώσσα δεν ξέρει να μιλήσει όμως, έχω την αίσθηση πως υποστηρίζει καλύτερα τα κομμάτια εκείνα τα οποία σχετίζονται με τον σωματικό και ψυχικό πόνο που έχουν αφήσει πάνω της τα σημάδια του ακρωτηριασμού της, παρά εκείνα των όποιων άλλων γεγονότων και των επιπτώσεων που μπορεί να υπήρξαν στη ζωή της. Πραγματικά, όταν την κοιτάζεις στα μάτια την στιγμή που συνειδητοποιεί ότι η πραγματικότητα της γυναικείας της φύσης ισχύει μόνο για την χώρα της, όταν ομολογεί πόσο επίπονο της ήταν και πόσο βάναυσο είναι αυτό το έθιμο που όχι μόνο πληγώνει και μειώνει αλλά, καταστρέφει για πάντα τις γυναίκες της φυλής της οδηγώντας τες πολλές φορές ακόμα και στον θάνατο, τότε ναι, σε κάνει και ανατριχιάζεις. Ωστόσο, αν έπρεπε να αναφέρω ένα άτομο που κλέβει την παράσταση, αυτή σίγουρα θα ήταν η Sally Hawkins, συνδυάζοντας την απελπισία με την επιδίωξη, την σκληρότητα με την ευαισθησία και το χιούμορ.

Συνοπτικά έχουμε μια ταινία που θα μπορούσε να έχει προκαλέσει μεγάλη αίσθηση ωστόσο, παρέμεινε σε χλιαρά επίπεδα. Σε καμία περίπτωση δεν σε κάνει να πλήττεις και μάλιστα, υπάρχουν στιγμές, εκείνες του αναχρονισμού όπου το παρόν συνδέεται έξυπνα και άκρως αποδοτικά και επεξηγηματικά με το παρελθόν που οδήγησε την Waris στον δρόμο που τελικά ακολούθησε, που σε γοητεύουν. Αν η κατεύθυνσή ήταν πιο στοχευμένη, χωρίς να παρεκκλίνει σε άλλα θέματα πέρα της κλειτοριδεκτομής και των αποτελεσμάτων αυτής, θα ήταν και καλύτερο το όλον αποτέλεσμα. Παρ'όλα ταύτα, το "Desert Flower" είναι μια ταινία, που ειδικά τις γυναίκες θα τις συγκινήσει, μια ταινία με εξαιρετική φωτογραφία, αν και λίγο αδύναμο μοντάζ, μια άγρια εκδοχή μιας σύγχρονης Σταχτοπούτας που είχε να αντιμετωπίσει όχι μόνο την καχυποψία των ξένων αλλά, ακόμα και του ίδιου της του λαού, μια φωνή που ζητάει απελπισμένα να έχουν οι γυναίκες της Αφρικής το δικαίωμα να διαχειρίζονται το σώμα τους χωρίς να ακρωτηριάζονται για να δηλώνουν μια αγνότητα που δεν υφίσταται.
Βαθμολογία 6,5/10

Ταυτότητα ταινίας:
Ελλ. τίτλος: Λουλούδι Της Ερήμου
Είδος: Δραματική
Σκηνοθέτης: Sherry Horman
Πρωταγωνιστές: Liya Kebede, Sally Hawkins, Craig Parkinson, Meera Syal, Anthony Mackie, Juliet Stevenson, Soraya Omar-Scego, Timothy Spall, Chris Wilson, Teresa Churcher, Prashant Prabhakar, Anna Hilgedieck
Παραγωγή: 2009
Διάρκεια: 120'

Επίσημο site:

8 Σχόλια:

Έλενα Π. είπε...

Συγκλονιστική ιστορία αλλά σαν ταινία δεν μου είπε και πολλά, πολλές φορές με κούρασε και νομίζω πως ξέφευγε από την ουσία, ειδικά προς στο τέλος...

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Έλενα κι εγώ νομίζω ότι έχασαν μια πολύ καλή ευκαιρία να θίξουν ένα τόσο σοβαρό και σοκαριστικό θέμα. Και σε σύγκριση με τα πραγματικά γεγονότα, έτσι όπως αναφέρονται στο βιβλίο της ίδια της Waris, είναι πιο ωραιοποιημένα στην ταινία.

b είπε...

Γειά!Έψαχνα κριτική για το τσίρκο της νύχτας στο google και βρήκα το blog σου .εκπληκτηκή κριτική και πραγματικά η δουλειά που έχεις κάνει γενικότερα είναι απίστευτη!

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

B σ' ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια!
Μακάρι να περνάς πιο συχνά και να τα λέμε! Θα είναι χαρά μας να μπεις στο παρεάκι μας! ;)

Μ είπε...

Είχα πλαντάξει στο κλαμα. Αλλά έχεις δίκιο, κάποια στοιχεία μπορούσανε να λείπουν και θα το ήθελα λιγάκι πιο ωμό στις σκηνες βιας για να ευαισθητοποιήσει και τους αντρες.

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Μ ακριβώς αυτό! Νομίζω ότι ως γυναίκες αντιλαμβανόμαστε πόσο λεπτό είναι το θέμα χωρίς πολλά-πολλά ενώ οι άντρες θέλουν λίγο περισσότερο... 'σπρώξιμο'!

Γιώργος Φωτεινός είπε...

Την είδα χθες βράδυ την ταινία στην ΕΤ-1. Δεν θα διαφωνήσω σε όσους ασκούν κριτική σε σημεία της ταινίας. Ωστόσο, το οτι αφιερώνω σήμερα χρόνο για να αναζητήσω περισσότερες πληροφορίες, σημαίνει οτι η σκηνοθέτης πέτυχε το στόχο της. Πράγματι, ασχέτως με επιμέρους κριτικές σε "σημεία", καταφέρνει να εντυπώσει βαθιά στον θεατή εικόνες, πλάνα και συγκινητικές σεκάνς, τόσο που τα μηνύματά της να βρίσκουν το στόχο τους.
Συμπέρασμα (κατ' εμέ): Μια ταινία αξιόλογη και δυνατή που θα πρέπει οπωσδήποτε να την δει ο καθείς με την πρώτη ευκαιρία που θα του δοθεί.

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

@ Καλησπέρα Γιώργο! Σίγουρα δεν μπορούμε να μιλήσουμε για μια από τις καλύτερες βιογραφίες στον κινηματογράφο όμως, παρά τις όποιες αδυναμίες της, είναι μια παραγωγή που νομίζω ότι ο καθένας αξίζει να αφιερώσει λίγο από τον χρόνο του και να την παρακολουθήσει.